Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 16 maja 2018 r., sygn. akt III SAB/Kr 50/17 po rozpoznaniu sprawy ze skargi K.J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia: (1) stwierdził bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], (2) zobowiązał Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] do rozpoznania zażalenia z dnia [...] lutego 2017 r., w sprawie dotyczącej odmowy wydania zaświadczenia w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt, (3) stwierdził, że bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Pismem z [...] stycznia 2017 r. K.J. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w [...], dalej jako "KPP", o wydanie zaświadczenia określonej treści, niezbędnego dla celów postępowania przed organem emerytalnym. Postanowieniem z [...] lutego 2017 r. nr [...] działając na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2016 poz. 23 ze zm.), dalej jako "k.p.a.", KPP odmówił wydania zaświadczenia. Na powyższe postanowienie pismem z [...] lutego 2017 r. K.J. wniósł zażalenie do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], dalej jako "KWP". Pismami z 24 lutego 2017 r. i 30 marca 2017 r. KWP poinformował skarżącego, że w jego sprawie naruszono termin instrukcyjny określony w art. 217 § 3 k.p.a. oraz, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa uznano za bezzasadne. Pismem z 23 marca 2017 r. K.J. wniósł zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie.
Następnie pismem z 6 kwietnia 2017 r. K.J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, dalej również jako "WSA", na bezczynność KWP wyrażając ogólne niezadowolenie z przebiegu postępowania.
W uzasadnieniu powołanego na wstępie wyroku WSA w pierwszej kolejności ocenił dopuszczalność skargi, powołując się przy tym na art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.". Zaznaczył, że w przypadku skargi na bezczynność i przewlekłość postępowania, o wyczerpaniu środków zaskarżenia można mówić w sytuacji, gdy skarżący przed wniesieniem skargi skorzysta ze środka przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. oraz wskazał, że w rozpoznawanej sprawie skarżący, przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, dopełnił wymogu wyczerpania środków zaskarżenia.
Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że przedmiot postępowania o wydanie zaświadczenia, nie obejmuje kompetencji do orzekania przez organ w danej sprawie administracyjnej, tj. ustalania praw lub obowiązków administracyjnoprawnych podmiotów prawa, a sprowadza się wyłącznie do poświadczenia faktów lub stanów prawnych wynikających z dokumentów będących w dyspozycji organu. Podniósł, że wniosek o wydanie zaświadczenia może być przez organ załatwiony bądź poprzez czynność materialno - techniczną polegającą na jego wydaniu, bądź też poprzez postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia, zgodnie z art. 219 k.p.a.
Przechodząc do sedna sprawy WSA przypomniał, że w niniejszej sprawie KPP postanowieniem z [...] lutego 2017 r. odmówił wydania zaświadczenia w sprawie prowadzonych przez organy do spraw osobowych policji zbioru danych, rejestrów czy innej wiedzy w zakresie jego prawa do emerytury policyjnej. Na powyższe postanowienie pismem z [...] lutego 2017 r. K.J. wniósł zażalenie do KWP. Następnie podkreślił, że do chwili obecnej niniejsze zażalenie nie zostało rozpoznane przez KWP i sprawa nie została procesowo rozstrzygnięta. WSA uznał, że informowanie skarżącego kolejnymi pismami o stanie sprawy nie ma waloru procesowego i nie może świadczyć o właściwym załatwieniu sprawy, wobec czego organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu sprawy. W oparciu o art. 149 § 1a p.p.s.a. WSA stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Jego zdaniem, choć przekroczony został termin, to jednak nie zachodził przypadek oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, czy też lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy.
Skargę kasacyjną od powołanego wyroku wywiódł KWP zaskarżając go w całości. Organ wskazał, że w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art.174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuca:
- - mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisu postępowania w postaci art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. poprzez uznanie bezczynności KWP w rozpoznaniu zażalenia K.J. z [...] lutego 2017r na postanowienie KPP z [...] lutego 2017 r. - podczas gdy bezczynności nie było;
- - mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. z uwagi na nierozpoznanie sprawy na podstawie akt sprawy i w granicach danej sprawy;
- - mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisu art. 149 § 1 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i uznanie bezczynności organu i zobowiązanie do rozpatrzenia odwołania skarżącego z [...] lutego 2017 r., podczas gdy bezczynności nie było i zażalenie zostało rozpoznane;
- - mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisu art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nieodrzucenie skargi, w sytuacji gdy sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o (1) uchylenie zaskarżonego wyroku i odrzucenie skargi w całości, ewentualnie (2) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie, (3) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto oświadczył, że zrzeka się rozprawy.
Skarga kasacyjna zawiera uzasadnienie powołanych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną K.J. wskazał na jej bezzasadność. Zauważył, że pełnomocnik organu jest etatowym pracownikiem KWP w [...].
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy.
Jak wynika z argumentacji skargi kasacyjnej oraz bazy orzeczeń systemu CBOIS prawomocnym wyrokiem z dnia 11 października 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 500/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 października 2017 r. sprawy ze skargi K.J. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji, z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści, oddalił skargę. Z uzasadnienia powołanego wyroku wynika, że w dniu [...] stycznia 2017 r. do Komendy Powiatowej Policji wpłynął wniosek K.J., dotyczący wydania zaświadczenia: "(...) w przedmiocie prowadzenia przez organy ds. osobowych Policji zbioru danych, rejestrów czy innej wiedzy, w zakresie mojego prawa do policyjnej emerytury, a w tym również w zakresie zbioru mającego znaczenie w zakresie wysokości należnych mojej osobie świadczeń emerytury policyjnej, w związku z art. 15 ust. 2 punkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji i nabywania prawa do podwyższenia świadczeń o prawem określone wskaźniki procentowe, a w tym zakresie zaświadczenie, iż zbiory takie dokumenty i wiedza była gromadzona, czy też zaświadczenie, iż zbioru takiego nie prowadzono w żadnym zakresie, zarówno pozytywnym, czyli na potwierdzenie nabywania prawa do podwyższenia emerytury policyjnej, jak i w celu zaprzeczenia temu prawu, jako nie nabywanemu i nie pełnieniu służby w warunkach uzasadniających możliwość dochodzenia tego podwyższenia przed organem emerytalnym przez funkcjonariusza w stanie spoczynku, a równocześnie niemożliwością jej przedłożenia przez organ zwalniający ze służby czynnej organowi emerytalnemu, wobec nie posiadania w tym zakresie żądanych dokumentów zarówno, za jak i przeciw".
W uzasadnieniu powołanego wyroku ponadto wskazano, że Komendant Powiatowy Policji postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. Nr [...], na podstawie art. 219 k.p.a. odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia, a Komendant Wojewódzki Policji w [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r., Nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Okoliczności przedstawione w uzasadnieniu wyroku WSA w Krakowie z dnia 11 października 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 500/17 dowodzą, że w dacie orzekania w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji, tj. 16 maja 2018 r., w obrocie prawnym znajdowało się postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., Nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] lutego 2017 r. Nr [...]. Zatem ustalenia poczynione przez Sąd I instancji stoją w sprzeczności z ustaleniami przyjętymi w prawomocnym wyroku o sygnaturze III SA/Kr 500/17 z dnia 11 października 2017 r. Tym samym zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a. okazał się uzasadniony.
Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę Sąd I instancji weźmie pod uwagę okoliczność wydania postanowienie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., [...].
Z tych względów na podstawie art. 185 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do odstąpienia od zasądzenia postępowania kasacyjnego na rzecz organu. NSA posiada z urzędu wiedzę, że K.J. zainicjował przed WSA w Krakowie liczne postępowania sądowoadministracyjne między innymi w sprawie o zaświadczenie. Strona inicjująca postępowania sądowoadministracyjne musi liczyć się z koniecznością ponoszenia niezbędnych kosztów procesu.