Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 9 maja 2018 r., III SA/Kr 206/18 oddalił skargę P. K. na decyzję Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej Uniwersytetu Jagiellońskiego z [...] września 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na I rok studiów. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że rozpoznając powtórnie niniejszą sprawę Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 190 P.p.s.a. sąd I instancji, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, jest związany wykładnią dokonaną w tej sprawie przez NSA. Wykładnia, prawa obejmuje zarówno prawo materialne, ustrojowe, jak i procesowe. Związanie ustaje jedynie w razie zasadniczej zmiany stanu faktycznego sprawy, zmiany stanu prawnego, podjęcia przez NSA przed ponownym rozpoznaniem sprawy przez sąd I instancji uchwały zawierającej odmienną wykładnię w tym samym zakresie, co wykładnia zamieszczona w wyroku uchylającym, a także, gdy NSA w swoich rozważaniach wykroczy poza zakres kognicji i orzekania wyznaczony zasadą związania granicami skargi kasacyjnej (por. B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2011, uw. 2-6 do art. 190; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, uw. 2-5 do art. 190).
Kontroli sądowej została poddana decyzja ostateczna Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej Uniwersytetu Jagiellońskiego z [...] września 2016 r. nr [...], która utrzymała w mocy decyzję Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej UJ z [...] sierpnia 2016 r. nr [...] o odmowie przyjęcia P. K. na pierwszy rok studiów.
Ustawodawca uwzględniając specyfikę postępowania rekrutacyjnego i naboru na studia przyjął, iż do decyzji m.in. w tego rodzaju sprawach przepisy K.p.a. stosuje się odpowiednio (art. 207 ust. 1 ustawy z 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm., dalej p.s.w.). Odpowiednie stosowanie K.p.a. ma zapewnić minimum procedury, niezbędne dla należytego załatwienia sprawy i zachowania uprawnień strony, przy uwzględnieniu właśnie specyfiki i autonomii uczelni.
Zgodnie z art. 169 pkt 1 podpunkt 1 p.s.w. do odbywania studiów w uczelni może być dopuszczona osoba, która spełnia warunki rekrutacji ustalone przez uczelnię oraz ma: świadectwo dojrzałości albo świadectwo dojrzałości i zaświadczenie o wynikach egzaminu maturalnego z poszczególnych przedmiotów, o których mowa w ustawie z 7 września 1991 r. o systemie oświaty – w przypadku ubiegania się o przyjęcie na studia pierwszego stopnia lub jednolite studia magisterskie. Stosownie do art. 169 ust. 2 ustawy p.s.w., senat uczelni ustala, w drodze uchwały, warunki, tryb oraz termin rozpoczęcia i zakończenia rekrutacji, w tym prowadzonej w drodze elektronicznej, dla poszczególnych kierunków studiów. Uchwałę podaje się do wiadomości publicznej nie później niż do 31 maja roku poprzedzającego rok akademicki, którego uchwała dotyczy. W przypadku uruchomienia nowego kierunku studiów lub nowo utworzonej uczelni senat podejmuje uchwałę oraz podaje ją niezwłocznie do wiadomości publicznej.
Przepis art. 169 ust. 10 p.s.w. stanowi, że rekrutację przeprowadzają komisje rekrutacyjne powołane przez kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej lub inny organ wskazany w statucie. Komisja rekrutacyjna podejmuje decyzje w sprawach przyjęcia na studia. Od decyzji komisji rekrutacyjnej służy odwołanie, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, do uczelnianej komisji rekrutacyjnej, powołanej w trybie określonym w statucie (art. 169 ust. 12 p.s.w.).
Zgodnie z § 8 ust. 3 pkt 2 uchwały Senatu UJ z 29 kwietnia 2015 r. nr 50/IV/2015 w sprawie ustalenia ogólnych zasad postępowania rekrutacyjnego na pierwszy rok jednolitych studiów magisterskich oraz studiów pierwszego, drugiego i trzeciego stopnia, począwszy od naboru na pierwszy rok studiów w roku akademickim 2016/2017 – kandydaci posiadający starą maturę są przyjmowani na podstawie wyników: egzaminu maturalnego umieszczonych na zaświadczeniu, o którym mowa w art. 44zzp ust. 2 ustawy o systemie oświaty.
Stosownie do zarządzenia rektora UJ z 18 kwietnia 2015 r. w sprawie: szczegółowych warunków organizacji naboru na pierwszy rok jednolitych studiów magisterskich oraz studiów pierwszego, drugiego i trzeciego stopnia w roku akademickim 2016/2017, które w § 6 ust. 1 pkt 1 lit. b stanowi, że kandydat posiadający świadectwo starej matury dostarcza zaświadczenie, o którym mowa w art. 44 zzp ust 2 ustawy o systemie oświaty lub zaświadczenie o wynikach centralnych egzaminów wstępnych uzyskanych w Uczelni.
Nadto uchwała Senatu UJ z 27 maja 2015 r. nr 63A//2015 w sprawie ustalania szczególnych warunków i trybu rekrutacji, w tym limitów przyjęć na pierwszy rok jednolitych studiów magisterskich oraz studiów pierwszego i drugiego stopnia w roku akademickim 2016/2017 wskazuje, że wymogiem formalnym jest uzyskanie minimum 30% punktów z egzaminu maturalnego z biologii oraz chemii na poziomie rozszerzonym, odrębnie dla każdego z tych przedmiotów, oraz matematyki co najmniej na poziomie podstawowym. Przy obliczaniu wyniku brane są pod uwagę wyniki pisemnej części egzaminu z biologii i chemii na poziomie rozszerzonym oraz matematyki co najmniej na poziomie podstawowym.
Zgodnie z art. 44zzp. ustawy z o systemie oświaty 1. absolwent, który posiada świadectwo dojrzałości uzyskane po zdaniu egzaminu dojrzałości przeprowadzanego dla absolwentów ponadpodstawowych szkół średnich, ma prawo przystąpić do egzaminu maturalnego, w części pisemnej albo w części pisemnej i w części ustnej, z wybranego przedmiotu albo wybranych przedmiotów, z których jest przeprowadzany egzamin maturalny, zgodnie z przepisami obowiązującymi w roku, w którym przystępuje do egzaminu maturalnego, 2. Absolwent, o którym mowa w ust. 1, otrzymuje zaświadczenie o wynikach egzaminu maturalnego z przedmiotu lub przedmiotów, do których przystąpił, wydane przez okręgową komisję egzaminacyjną.
Skarżący podał, że wyniki maturalne sprzed 2015 r. były wyższe aniżeli, matura zdana przez niego w 2015 r. Skarżący zarzuca, że osoby które zdawały tzw. "starą maturę" nie powinny być traktowane w odmienny sposób. Nadto podał, że przystępował do egzaminu maturalnego w poprzednich latach, nie wskazując jednakże dokładnej daty egzaminu maturalnego oraz uzyskanych wyników. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie przedłożył zaświadczenia o którym mowa w art. 44 zzp ust 2 ustawy o systemie oświaty, legitymującego go o zdanym egzaminie maturalnym. Uchwała Senatu UJ z 29 kwietnia 2015 r. nr 50/IV/2015 r. (§ 8 ust. 3 pkt 2) precyzyjnie stanowi, że kandydaci posiadający "starą maturę" są przyjmowani na podstawie zaświadczenia o którym mowa w art. 44 zzp ust. 2 ustawy o systemie oświaty, a wreszcie zarządzenie Rektora UJ z 18 grudnia 2015 r. (§ 6 ust. 1 pkt 1 lit. b) określa, że kandydat posiadający świadectwo starej matury dostarcza owe zaświadczenie.
To na skarżącym przy procesie rekrutacji na pierwszy rok stacjonarnych studiów jednolitych magisterskich, kierunek lekarski, prowadzonych przez Wydział Lekarski Uniwersytetu Jagiellońskiego spoczywał ciężar udowodnienia, że legitymował się dokumentem stwierdzającym zdanie egzaminu maturalnego według tzw. "starych zasad".
W ocenie Sądu wprowadzenie nowych zasad przeprowadzania egzaminów maturalnych, odmiennego od dotychczasowego systemu ocen stworzyło sytuację, w której podczas rekrutacji na studia wyższe organy uczelni musiały zmierzyć się z wynikającymi z tych zdarzeń konsekwencjami. Należało zatem ustalić system kwalifikowania kandydatów na studia uwzględniający zmiany przeprowadzania egzaminów maturalnych i to w sposób, który pozwoliłby na obiektywną ocenę wyników nauczania, stanowiącego w istocie jedyne kryterium decydujące o przyjęciu na studia wyższe. Ustalenie zasad przyjęć przez uczelnię stanowi przejaw autonomii szkół wyższych. Niemniej jednak w przedmiotowej sprawie Uczelniana Komisja Rekrutacyjna Uniwersytetu Jagiellońskiego w procesie rekrutacyjnym nie miała nawet możliwości zweryfikowania egzaminu maturalnego zdanego przez skarżącego w poprzednich latach, tj. na zasadach tzw. "starej matury". Żaden przepis prawa nie stanowi, aby uczelnia przy procesie rekrutacji brała pod uwagę wszystkie egzaminy maturalne ubiegającego się o przyjęcie na studia i preferencyjnie wybierała najlepsze wyniki.
Uczelniana Komisja Rekrutacyjna UJ zatem prawidłowo dokonała rekrutacji skarżącego na studia medyczne w oparciu o najnowsze wyniki maturalne w 2015 r., tym bardziej, że skarżący w procesie rekrutacji posłużył się wynikiem maturalnym z 2015 r. Skarżący uzyskując wyniki z matury na poziomie: biologia rozszerzona – 55 %, chemia rozszerzona – 13 %, matematyka podstawowa – 26 % nie spełnił warunku formalnego zawartego w uchwale Senatu UJ z 27 maja 2015 r. nr 63A//2015, ponieważ nie posiadał wyników z egzaminu maturalnego z chemii i matematyki na odpowiednio wysokim poziomie.
Potwierdzenie rejestracji kandydata na studia nie można utożsamiać z potwierdzeniem wszelkich warunków formalnych określonych dla danych studiów. Potwierdzenie rejestracji jest tylko jednym z etapów rekrutacji, warunkującym wzięcie udziału w postępowaniu rekrutacyjnym. Sąd nie dostrzegł naruszenia art. 77 K.p.a. Materiał dowodowy zebrany w sprawie jest kompletny, tj. dotyczy wszystkich okoliczności faktycznych, które mają znaczenie w sprawie. Uczelniana Komisja Rekrutacyjna Uniwersytetu Jagiellońskiego rzetelnie zebrała wystarczający materiał dowodowy, dokonała jego wnikliwej oceny i wykazała przesłanki zastosowania przepisów ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiódł P. K., zaskarżając go w całości oraz wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.:
- 1) art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 169 ust. 2 p.s.w. przez jego błędne zastosowanie i ustalenie, że skarżący nie spełnił wymogów formalnych określonych w kryteriach kwalifikacyjnych ustalonych przez Senat Uczelni celem przyjęcia go na pierwszy rok jednolitych studiów magisterskich na kierunku lekarskiego Uniwersytetu Jagiellońskiego; a także naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 2) art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych tj. z 9 listopada 2017 r. (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.; dalej jako: p.u.s.a.), w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. przez błędną ocenę WSA w Krakowie co do prawidłowości prowadzonego przez Uczelnianą Komisję Rekrutacyjną UJ procesu rekrutacyjnego i uznanie, że P. K. nie spełnił wszystkich przesłanek, które uzasadniałyby wydanie decyzji pozytywnej w przedmiocie przyjęcia skarżącego na pierwszy rok jednolitych studiów magisterskich na kierunku lekarskim;
- 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 77 k.p.a. przez niezgromadzenie i nienależyte rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W doktrynie postępowania sądowoadministracyjnego zasadnie wskazuje się, że "sprawowanie wymiaru sprawiedliwości jest (...) działalnością polegającą na władczym rozstrzyganiu sporów co do istnienia lub treści stosunku prawnego, opartym na wyznaczonych przepisami prawa powszechnie obowiązującego "granicach ingerencji" w istniejący spór.
Dla istoty podjętego w tym miejscu problemu ważkie staje się również brzmienie art. 177 Konstytucji RP. Stanowi on bowiem, że sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości we wszystkich sprawach, z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych dla właściwości innych sądów. Granice właściwości sądów administracyjnych oraz istota wymiaru sprawiedliwości sprawowanego przez te sądy zostały określone bezpośrednio w art. 184 Konstytucji RP. Zgodnie z tym przepisem Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola taka obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych organów administracji rządowej. Przedmiotem wymiaru sprawiedliwości w zakresie objętym właściwością sądów administracyjnych stają się więc konflikty w sferze stosunków administracyjnoprawnych sensu largo, czyli spory co do zgodności z prawem działania organu administracji publicznej w sferze, w jakiej został on upoważniony do kształtowania uprawnień lub obowiązków podmiotów niepowiązanych z tym organem ani więzami zależności organizacyjnej, ani podległości służbowej (M. Wyrzykowski, Sądownictwo administracyjne w PRL, s. 16)" (tak: Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. 4, M. Wierzbowski (red.), Legalis 2017).
Innymi słowy w przypadku sądów administracyjnych sprawowanie wymiaru sprawiedliwości polega na badaniu zgodności z prawem wyliczonych w art. 3 § 2 pkt 1-7 p.p.s.a. przypadków aktywności organów administracji, podejmowanej w różnorodnych formach, zarówno w sprawach indywidualnych, jak i generalnych.
W okolicznościach niniejszej sprawy trudno oprzeć się wrażeniu, że WSA w Krakowie, będąc związany wykładnią dokonaną w przedmiotowej sprawie przez NSA w Warszawie, bez głębszej analizy przyjął za własne dotychczas dokonane ustalenia faktyczne i zgromadzony materiał dowodowy.
Zgodnie z uchwałą Senatu Uniwersytetu Jagiellońskiego z 27 maja 2015 r. nr 63/V/2015 w sprawie ustalenia szczegółowych warunków i trybu rekrutacji, w tym limitów przyjęć na pierwszy rok jednolitych studiów magisterskich oraz studiów pierwszego i drugiego stopnia w roku akademickim 2016/2017 osoby, które zdawały starą maturę, aby móc przystąpić do rekrutacji na studia na kierunku lekarskim musiały przystąpić do egzaminów z odpowiednich przedmiotów. P. K. osiągnął z tych egzaminów w roku 2015 wyniki: z biologii 55% na poziomie rozszerzonym, z chemii 13% na poziomie rozszerzonym, z matematyki 26% na poziomie podstawowym.
Natomiast jak wynika z w/w uchwały wymogiem formalnym do umieszczenia kandydata na liście rankingowej było osiągnięcie 30% z każdego ze zdawanych przedmiotów. Tym samym organ I instancji stwierdzając brak spełnienia przez skarżącego wymogów formalnych wydał decyzję o odmowie przyjęcia skarżącego na studia, a decyzja ta została następnie utrzymana w mocy i przez organ II instancji.
Błędne było ustalenie organu jakoby skarżący nie spełnił wymogów formalnych koniecznych do przyjęcia na studia. Skarżący bowiem przystępował do Centralnego Egzaminu Wstępnego także w poprzednich latach i uzyskiwane przez niego wyniki były lepsze niż wynik z 2015 r. i przekraczały wymagane minimum punktowe. Komisja Rekrutacyjna winna więc wziąć pod uwagę wyniki najlepsze, a nie najnowsze, albowiem przy rekrutacji liczy wynik najlepszy. Osoby, które zdawały tzw. starą maturę, w tym skarżący, nie powinny być traktowane w odmienny sposób. Skoro więc skarżący kilka razy przystępował do Centralnego Egzaminu Wstępnego i osiągał z niego różne wyniki to wynik najlepszy powinien być oceniany przy ostatniej rekrutacji, a nie ten najnowszy. WSA w Krakowie nie przeanalizował i wystarczająco wnikliwie argumentacji wskazanej przez skarżącego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie oraz o zasądzenie na rzecz organu administracji kosztów postępowania według norm przepisanych. Podniesiono w szczególności, że organ administracji podziela w całości interpretację przepisów prawa zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Zawarto w niej również obszerną polemikę z zarzutami skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W postępowaniu przed NSA prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). NSA jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.
Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie nie są trafne.
Zarzut naruszenia art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 169 ust. 2 p.s.w. przez jego błędne zastosowanie i ustalenie, że skarżący nie spełnił wymogów formalnych określonych w kryteriach kwalifikacyjnych ustalonych przez Senat Uczelni celem przyjęcia go na pierwszy rok studiów jest chybiony. Wszak należy pamiętać, że zgodnie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego stanowi podstawę kasacyjną jedynie w przypadku, jeżeli nastąpiło przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Dlatego też w orzecznictwie NSA panuje niekwestionowany pogląd, że próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd I instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1). Ewentualnie może być ona skuteczna, tylko w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 – wyrok NSA z 6.07.2004 r., FSK 192/04, ONSAiWSA 2004, nr 3, poz.
68. I odwrotnie zresztą, zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczenia poczynionych w sprawie ustaleń – wyrok NSA z 16 września 2004 r., FSK 471/04, ONSAiWSA 2005, nr 5, poz. 96.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych należy podkreślić, że z przepisu tego wynika, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zatem sam fakt rozpoznania przedmiotowej sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie świadczy więc o tym, że nie doszło do naruszenia przedmiotowego przepisu. Określona przez ustawę kontrola została przez ten Sąd w stosunku do zaskarżonej decyzji zrealizowana. Polegała ona na wyjaśnieniu problemu zgodności tej czynności z prawem, a zatem na zbadaniu kwestii jej legalności (art. 1 § 2). Zwieńczeniem zrealizowanego aktu wymiaru sprawiedliwości było wydanie zaskarżonego wyroku, co czyni niniejszy zarzut bezzasadnym.
Za całkowicie bezzasadny należało również uznać zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 25 kwietnia 2018 r., III SA/Kr 206/18 oddalił skargę P. K. na decyzję Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej Uniwersytetu Jagiellońskiego z [...] września 2016 r., co oznacza, że dokonał kontroli legalności zaskarżonej decyzji i zastosował środek określony w art. 151 p.p.s.a. To, że nie zastosował – jak chce tego strona skarżąca – środka wymienionego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie oznacza, że nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 3 § 1 p.p.s.a.
Wreszcie, zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 77 k.p.a. przez niezgromadzenie i nienależyte rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie jest – delikatnie rzecz ujmując – gołosłowny. Wszak w świetle art. 7 k.p.a., którego brzmienie zostało zmienione w wyniku nowelizacji, która weszła w życie z dniem 11 kwietnia 2011 r., wyraźnie podkreślono, że zebranie materiału dowodowego sprawy następuje zarówno z urzędu, jak i na wniosek strony. W ten sposób wyraźnie wskazano na obowiązek współdziałania strony z organem w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy.
W świetle nowego brzmienia art. 7 kpa, zasadą jest, ze to strona powinna przedstawić środki dowodowe niezbędne do ustalenia konkretnej okoliczności faktycznej, z której istnienia wywodzi dla siebie skutki prawne. Tymczasem skarżący w postępowaniu rekrutacyjnym posłużył się wynikiem CEW z 2015 r. Powyższe wyniki zostały wprowadzone do systemu ERK podczas rejestracji i nigdy nie zostały przez skarżącego sprostowane. Nadto skarżący przedstawił na potrzeby rekrutacji pisemne zaświadczenia o uzyskaniu wyniku CEW w roku 2015. W toku postępowania rekrutacyjnego skarżący nie informował organu administracji, że do egzaminu CEW przystępował również w latach poprzednich, a uzyskane przez niego wyniki były lepsze niż wyniki z roku 2015 i w związku z tym, że życzy sobie uwzględnienia tych właśnie wyników w procesie rekrutacji. Powyższy zarzut został podniesiony przez skarżącego dopiero w skardze do sądu administracyjnego od decyzji organu odwoławczego, przy czym skarżący nadal nie wskazał, w jakich latach przystępował do egzaminu CEW, jakie uzyskiwał wyniki oraz nie przedłożył na tę okoliczność stosownych zaświadczeń.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na zasadzie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.