Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 4 lipca 2018 r., sygn. akt IV SAB/Gl 67/18 po rozpoznaniu sprawy ze skargi J.W. na bezczynność Wójta Gminy A. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej: (1) zobowiązał Wójta Gminy A. do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2017 r. w części dotyczącej zakupu przez Urząd Gminy A. munduru strażaka ochotnika w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się wyroku, (2) stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności oraz że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, (3) w pozostałym zakresie oddalił skargę, (4) zasądził od Wójta Gminy A. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że wnioskiem z dnia [...] grudnia 2017 r. J.W. wniósł o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:
" - Czy jest pan członkiem Ochotniczej Straży Pożarnej Rzeczpospolitej Polskiej?
czy jest pan członkiem honorowym Ochotniczej Straży Pożarnej RP?
w jaki inny sposób uzyskał Pan prawo do noszenia munduru strażaka ochotnika?
Czy mundur strażaka ochotnika, w którym jako wójt gminy wstępuje pan na różnego rodzaju uroczystościach gminnych został zakupiony przez Urząd Gminy A., jeżeli tak, to proszę o przesłanie ksero faktury lub rachunku?’’ Wnioskodawca zwrócił się o przesłanie żądanej informacji na adres korespondencyjny.
W piśmie z dnia [...] grudnia 2017 r. Wójt Gminy A., dalej jako "Wójt Gminy", stwierdził, że informacja, o którą wniósł wnioskodawca nie stanowi informacji publicznej. Jednocześnie poinformował wnioskodawcę, że Urząd Gminy w A. nie jest w posiadaniu dokumentów, o które wnioskuje skarżący.
Pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. J.W. wniósł skargę na bezczynność Wójta Gminy polegającą na uznaniu, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej.
W uzasadnieniu powołanego na wstępie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, dalej również jako "WSA", wyjaśnił na czym polega bezczynność w prowadzeniu postępowania przez organ administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a. Wskazał m.in., że dla stwierdzenia przez sąd administracyjny bezczynności organu administracji konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: istnienia ustawowego obowiązku podjęcia określonego działania oraz braku jego podjęcia w terminach określonych przepisami postępowania. Zaakcentował również, że w sprawie ze skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej sąd administracyjny bada, czy żądanie zostało skierowane do podmiotu zobowiązanego w ustawie do udostępnienia informacji publicznych oraz, czy informacja wskazana we wniosku o jej udostępnienie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy.
Następnie powołując się na art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm.), dalej jako "u.d.i.p." stwierdził, że Wójt Gminy jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej. Kolejno wskazał, że w związku z żądaniem skarżącego udostępnienia informacji w zakresie i formie określonym w jego wniosku należało rozstrzygnąć, czy żądane informacje stanowią informację publiczną. W celu rozstrzygnięcia tej kwestii sąd pierwszej instancji powołał się na art. 1 ust. 1 u.d.i.p., art. 7 ust. 1 u.d.i.p., art. 13 ust. 1 u.d.i.p., art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Przy czym w przypadku, gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi, lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia jedynie wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą, lub że jej przepisy nie znajdują zastosowania ze względu na odmienny tryb dostępu.
WSA uznał więc, że w rozpoznawanej sprawie wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej nie może prowadzić do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, lecz do pisemnego poinformowania wnioskodawcy o powyższym fakcie.
W ocenie WSA nie można zarzucić organowi, by pozostawał w bezczynności w sprawie rozpatrzenia wniosku skarżącego w części dotyczącej trzech pierwszych pytań, ponieważ informacje te nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Skarżącemu została udzielona odpowiedź na jego wniosek, zawierająca informację o tym, że Urząd Gminy w A. nie jest w posiadaniu dokumentów, o które wnioskuje skarżący, co zdaniem WSA wyczerpuje obowiązek informacyjny organu w tym zakresie. WSA podniósł, że organ nie miał podstaw do wydania decyzji administracyjnej, ponieważ nie blokował dostępu do informacji, a jedynie oświadczył, że żądaną informacją nie dysponuje.
Natomiast w kwestii ostatniego pytania tj. czy mundur strażaka został zakupiony ze środków publicznych, organ pozostaje w bezczynności, przy czym nie ma ona rażącego charakteru, gdyż wynikała z niewłaściwej interpretacji przepisów. Z uwagi na fakt, że organ w zakresie akapitów od 1 do 3 oraz częściowo akapitu 4 udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej bez zbędnej zwłoki, w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p - WSA oddalił skargę w tej części.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Wójt Gminy A., zaskarżając go w części tj. w pkt 1), 2) i 4) i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i częściowe uwzględnienie skargi w sytuacji, w której organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w ustawowym terminie, również w zakresie zakupu przez Urząd Gminy A. munduru strażaka ochotnika.
W oparciu o powyższy zarzut skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie pkt 1), 2) i 4) przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od skarżącego na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie oświadczył, że zrzeka się rozprawy.
Skarga kasacyjna zawiera uzasadnienie powołanych zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy.
Z przepisów u.d.i.p. wynika, że podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznej ma obowiązek podjąć określone w tej ustawie czynności, nawet jeśli żądane informacje nie stanowią informacji publicznej - w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p., tj. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeśli zatem wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną organ ma obowiązek: (1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno - technicznej w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) lub (2) wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, np. wynikające z art. 5 u.d.i.p. lub (3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie (nie dłuższym jednak niż 2 miesiące), w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (w sytuacji powiadomienia wnioskodawcy o braku możliwości realizacji jego żądania w sposób lub w formie określonych we wniosku, ze wskazaniem innego sposobu lub formy bezzwłocznego udostępnienia informacji, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się - art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) lub (4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji.
Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej występuje zatem wówczas, gdy w terminie ustalonym przepisami prawa nie podjął on żadnych czynności lub wtedy, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale nie zakończył go wydaniem decyzji lub nie podjął stosownej czynności, pomimo istnienia w tym zakresie ustawowego obowiązku. Dla stwierdzenia bezczynności nie ma natomiast znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem, że nie istnieje obowiązek wydania stosowanego aktu lub podjęcia określonej czynności.
Wskazuje się ponadto, że na równi z brakiem podjęcia przez organ określonych czynności względem wniosku o udostępnienie informacji publicznej należy traktować także udzielenie wnioskodawcy informacji innej niż ta, której oczekiwał, a także przedstawienie informacji niebędącej pełną odpowiedzią na wniosek zainteresowanego (wyrok WSA w Krakowie z dnia 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 57/17, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt II SAB/Sz 6/14, Lex nr 1474351; wyrok WSA w Lublinie z dnia 22 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SAB/Lu 72/12; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Jak wynika z pisma Wójta Gminy A. z dnia [...] grudnia 2017 r. organ ten poinformował J.W., że nie posiada dokumentów potwierdzających zakup munduru strażaka ochotnika. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego odpowiedź organu na pytanie J.W. była z punktu widzenia przedmiotu zapytania kompletna. Skoro bowiem organ wyjaśnił w odpowiedzi, że nie posiada dokumentów potwierdzających zakup munduru to tym samym w owej odpowiedzi mieści się także wyjaśnienie kwestii czy mundur, którego dotyczy pytanie, został zakupiony ze środków publicznych.
Z tych względów w na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.