Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 10 maja 2018 r. (sygn. akt IV SAB/Wa 74/18), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – po rozpoznaniu skargi M.Ś. na bezczynność Ministra Inwestycji i Rozwoju - orzekając na podstawie art. 161§ 1 pkt 3 i § 1a oraz art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a.") – umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Ministra Inwestycji i Rozwoju do rozpatrzenia odwołania skarżącej od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2017 r. dotyczącej ustalenia odszkodowania (pkt I), stwierdził, że Minister Inwestycji i Rozwoju dopuścił się bezczynności w sprawie odwołania wskazanego w pkt I (pkt II), stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt III), odmówił przyznania na rzecz skarżącej sumy pieniężnej (pkt IV) i zasądził na jej rzecz zwrot kosztów postępowania sądowego (pkt V).
W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w pkt III i IV, M.Ś. zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie (cyt.): "błędną interpretację przepisu art. 149 p.p.s.a. oraz art. 154 §6 p.p.s.a. poprzez Ich niewłaściwe zastosowanie i nie stwierdzenie rażącego naruszenia prawa oraz nie przyznanie sumy pieniężnej na rzecz Skarżącej".
Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżąca wnosiła o zmianę wyroku wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania. Ponadto oświadczyła, że zrzeka się prawa do rozprawy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Inwestycji i Rozwoju wnosił o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie polegało więc wyłącznie na badaniu zasadności zarzutów kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej a które to zarzuty okazały się w części nieuzasadnione a w części nieprawidłowo przytoczone. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że po to - w przypadku sporządzania skargi kasacyjnej – ustawodawca ustanowił przymus adwokacko-radcowski (art. 175 § 1 p.p.s.a.), aby zapewnić m. in. formalną poprawność konstrukcji tego rodzaju pisma procesowego. Skarga kasacyjna jest bowiem środkiem odwoławczym, który cechuje wysoki stopień sformalizowania (vide: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" pod red. Prof. Romana Hausera i prof. Marka Wierzbowskiego, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2011 r. str. 595).
W rozpoznawanej zaś sprawie, wprawdzie skargę kasacyjną należy uznać za dopuszczalną bo podpisał ją radca prawny, posiadający pełnomocnictwo skarżącej i wymieniono w niej określone przepisy, w postaci:: art. 149 p.p.s.a i art. 154 § 6 p.p.s.a., ale skarga ta – pod względem formalnym w odniesieniu do zarzutu przytoczonego jako "art. 149 p.p.s.a." – nie jest prawidłowa. Zgodnie bowiem z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przytoczenie zaś podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu konkretnego przepisu prawa, to jest podaniu właściwej, szczegółowo sprecyzowanej jednostki redakcyjnej oraz aktu prawnego, w którym przepis ten figuruje. Wskazany zaś w skardze kasacyjnej "art. 149 p.p.s.a." składa się z czterech paragrafów, z których jeden dzieli się na trzy punkty. Każdy zaś z w/w przepisów reguluje odrębne kwestie.
Zatem z uwagi wspomniany na wstępie zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego, polegający na tym, iż Sąd ten nie ma możliwości rozpoznawania sprawy w jej całokształcie a jedynie w granicach zawartych w zarzutach skargi kasacyjnej, należało uznać, że zarzut kasacyjny w postaci (cyt.): "błędnej interpretacji przepisu art. 149 p.p.s.a." nie mógł być w ogóle rozpoznany.
Odnosząc się natomiast do drugiego zarzutu zawartego w skardze kasacyjnej, podkreślić wypada, że po myśli art. 154§ 6 p.p.s.a., grzywnę o której mowa w § 1 (czyli grzywnę wymierzaną w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania), wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
W związku z powyższym należy uznać, że w rozpoznawanej sprawie zarzut ten był całkiem niezrozumiały. Przypomnieć bowiem w tym miejscu trzeba, że skarga kasacyjna została skierowana w stosunku do pkt III i IV wyroku Sądu Wojewódzkiego, wydanego w sprawie na bezczynność organu a ponadto w w/w punktach wyroku Sąd I instancji stwierdził, że bezczynność Ministra Inwestycji i Rozwoju w rozpatrzeniu odwołania M. Ś. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2017 r. dotyczącej ustalenia odszkodowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt III) i odmówił przyznania na rzecz skarżącej sumy pieniężnej (pkt IV). W zaskarżonej części wyroku (ani w ogóle w całym wyroku, który został wydany w sprawie o sygnaturze akt IV SAB/Wa 74/18) Sąd wojewódzki zatem w ogóle nie odnosił się do kwestii wymierzenia organowi grzywny na podstawie 154 § 6 p.p.s.a.
W tych warunkach więc Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie mogła odnieść żadnego skutku i – z mocy art. 184 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.