Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 19 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 390/07

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 14 listopada 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nagrody rocznej.

Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: kpa), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. nr [...] z dnia [...], wydaną na podstawie art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.) oraz § 4 ust. 1 pkt 2, ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 86, poz. 789), na mocy, której przyznano nadkomisarzowi, R. O., nagrodę roczną za 2005 r., w wysokości 65% jednomiesięcznego uposażenia.

W uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej organ podał, że przyznanie temu funkcjonariuszowi nagrody rocznej za 2005 r. w obniżonej wysokości do 65% jednomiesięcznego uposażenia, nastąpiło w związku z naruszeniem przez niego dyscypliny służbowej, stwierdzonej w prawomocnych orzeczeniach dyscyplinarnych Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. nr [...] i [...] z dnia [...], po uwzględnieniu charakteru popełnionego czynu, jego skutków, rodzaju i wymiaru orzeczonej kary oraz dotychczasowych wyników, w służbie. Na podstawie art. 108 § 1 kpa, decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, R. O. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w S., zarzucając naruszenie § 4 ust. 1 pkt 2 w/w rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg, w ten sposób, że obniżono mu o 35% nagrodę roczną za 2005 r., mimo że niezakończone zostało prowadzone przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne, prawomocnym orzeczeniem. Od powołanych, bowiem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji orzeczeń dyscyplinarnych Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. nr [...] i nr [...], złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Jego zdaniem, złożenie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie odebrało tym orzeczeniem przymiot prawomocności.

Skoro, więc powołane orzeczenia dyscyplinarne nr [...] i nr [...] nie zostały prawomocnie zakończone w świetle postanowień powołanego § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, brak było podstaw do wydania decyzji w sprawie przyznania skarżącemu nagrody rocznej za 2005 r., w obniżonej o 35% wysokości. Zarzucił ponadto naruszenie przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 10 kpa, polegające na niezapewnieniu skarżącemu udziału w postępowaniu oraz art. 107 § 3 kpa, polegające na wadliwym uzasadnieniu uznaniowego elementu rozstrzygnięcia. Zarzucił także bezprawne zastosowanie art. 108 § 1 kpa, przez nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Podniósł także zarzuty, że Komendant Główny Policji, M. B., jak również Komendant Wojewódzki Policji w S. inspektor, T. P., powołani zostali z rażącym naruszeniem prawa i dlatego też jego zdaniem, wydane przez nich decyzje, w tym wydane w niniejszej sprawie, są nieważne.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę na mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), stwierdził, że podstawę materialnoprawną przyznania R. O. nagrody rocznej za 2005 r. w wysokości 65% jednomiesięcznego uposażenia, stanowił przepis art. 110 § 1 w/w ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, z którego treści wynika, że policjantowi mogą być przyznane nagrody roczne, przy czym szczegółowe warunki przyznania policjantom takich nagród i zapomóg, okresy służby warunkujące nabycie prawa do nagrody rocznej, jej wysokość, przesłanki jej obniżenia i pozbawienia prawa do tej nagrody, terminu jej wypłaty określone zostały w wydanym, na podstawie delegacji zawartej w art. 110 § 2 ustawy o Policji, w/w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantów nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg.

Sąd przytoczył postanowienia § 4 ust. 1 pkt 2, wskazanego rozporządzenia zgodnie z którym - w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie lub podczas wykonywania zadań albo czynności służbowych, nagrodę roczną obniża się o 20% do 50% jednomiesięcznego uposażenia i zgodnie z treścią jego § 1 ust. 2, przy obniżaniu wysokości nagrody rocznej uwzględnia się całokształt okoliczności sprawy, w szczególności charakter popełnionego czynu, jego skutki, rodzaj i wymiar orzeczonej kary oraz dotychczasowe wyniki w służbie. Sąd podkreślił, że bezspornym jest w sprawie, że Komendant Wojewódzki Policji w S. orzeczeniami z dnia [...] nr [...] i nr [...], utrzymał w mocy orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji w S. o udzieleniu skarżącemu kary nagany za naruszenie dyscypliny służbowej.

W ocenie Sądu nietrafny jest zarzut skarżącego, że decyzja o obniżeniu nagrody rocznej narusza prawo, ponieważ orzeczenia dyscyplinarne, stanowiące przesłankę obniżenia nagrody rocznej, nie są prawomocne z uwagi na ich zaskarżenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, albowiem zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., zaskarżeniu do wojewódzkich sądów administracyjnych podlegają decyzje, w stosunku do których wyczerpano środki zaskarżenia, natomiast zgodnie z art. 16 kpa, decyzje, od których nie przysługuje odwołanie w administracyjnym toku instancji są ostateczne. Dlatego też wydanie zaskarżonych decyzji w oparciu o ostateczne orzeczenie dyscyplinarne, mimo ich zaskarżenia do Sądu, prawa nie narusza.

Sąd podkreślił również, że zaskarżonej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności, w interesie skarżącego, bowiem dzięki tej klauzuli nagroda mogła zostać wypłacona niezwłocznie, a ponadto względy organizacyjne uzasadniały wypłatę nagród rocznych wszystkim funkcjonariuszom w tym samym czasie.

Sąd uznał też za nietrafne pozostałe zarzuty podniesione przez skarżącego naruszenia procedury administracyjnej przy wydawaniu zaskarżonych decyzji, jak również zarzuty dotyczące ich nieważności. Sąd ustalił, bowiem, że w niniejszej sprawie organy, przed podjęciem decyzji, przestrzegały zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 kpa), a więc podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Należycie i wyczerpująco przestrzegały zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 kpa), a więc podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Należycie i wyczerpująco informowały stronę o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 kpa). Wreszcie w sposób wyczerpujący zebrały rozpoznały i oceniły cały materiał dowodowy (art. 77 § 3, art. 80 kpa) oraz uzasadniły swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 kpa.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł skarżący, zaskarżając tenże wyrok w całości. Wyrokowi temu zarzucił:

1. I. naruszenie przepisów postępowania (jak należy przyjąć w oparciu o treść powołanych przepisów) w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu, art. 174 pkt 2 ppsa, tj. art. 1 § 1 i § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 125 § 1 pkt 1, art. 128 § 1 pkt 4 p.p.s.a. poprzez pominięcie możliwości zawieszenia postępowania z urzędu, podczas gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy niewątpliwie od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego, wywodząc w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że w swej skardze wskazał, że zaskarżył również do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za sygn. akt II SA/Wa 1101/06, decyzję nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] uchylającą rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w S., którym zawieszono postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie ustalenia jego uprawnień do nagrody rocznej i Sąd ten w dniu 14.11.2006 r. (przed wydaniem przedmiotowego zaskarżonego wyroku) w wyniku rozpoznania jego skargi stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz wskazał, że nie podlega ona wykonaniu, przez co został przywrócony stan zawieszenia postępowania w zaskarżonej przedmiotowej sprawie. W ocenie strony skarżącej w tej sytuacji, Sąd I instancji winien był wstrzymać się z wydaniem wyroku i w oparciu o dyspozycję art. 125 § 1 pkt 1 w związku z art. 128 § 1 pkt 4 p.p.s.a. zawiesić postępowania z urzędu, do czasu uprawomocnienia się wyroku, jaki sam wydał w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1101/06. Tymczasem Sąd rozpoznał skargę na decyzję, która została wydana w postępowaniu wciąż zawieszonym od dnia 30.01.2006 r., co jest niedopuszczalna z punktu widzenia przepisów prawa,
2. II. naruszenia przepisów postępowania, a zarazem prawa materialnego (jak należy przyjąć w oparciu o treść powołanych przepisów), tj. art. 1 § 1 i § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 145 § 1 pkt 1) a) i c) p.p.s.a., w zw. z art. 2, oraz art. 7 Konstytucji RP poprzez przeprowadzenie wadliwej kontroli działalności administracyjnej organu, wyrażającej się w uznaniu, że orzeczenia dyscyplinarne stanowiące przesłankę obniżenia nagrody rocznej są ostateczne, pomimo zaskarżenia ich do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, podnosząc w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że Sąd bezpodstawnie przyjął, że orzeczenie dyscyplinarne jest tożsame z decyzją administracyjną, gdy tymczasem z ugruntowanego orzecznictwa dyscyplinarnego organów Policji (Biuletyn Prawny Komendanta Głównego Policji nr 19/2003) wynika, że w sprawach dyscyplinarnych nie stosuje się przepisów o postępowaniu administracyjnym, lecz przepisy ustawy o Policji oraz w ograniczonym zakresie przepisy o postępowaniu karnym. Tym samym nie można mówić, że orzeczenie dyscyplinarne korzysta z przymiotu ostateczności. Może ono być wyłącznie prawomocne, jak orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 16.01.2003 r., w sprawie sygn. akt SA/Sz 2231/02,
3. III. naruszenia przepisów postępowania (jak należy przyjąć w oparciu o treść powołanych przepisów), tj. art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. polegające na przeprowadzeniu wadliwej kontroli działalności administracyjnej organu, wyrażającej się w przekroczeniu przez Sąd granic swobodnej oceny materiału dowodowego, a zarazem naruszeniu przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie polegającym na:
4. a) przyjęciu, iż decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności w interesie skarżącego, podczas gdy w praktyce rygor ten zatwierdzając uprzednie wadliwe decyzje organu służył jedynie utrudnieniu skarżącemu możliwości dochodzenia słusznych praw, czyli otrzymania nagrody rocznej w pełnej wysokości, wywodząc w dalszej części skargi kasacyjnej, że trudno aby wydanie decyzji, której przedmiotem jest przyznanie nagrody rocznej w kwocie obniżonej aż o 35 % mogło wiązać się ze spełnieniem którejkolwiek z przesłanek przepisu art. 108 kpa.
5. b) przyjęciu, iż organy administracji należycie i wyczerpująco przestrzegały zasad wyrażonych w przepisach art. 7, 9, 77 § 3, 80 kpa, oraz uzasadniły swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 §3 kpa, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do takiego przyjęcia, przy czym skarżący w uzasadnieniu skargi kasacyjnej sprecyzował, że organy Policji nie zawiadomiły go o wszczęciu i przebiegu postępowań, nie zapoznały go z materiałami zgromadzonymi w sprawie i de facto uniemożliwiły mu czynny udział w tych postępowaniach, oraz powołał się na fakt, że wykazał, iż zarówno decyzja o obniżeniu nagrody rocznej jak i decyzja organu odwoławczego nie zawiera uzasadnienia, do którego sporządzenia zobligował te organy ustawodawca. Przywołał również fragment wyroku NSA z dnia 19 lipca 1982 roku (sygn. II SA 883/82, PiP 1983/6, str. 141), który stwierdza kategorycznie, iż decyzje uznaniowe - którymi są decyzje w sprawie skarżącego - wymagają wnikliwego i logicznego uzasadnienia. Tego warunku decyzje, na które wniesiono skargę niewątpliwie nie spełniały.

Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, wnosząc jednocześnie o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a., nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez podniesione w niej zarzuty naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.

Odnosząc się do pierwszego zarzutu skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że nie jest on zasadny. Nie można bowiem uznać, że zaszły przesłanki zawieszenia postępowania, z których Sąd I instancji nie skorzystał, czym naruszyłby normy postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Powołany w podstawie skargi kasacyjnej przepis art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi o możliwości zawieszenia przez sąd postępowania, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Koniecznym, więc warunkiem zastosowania powyższego przepisu jest toczenie się jednego ze wskazanych w nim postępowań. Powoduje to, że niezbędnym z kolei warunkiem do możliwości podjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny merytorycznej oceny zgłoszonego zarzutu, jest wskazanie w podstawie skargi kasacyjnej na fakt toczenia się określonego w powyższym przepisie postępowania, co jednak nie nastąpiło. Postępowanie administracyjne w przedmiocie przyznania nagrody rocznej zakończyło się wraz z wydaniem decyzji drugoinstancyjnej. Postępowanie zaś sądowe, na które powołuje się wnoszący skargę kasacyjną, zostało również zakończone, albowiem jak wynika z uzasadnienia tejże skargi, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2006 r. (w sprawie, sygn. akt II SA/Wa 1101/06, w którym Sąd stwierdził nieważność decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] uchylającej rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w S., o zawieszeniu postępowania administracyjnego prowadzonego w przedmiotowej sprawie ustalenia uprawnień do nagrody rocznej), zapadł przed wydaniem zaskarżonego wyroku.

Odnosząc się do drugiego zarzutu, to należy zauważyć, że pomimo wskazania w skardze kasacyjnej przepisów o charakterze zarówno procesowym, częściowo ustrojowym, jak i prawa materialnego (art. 1 § 1 i § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 145 § 1 pkt 1) a) i c) p.p.s.a., w zw. z art. 2, oraz art. 7 Konstytucji RP), to w istocie zarzut ten dotyczy prawa procesowego. Zagadnienie ostateczności i prawomocności decyzji administracyjnej, oraz prawomocności orzeczenia dyscyplinarnego normują przepisy o charakterze procesowym (w przypadku przedmiotowych zagadnień - art. 16, 269 kpa, oraz art. 135 lit. o, w/w ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji).

Sąd I instancji uznając orzeczenia dyscyplinarne za "ostateczne", powołał się na przepis art. 16 kpa. Zarzucane, więc temu Sądowi wadliwe uznanie orzeczenia dyscyplinarnego jako tożsamego z ostateczną decyzją administracyjną, zamiast uznania go za orzeczenie nieprawomocne, musiałoby zostać połączone z postawieniem zarzutu naruszenia konkretnej normy prawa procesowego, normującej to zagadnienie ze wskazaniem, że miało to konkretny wpływ na wynik sprawy, co jednak nie nastąpiło. W świetle przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną było przynajmniej uprawdopodobnienie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, wyrok Sądu I instancji byłby inny. Tymczasem ani w podstawach skargi kasacyjnej, ani też w jej uzasadnieniu nie wykazano takiego związku. Przytoczone natomiast w omawianym zarzucie skargi kasacyjnej, normy postępowania, nie spełniają powyższego warunku i posiadają nazbyt ogólny charakter, tyczący się sprawowania przez sądy administracyjne wymiaru sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uniemożliwia to merytoryczne odniesienie się do wyrażonego powyżej zarzutu.

Rozpatrując kolejny zarzut skargi kasacyjnej dotyczący zaopatrzenia zaskarżonej decyzji w rygor natychmiastowej wykonalności, to trzeba zaznaczyć, że tak samo jak w przypadku poprzedniego zarzutu dotyczy on naruszenia normy prawa procesowego, tj. art. 108 kpa. Nie wykazano w nim jednak, czy naruszenie tej normy ma wpływ, a jeżeli tak to, jaki, na treść rozstrzygnięcia Sądu. Autor skargi kasacyjnej twierdząc, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności stanowi utrudnienie skarżącemu możliwości dochodzenia słusznych praw, czyli otrzymania nagrody rocznej w pełnej wysokości, w istocie nie wykazał, bowiem, na czym utrudnienie to polegało, skoro przyznana nagroda, skutkiem właśnie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności została wypłacona i skarżący nie musiał czekać na jej uzyskanie, aż do czasu rozpoznania tejże skargi. Sytuacja taka również uniemożliwia merytoryczne ustosunkowanie się do tego zarzutu.

Oceniając zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia norm postępowania tj. art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a, polegające na niewłaściwej kontroli Sądu nad przestrzeganiem przez organy przepisów art. 7, 9, 77 § 3, 80 kpa, oraz art. 107 § 3 kpa, co związane było w szczególności z zarzutem, iż organy Policji nie zawiadomiły skarżącego o wszczęciu i przebiegu postępowań, nie zapoznały go z materiałami zgromadzonymi w sprawie i de facto uniemożliwiły mu czynny w nich udział, jak również, że zarówno decyzja o obniżeniu nagrody rocznej jak i decyzja organu odwoławczego nie zawiera uzasadnienia, to w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty te również nie mogą zostać poddane jego merytorycznej ocenie.

Przede wszystkim należy zaznaczyć, że przy wniesieniu powyższych zarzutów, co do art. 7, 9, 77 § 3, 80 kpa, odnoszono się do "postępowań", przy czym liczby mnogiej użyto tu dwukrotnie. Sytuacja taka powoduje, że nie jest wiadomym, czy wnoszący skargę kasacyjną sformułował powyższe zarzuty w stosunku do kontroli przez Sąd I instancji postępowania administracyjnego w przedmiocie nagrody rocznej, czy też kontroli poprzedzających go dwóch postępowań dyscyplinarnych. Wątpliwości tej nie rozwiewają, ani powołane przepisy, w tym art. 134 § 1 p.p.s.a. (który może odnosić się do zagadnienia braku związania sądu granicami skargi, ale też do zagadnienia rozstrzygania w granicach danej sprawy), ani treść uzasadnienia skargi kasacyjnej.

Uniemożliwia to rozważenie podniesionych zarzutów.

Należy jednak zaznaczyć, że nie byłoby nawet możliwym by skutecznie podnosić w przedmiotowej sprawie, zarzuty naruszenia norm procesowych w sprawach dyscyplinarnych, które stanowią odrębny przedmiot postępowania. Sąd I instancji nie miał kompetencji, by w oparciu o powoływany przez autora skargi kasacyjnej przepis art. 134 § 1 p.p.s.a., badać z punktu widzenia zgodności z prawem przebieg postępowań dyscyplinarnych, w których stwierdzono naruszenie dyscypliny służbowej przez skarżącego. Wykraczałoby to, bowiem poza zakres rozstrzygnięcia sądu w granicach danej sprawy. Niewątpliwie bowiem orzeczenia dyscyplinarne w zestawieniu z przedmiotem niniejszego postępowania nie spełniają kryterium jednakowej podstawy faktycznej i prawnej.

Przy przyjęciu natomiast, że powyższe zarzuty dotyczą kontroli przez Sąd postępowania w przedmiocie nagrody rocznej, to brak wskazania, jaki wpływ na wynik sprawy miały wytknięte uchybienia, uniemożliwiałby również ustosunkowanie się do nich.

Co się natomiast tyczy zarzutu braku uzasadnień decyzji organów obu instancji, to trzeba podkreślić, że autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił jakie okoliczności faktyczne lub prawne zostały pominięte w uzasadnieniu tych decyzji, które wbrew twierdzeniom wnoszącego skargę uzasadnienia posiadają. Naczelny Sąd Administracyjny nie może stanąć przed dylematem domyślania się intencji strony wnoszącej skargę kasacyjną, co już zaznaczono wyżej.

Mając na względzie powyższe rozważania, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie. Dlatego też, skarga kasacyjna na podstawie art. 184 p.p.s.a. podlegała oddaleniu.