Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1746/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie zwolnienia ze stanowiska służbowego i przeniesienia do dyspozycji.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji wskazał, iż Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając na podstawie art. 107 ust. 1 w zw. z art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, decyzją z dnia [...] sierpnia 1999 r. nr [...] utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] czerwca 1999 r. nr [...], którą to zwolnił J. K. z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniósł do dyspozycji Dowódcy [...].
Następnie, w dniu 10 października 2006 r. J. K. złożył do Ministra Obrony Narodowej wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 1999 r. nr [...]. We wniosku wskazał, że powyższa decyzja została wydana w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny, co miało bezpośredni wpływ na rażąco wadliwą treść rozstrzygnięcia.
Minister Obrony Narodowej, decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...], utrzymaną następnie w mocy decyzją z dnia [...] września 2009 r. nr [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 1999 r. nr [...].
J. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyżej wskazaną decyzję z dnia [...] września 2009 r. W uzasadnieniu skarżący zarzucił organowi niewłaściwą ocenę decyzji wydanych w trybie zwykłym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucając skargę na powyższą decyzję stwierdził, że ustawa z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.) w art. 107 ust. 1a pkt 2 wyłączała kognicję sądów administracyjnych w sprawach dotyczących wyznaczenia (zwolnienia) lub przeniesienia na stanowisko służbowe. Dodatkowo, podobna regulacja znalazła się również w art. 8 ust. 2 pkt 1 nowej ustawy pragmatycznej, tj. ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 z ze zm.), zgodnie z którym skarga do właściwego sądu administracyjnego nie może być wniesiona na decyzje w sprawach wyznaczenia, przeniesienia i zwolnienia ze stanowiska służbowego oraz przeniesienia do rezerwy kadrowej lub do dyspozycji.
Wyłączenie to, w ocenie Sądu I instancji, przesądza o niedopuszczalności skargi wnoszonej na wszystkie decyzje wydawane w zakresie określonym tym przepisem, w tym również decyzje podjęte w postępowaniach nadzwyczajnych przewidzianych w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
Skoro więc w niniejszej sprawie skarga J. K. dotyczy odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska i przeniesieniu do dyspozycji, zaś zagadnienie to zostało wyłączone spod kognicji sądów administracyjnych na mocy wskazanych wyżej przepisów, to skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wniósł J. K., wnosząc o uchylenie przedmiotowego orzeczenia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznanie oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.
Autor skargi kasacyjnej zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym przepisów Konstytucji RP, naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. przepisów:
- 1) art. 107 ust. 1 a pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez jego wadliwe zastosowanie z naruszeniem art. 45 ust. 1 w zw. z art. 77 ust. 2 Konstytucji RP;
- 2) art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez nadanie temu przepisowi mocy retroaktywnej i zastosowanie go do wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych;
- 3) art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, poprzez niedokonanie kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji; oraz bezzasadne zastosowanie przepisów art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co miało wpływ na wynik sprawy;
- 4) art. 141 § 4 w zw. z art. 166 P.p.s.a. poprzez nie ustalenie skutków uposażeniowych zaskarżonej decyzji oraz uznanie, że dwa różniące się przepisy art. 8 ust. 2 ustawy z 2003 r. i uchylony art. 107 ustawy z 1970 r. mają identyczną treść normatywną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm.) skarga do właściwego sądu administracyjnego nie może być wniesiona na decyzję w sprawach wyznaczenia, przeniesienia i zwolnienia ze stanowiska służbowego oraz przeniesienia do rezerwy kadrowej lub do dyspozycji. Decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2009 r. wypełnia hipotezę powyższego przepisu oznacza bowiem zwolnienie ze stanowiska służbowego i oddanie do dyspozycji.
Art. 169 powołanej wyżej ustawy, który stanowi, że sprawy wszczęte lecz niezakończone ostateczną decyzją przed dniem 1 lipca 2004 r., prowadzi się nadal według przepisów dotychczasowych - dotyczy postępowania administracyjnego nie zaś sądowoadministracyjnego. Kwestę dopuszczalności skargi wniesionej na decyzję administracyjną odnosi się do stanu prawnego obowiązującego w dniu złożenia skargi. Skarga J. K. została złożona w dniu obowiązywania ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i regulacje tej ustawy należy stosować przy rozstrzyganiu o dopuszczalności wniesienia skargi na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2009 r.
Poprzednio obowiązująca ustawa z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych zawierała analogiczne zapisy jak w art. 8 ust 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. wyłączające możliwość zaskarżenia decyzji o przeniesieniu na stanowisko służbowe. Zgodnie z orzecznictwem sądowym jedynie decyzja o zwolnieniu ze służby wojskowej podlegałaby zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 2001 r. II SA 374/01 i post. SN z dnia 9 kwietnia 1992 r. III ARN 17/92, OSNC 1993/3/44). Bez wątpienia decyzja o odwołaniu z pełnienia służby w określonej jednostce organizacyjnej i oddania do dyspozycji Dowódcy [...] do takich decyzji nie należy.
Należy także stwierdzić, iż skoro ustawa wyłączyła możliwość wniesienia skargi na decyzje określone w art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych to tym samym wyłączona została możliwość zaskarżania decyzji wydanych w nadzwyczajnych trybach wzruszania decyzji przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego (w tym stwierdzenia nieważności decyzji) jeżeli decyzja będąca przedmiotem takiego postępowania mieści się w katalogu decyzji wymienionych w powyższym przepisie art. 8 ust.
2. Stanowisko odmienne prowadziłoby do sytuacji w której przepis powyższy mógłby być dowolnie pomijany a sąd administracyjny zmuszony zostałby do kontroli decyzji w zakresie których ustawodawca wyraźnie wyłączył jego kognicję.
W takiej sytuacji należy uznać, iż postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odrzucające skargę J. K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2009 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie zwolnienia ze stanowiska służbowego i przeniesienia do dyspozycji Dowódcy [...] zostało wydane prawidłowo.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.