Wyrok NSA z 9 września 2010 r., I OSK 404/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 9 września 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. S.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1353/09

Skład

sędzia NSA Jan Paweł Tarno przewodniczący
sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz
sędzia del. NSA Jerzy Krupiński sprawozdawca
asystent sędziego Dorota Chromicka protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie nagrody rocznej za 2009 r. oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 26 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1353/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. S. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], którą utrzymano w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] w sprawie przyznania nagrody rocznej za rok 2008 i 2009.

Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy:

W związku ze zwolnieniem J. S. ze służby stałej w Straży Granicznej z dniem [...] lutego 2009 r., Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej, rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2009 r., działając na podstawie § 1 ust. 1 i 2 oraz § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 czerwca 2002 r. w sprawie przyznawania funkcjonariuszom Straży Granicznej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. nr 86, poz. 788), zwanego dalej rozporządzeniem, przyznał skarżącemu nagrodę roczną za rok 2008 w wysokości jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi w ostatnim dniu służby, wliczanym do okresu, za który przysługuje nagroda oraz nagrodę roczną za rok 2009, proporcjonalnie do liczby pełnych miesięcy kalendarzowych służby, w wysokości 1/12 uposażenia za każdy miesiąc kalendarzowy służby. Rozkaz ten został doręczony skarżącemu w dniu [...] stycznia 2009 r. wraz z pouczeniem, iż od rozkazu nie przysługuje funkcjonariuszowi prawo wniesienia odwołania. Orzeczeniem Rejonowej Komisji Lekarskiej MSWiA przy [...] Oddziale Straży Granicznej z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] J. S. uznano za całkowicie niezdolnego do służby w Straży Granicznej i został on zaliczony do II grupy inwalidztwa pozostającego w związku ze służbą, zaś w części B III pkt 4 stwierdzono, że inwalidztwo nie pozostaje w związku z wypadkiem w służbie - chorobą powstałą w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby. Orzeczenie to zostało zatwierdzone przez Okręgową Komisję Lekarską przy Komendzie Głównej Straży Granicznej w dniu [...] marca 2009 r.

Powołując się na orzeczenie z dnia [...] lutego 2009 r. J. S. wystąpił z wnioskiem o wypłatę pozostałej części nagrody rocznej za 2009 r. Decyzją z dnia [...] marca 2009 r., nr [...], Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej odmówił przyznania skarżącemu wypłaty nagrody rocznej za cały rok 2009 w wysokości jednomiesięcznego uposażenia, w związku z nabyciem na skutek wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą prawa do renty inwalidzkiej. Na skutek wniesionego przez J. S. odwołania powyższa decyzja została przez Komendanta Głównego Straży Granicznej decyzją z dnia [...] maja 2009 r., nr [...], uchylona i sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji z uwagi na to, że dotyczyła ona sprawy, która została już rozstrzygnięta przez organ pierwszej instancji inną decyzją, a także ze względu na nieustalenie, zgodnie z wymogami art. 7 i 9 K.p.a., charakteru złożonej przez skarżącego prośby z dnia [...] marca 2009 r. oraz z uwagi na błędne pouczenie zawarte w rozkazie personalnym Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] stycznia 2009 r., zawierające stwierdzenie, że funkcjonariuszowi nie przysługuje prawo odwołania.

W dniu [...] czerwca 2009 r. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej decyzją nr [...], na podstawie art. 155 K.p.a., zmienił rozkaz personalny nr [...] w części dotyczącej pouczenia.

W odwołaniu od zmienionego rozkazu z dnia [...] stycznia 2009 r., J. S. zarzucił przyjęcie przez organ niewłaściwej podstawy prawnej i błędną wykładnię § 1 ust. 3 rozporządzenia.

Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], Komendant Główny Straży Granicznej utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Uzasadniając swoje stanowisko powołał się na treść § 1 ust. 2 oraz ust. 3 rozporządzenia wywodząc, że samo spełnienie przesłanki powstania inwalidztwa w związku ze służbą nie wystarczy, albowiem prawo do przyznania nagrody rocznej, w wysokości określonej w przepisie § 1 ust. 3, dotyczy funkcjonariuszy, a nie osób, których stosunek służbowy ustał. Ponadto w myśl § 8 ust. 2 rozporządzenia funkcjonariuszowi zwalnianemu ze służby nagrodę roczną wypłaca się w ostatnim dniu służby. Organ podniósł, że w sprawie bezspornym jest fakt, iż skarżący został zwolniony ze służby z dniem [...] lutego 2009 r. na podstawie art. 45 ust. 2 pkt 4 cyt. ustawy o Straży Granicznej. Natomiast orzeczenie Rejonowej Komisji Lekarskiej MSWiA z dnia [...] lutego 2009 r. zostało potwierdzone przez Okręgową Komisję Lekarską przy Komendzie Głównej Straży Granicznej w dniu [...] marca 2009 r., tj. po dacie zwolnienia ze służby w Straży Granicznej. Wobec powyższego, w stosunku do J. S. ma zastosowanie przepis § 1 ust. 2 rozporządzenia.

W skardze na powyższą decyzję J. S. zarzucił naruszenie prawa materialnego w postaci § 1 ust. 3 rozporządzenia, poprzez jego błędną interpretację, wyrażającą się uznaniem, iż nagroda roczna na podstawie powyższego przepisu nie przysługuje funkcjonariuszowi, który zaliczony został do II grupy inwalidztwa, po ustaniu stosunku służbowego, nawet w przypadku gdy schorzenia będące podstawą orzeczenia pozostawały w związku z pełnioną służbą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalając skargę zaakcentował, iż sporną w niniejszej sprawie jest kwestia czy nagroda roczna powinna być przyznana skarżącemu w oparciu o § 1 ust. 3 rozporządzenia. Sąd, cytując treść powyższej regulacji, podkreślił, iż nie ulega wątpliwości, że orzeczeniem Rejonowej Komisji Lekarskiej MSWiA z dnia [...] lutego 2009 r. skarżący został uznany za inwalidę II grupy w związku ze służbą w Straży Granicznej, jednakże w tym samym orzeczeniu stwierdzono również, że inwalidztwo nie pozostaje w związku z wypadkiem i chorobami powstałymi w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami tej służby. Następnie Sąd dokonując analizy przepisu § 6 pkt 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 16 stycznia 1995 r. w sprawie zasad orzekania o inwalidztwie funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej, emerytów i rencistów policyjnych, trybu postępowania i właściwości komisji lekarskich w tych sprawach, sposobu przeprowadzania kontrolnych badań lekarskich oraz wzywania inwalidów na te badania (Dz. U. nr 8, poz. 41 ze zm.) oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. nr 206, poz. 1723), wywiódł, że czym innym jest orzeczenie o inwalidztwie pozostającym w związku ze służbą, a czym innym inwalidztwo pozostające w związku z wypadkiem lub chorobą powstałą ze szczególnymi właściwościami i lub warunkami służby. To ostatnie oznacza - zdaniem Sądu - że musi istnieć związek przyczynowy wypadku lub choroby ze ściśle określonymi w rozporządzeniu właściwościami i warunkami służby. W oparciu o powyższe Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała owa przesłanka i tym samym skarżący nie może się powoływać na treść § 1 ust. 3 rozporządzenia. Niezależnie od powyższego Sąd odnotował, że skarżący nie spełnił jeszcze jednej z przesłanek wyszczególnionych w powyższym przepisie, a mianowicie nie nabył prawa do renty inwalidzkiej. Skoro pobiera on emeryturę, to nie ma ustalonego prawa do renty inwalidzkiej w myśl art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. nr 8, poz. 67 ze zm.). Prawo do przyznania nagrody rocznej w wysokości określonej w § 1 ust. 3 rozporządzenia dotyczy funkcjonariuszy a nie osób, których stosunek służbowy ustał. Natomiast skarżący został zwolniony ze służby z dniem [...] lutego 2009 r., zaś orzeczenie uznające skarżącego za inwalidę zostało potwierdzone przez Okręgową Komisję Lekarską przy Komendzie Głównej Straży Granicznej w dniu [...] marca 2009 r., tj. po dacie zwolnienia J. S. ze służby.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiódł J. S., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił, mające istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisów w postępowania w postaci art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej zwanej P.p.s.a., poprzez faktyczne zaniechanie odniesienia się i rozpatrzenia, sformułowanego w skardze zarzutu naruszenia prawa materialnego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzucono, iż Sąd I instancji nie rozważył dostatecznie zarzutu dotyczącego naruszenia przez organ prawa materialnego - § 1 ust. 3 rozporządzenia, poświęcając tej problematyce w uzasadnieniu wyroku jedno zdanie. Brak jakiejkolwiek argumentacji Sądu w powyższym zakresie uniemożliwia ocenę na jakich przesłankach Sąd się oparł i z jakich względów odrzucone zostało stanowisko skarżącego. Zakwestionowano także, iż przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia sprowadzała się jedynie do badania czy skarżący spełnia inne ustawowe wymogi do przyznania nagrody rocznej oraz czy ma prawo do świadczenia w odpowiedniej wysokości. Dalej wskazując na przepis art. 134 P.p.s.a. oraz orzeczenia NSA dokonujące wykładni tej regulacji, podniesiono, że Sąd I instancji orzekł jedynie w oparciu o argumenty niepodnoszone przez strony, zupełnie pomijając zarzuty skargi, o których jedynie wzmiankował, czym naruszył dyspozycję tego przepisu. W istocie bowiem sposób odniesienia się do twierdzeń skarżącego pozostawia go w wątpliwości, czy Sąd uznał jego argumentację za błędną, a jeżeli tak, to z jakich względów, czy też uznał, że ewentualne naruszenie prawa nie powoduje konieczności uchylenia decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 P.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt l OPS 10/09, opubl. w ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, póz. 1).

W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 134 § 1 P.p.s.a. należy wskazać, iż zgodnie z tym przepisem Sąd l instancji rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzyganie w granicach danej sprawy oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej, niż ta, w której wniesiono skargę. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza natomiast, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu. W rozpoznawanej sprawie należało uznać, iż Sąd l instancji dokonując legalności zaskarżonej decyzji nie wykroczył poza granice rozpoznawanej sprawy, a tym samym nie naruszył art. 134 § 1 P.p.s.a. Dokonując jednak analizy wywodów skargi kasacyjnej, poczynionych w ramach uzasadnienia omawianego zarzutu, Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, iż skarżący w istocie zarzuca Sądowi l instancji naruszenie prawa materialnego, tj. § 1 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 czerwca 2002 r. w sprawie przyznawania funkcjonariuszom Straży Granicznej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 86, póz. 788) zwanego dalej rozporządzeniem. Wprawdzie naruszenie prawa materialnego stanowi oddzielną podstawę kasacyjną, ale przywołanie naruszenia przepisu prawa materialnego w ramach podstawy odnoszącej się do naruszenia prawa procesowego nie uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu zbadania tak postawionego zarzutu (por. wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt l OSK 178/09, Lex nr 486224).

Wywód autora skargi kasacyjnej dotyczy przepisu § 1 ust. 3 rozporządzenia, zgodnie z którym funkcjonariuszowi, który na skutek wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą nabył prawo do renty inwalidzkiej albo poniósł śmierć, nagroda roczna za ostatni rok służby przysługuje w wysokości jednomiesięcznego uposażenia bez względu na okres służby pełnionej w tym roku. Powołano przy tym trafny skądinąd pogląd Sądu Najwyższego, dotyczący wykładni art. 921 § 1 Kodeksu pracy, zawierającego tylko z pozoru podobne rozwiązanie, jak § 1 ust. 3 rozporządzenia, w którym to wyroku Sąd Najwyższy stwierdził, iż przewidziany w przepisach regulujących prawo do odprawy "związek" między rozwiązaniem stosunku pracy a nabyciem prawa do emerytury lub renty inwalidzkiej może mieć nie tylko charakter przyczynowy, czasowy, ale także funkcjonalny (por. wyrok z dnia 8 grudnia 1993 r., sygn. akt l PRN 111/93, opubl. w OSNC z 1994 r., nr 12, poz. 243).

Normy prawnej wynikającej z § 1 ust. 3 rozporządzenia – wbrew intencjom uzasadnienia skargi kasacyjnej - nie można jednak odczytywać w oderwaniu od całości regulacji wynikającej z § 1 rozporządzenia. I tak w § 1 ust. 1 ustanowiono generalną zasadę, że funkcjonariuszowi Straży Granicznej, w służbie stałej i przygotowawczej, zwanemu dalej "funkcjonariuszem", pełniącemu służbę przez okres roku kalendarzowego przyznaje się nagrodę roczną w wysokości jednomiesięcznego uposażenia, z zastrzeżeniem ust.

3. Z przepisem tym logicznie i funkcjonalnie powiązany jest ust. 2, zgodnie z którym funkcjonariuszowi, który pełni służbę przez część roku kalendarzowego, nagrodę roczną przyznaje się, z zastrzeżeniem ust. 3, proporcjonalnie do liczby pełnych miesięcy kalendarzowych służby, w wysokości 1/12 uposażenia, o którym mowa w § 3, za każdy miesiąc kalendarzowy służby.

Powyższe regulacje ustanawiają zatem ogólną zasadę, dotyczącą prawa do nagrody rocznej funkcjonariuszy Straży Granicznej, zgodnie z którą nagroda ta przysługuje wyłącznie za czas, w którym funkcjonariusz faktycznie pełni służbę, proporcjonalnie do liczby miesięcy pełnienia służby. Treść tego przepisu jest jasna i nie wymaga, dla zdekodowania zawartych w nim norm, sięgania do jakiejkolwiek innej wykładni, poza wykładnią gramatyczną. W państwie prawnym interpretator musi zawsze w pierwszym rzędzie brać pod uwagę językowe znaczenie tekstu prawnego. Jeżeli językowe znaczenie tekstu jest jasne, wówczas – zgodnie z zasadą clara non sunt interpretanda – nie ma potrzeby sięgania po inne, pozajęzykowe metody wykładni. Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego wypowiedziało się w takim wypadku przeciwko sięganiu do innych rodzajów wykładni, wyłącznie w celu osiągnięcia korzystnego dla strony wyniku, przy pominięciu niektórych, wyraźnych, sformułowań ustawy. Trybunał wyraźnie wskazał, że "skoro treść przepisu, dzięki wykładni językowej, pozwala skonstruować obowiązującą normę, a ponadto wyraźna jest ratio legis tak ustalonej normy, to brak podstaw do stosowania wykładni systemowej i celowościowej w celu poszukiwania innego, możliwego znaczenia przepisu". (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 czerwca 1999 r., sygn. SK 12/98 – OTK z 1999 r., nr 5, poz. 96). Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny m. in. w wyrokach z dnia 25 marca 1993 r., sygn. SA/Po 2462/92 – System Informacji Prawnej LEX nr 23369 oraz z dnia 9 czerwca 1994 r., sygn. SA/Po 565/94 - System Informacji Prawnej LEX nr 24350).

Powyższy wywód ma znaczenie podstawowe dla wyboru metody wykładni ustępu trzeciego § 1 rozporządzenia. Przepis ten wprowadza bowiem rozwiązanie wyjątkowe w stosunku do rozwiązań przyjętych w ustępach 1 i 2, dopuszczające możliwość przyznania funkcjonariuszowi nagrody rocznej w pełnej wysokości także w przypadku nieprzepracowania pełnego roku kalendarzowego, uzależniając taką możliwość m. in. od nabycia przez funkcjonariusza prawa do renty inwalidzkiej "na skutek wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą". Nie jest trafny pogląd Sądu I instancji, że do spełnienia tej przesłanki wymagane być musi faktyczne nabycie prawa do renty inwalidzkiej i korzystanie z tego prawa (zob. wyrok NSA z dnia 4 września 2008 r., sygn. I OSK 962/07 – zamieszczony na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl), ani też nie jest trafne zapatrywanie, że brak związku czasowego z rozwiązaniem stosunku służbowego wyklucza możliwość stosowania omawianej regulacji (w tym zakresie należy zwrócić uwagę na konieczność szerokiego rozumienia pojęcia związku ze służbą, do czego pośrednio odnosi się uzasadnienie przywołanego wyżej wyroku Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 1993 r.). Uchybienia te nie mają jednak wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonego wyroku.

Przyjęcie przez ustawodawcę rozwiązania wyjątkowego nie pozwala – zgodnie z zasadą exceptiones non sunt extendendae – na jakąkolwiek rozszerzającą wykładnię dopuszczonego przez ustawodawcę katalogu wyjątków rzeczowych, czy wyjątkowych rozwiązań prawnych (zob. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 4 stycznia 2001 r., sygn. III ZP 26/00 - OSNIAPiUS z 2001 r., nr 14, poz. 455; wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2000 r., sygn. I SA/Lu 1764/98 - System Informacji Prawnej LEX nr 45252).

Trafnie zatem Sąd I instancji zwrócił uwagę, na to, że w przepisach rozporządzenia w sposób wyraźny rozróżniono orzekanie czy inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą względnie czy powstało wskutek wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą. Znalazło to odzwierciedlenie w § 6 pkt 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 16 stycznia 1995 r. w sprawie zasad orzekania o inwalidztwie funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej, emerytów i rencistów policyjnych, trybu postępowania i właściwości komisji lekarskich w tych sprawach, sposobu przeprowadzania kontrolnych badań lekarskich oraz wzywania inwalidów na te badania (Dz. U. nr 8, poz. 41 ze zm.), a także w przepisie art. 20 ust. 4 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r., nr 8, poz. 67 ze zm.), stanowiącym podstawę prawną do wydania rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 września 2005 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. nr 206, poz. 1723). Podkreślić jeszcze raz należy, że w tych przepisach wykonawczych w sposób wyraźny rozróżniono kategorię choroby powstałej w związku ze służbą od osobnej kategorii inwalidztwa powstałego wskutek wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą. Unormowanie z § 1 ust. 3 rozporządzenia odnosi się tylko do tej drugiej kategorii i wobec zakazu wykładni rozszerzającej lub celowościowej nie obejmuje przypadku nabycia prawa do renty inwalidzkiej wyłącznie w związku ze służbą. W takim wypadku zastosowanie mają rozwiązania generalne, wynikające z 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia, które wykluczają możliwość proporcjonalnego nabycia prawa do nagrody rocznej za czas nieświadczenia pracy.

Z ustaleń Sądu I instancji, które nie zostały zakwestionowane w skardze kasacyjnej, a wobec tego wiążących dla Naczelnego Sądu Administracyjnego, wynika, że w stosunku do skarżącego właściwa Komisja Lekarska MSWiA orzekła jedynie, że stwierdzone inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą, natomiast nie stwierdziła pozostawania inwalidztwa w związku wypadkiem w służbie lub chorobą powstałą w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby. Trafnie przyjęto zatem w zaskarżonym wyroku, że wyklucza to możliwość zastosowania w stosunku do skarżącego wyjątkowego rozwiązania wynikającego z § 1 ust. 3 rozporządzenia, a tym samym zarzut kasacyjny oparty na odmiennej wykładni tego przepisu należało uznać za nieusprawiedliwiony.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.