Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 listopada 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Ministra Zdrowia z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie nieważności orzeczenia Ministra Zdrowia o przejęciu przedsiębiorstw uzdrowiskowych na własność Państwa oraz uchylił decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] [...].
Jak wskazał Sąd w uzasadnieniu powyższego wyroku, pismem z dnia 17 maja 2004 r. Zarząd Województwa [...] wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Zdrowia Nr [...] z dnia 6 maja 2004 r. odmawiającą wznowienia postępowania administracyjnego. Po rozpoznaniu wyżej wymienionego wniosku Minister Zdrowia, na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., decyzją o numerze [...] z dnia 13 sierpnia 2004 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia 6 maja 2004 r. o odmowie wznowienia wstępowania zakończonego ostateczną decyzją Ministra zdrowia z dnia 28 września 2001 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia Ministra Zdrowia z 18 marca 1948 r. w odniesieniu do Przedsiębiorstwa Uzdrowiskowego [...], w części dotyczącej wyodrębnionej własności dr A. K., nie stanowiącej składnika majątkowego przedmiotowego Przedsiębiorstwa.
W uzasadnieniu organ podniósł, że Zarząd Województwa [...] dowiedział się o istnieniu wyżej wymienionej decyzji z dnia 28 września 2001 r. w dniu 16 grudnia 2003 r., czyli w dacie wpływu dokumentacji wieczystoksięgowej dotyczącej zmian wpisów w dziale II Księgi Wieczystej nr 11833. Od tej daty, zdaniem organu, "Zarząd Województwa posiadał wiedzę wystarczającą do podjęcia czynności w zakresie właściwej realizacji swoich interesów prawnych". Również od dnia 16 grudnia 2003 r. rozpoczął bieg miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Występując z przedmiotowym wnioskiem w dniu 30 stycznia 2003 r. Zarząd nie zachował terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a.
Skargę na decyzję Ministra Zdrowia z dnia 13 sierpnia 2004 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Zarząd Województwa [...], podnosząc, że organ błędnie przyjął, iż Zarząd Województwa już przed dniem 19 stycznia 2004 r., to jest przed dniem wpływu do kancelarii Zarządu kserokopii decyzji Ministra Zdrowia z dnia 28 września 2001 r., posiadał wiedzę wystarczającą do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania.
Minister Zdrowia na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, decyzją Nr [...] z dnia [...] uchylił decyzję z dnia 6 maja 2004 r. odmawiającą wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Ministra Zdrowia z dnia 28 września 2001 r.
W uzasadnieniu organ wskazał, że Zarząd Województwa [...], w trakcie postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego, nie udokumentował swoich praw do nieruchomości w sposób wystarczający. Dopiero poprzez dokumenty załączone do skargi do Sądu Województwo [...] potwierdziło swoje prawo własności nieruchomości objętej postępowaniem o stwierdzenie nieważności orzeczenia Ministra Zdrowia z dnia 18 marca 1948 r. Organ stwierdził, iż pomimo nierozstrzygnięcia, w jakiej dacie Zarząd Województwa [...] powziął informację o ostatecznej decyzji Ministra Zdrowia 28 września 2001., waga argumentów i załączone do skargi dokumenty okazały się na tyle przekonujące, iż organ zdecydował o uchyleniu swoich decyzji z dnia 6 maja 2004 r. i 13 sierpnia 2004 r. w celu rozpatrzenia wniosku Województwa [...] z dnia 30 stycznia 2004 r. o wznowienie postępowania i rozstrzygnięcia co do istoty sprawy.
W wyniku rozpoznania wniosku I. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Zdrowia z dnia [...], Minister Zdrowia decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...]. W uzasadnieniu decyzji organ powtórzył argumenty podniesione w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] oraz dodał, iż z jego ustaleń wynika, że Zarząd Województwa [...] nie miał możliwości zapoznania się z aktami sprawy administracyjnej i nie mógł mieć informacji o merytorycznej treści decyzji ostatecznej o stwierdzeniu nieważności orzeczenia Ministra Zdrowia z dnia 18 marca 1948 r. Z powyższego, w ocenie organu wynika, że składając wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Zarząd Województwa nie miał podstawy do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Fakt, iż Województwo [...] bez swojej winy nie uczestniczyło w postępowaniu administracyjnym, przy uwzględnieniu braku pewności, co do możliwości zapoznania się z decyzją ostateczną Ministra Zdrowia z dnia 28 września 2001 r. uzasadnia, według organu, "zmianę decyzji ostatecznej Ministra Zdrowia w trybie uwzględnienia skargi Zarządu Województwa".
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną wyżej decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] wniósł I. K. żądając jej uchylenia.
Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji:
- – naruszenie art. 77 k.p.a. przez zaniechanie przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego w kwestii wyjaśnienia, czy Zarząd Województwa [...] zachował termin do złożenia podania o wznowienia postępowania,
- – naruszenia art. 80 k.p.a. polegającego na całkowicie dowolnej ocenie materiału dowodowego,
- – rażące naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. przez zaniechanie określenia podstawy prawnej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Minister Zdrowia wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu zarzuty skargi pozostają w sprzeczności z zasadami postępowania administracyjnego, w szczególności z zasadami ujętymi w przepisach art. 7, 9 i 10 k.p.a. Postępowanie dowodowe i wyjaśniające w sprawie z wniosku Zarządu Województwa [...] toczyło się przed każdorazowym wydaniem decyzji i rozpatrzeniem skargi, w szczególności w zakresie ustalenia okoliczności zachowania terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzając nieważność zaskarżonej decyzji zważył, iż skarga jest zasadna, a zarzuty w niej podniesione należy uznać w części za trafne. Nie mniej jednak, zarówno skarżącemu, jak przede wszystkim organowi, uszło uwadze, iż kontrolowane obecnie przez Sąd rozstrzygnięcia zapadły wskutek dokonania przez organ autokontroli, co jest dopuszczalne na gruncie normy art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Zgodnie z powołanym wyżej przepisem po wniesieniu skargi organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może ją uwzględnić w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uznając zatem zasadność skargi na decyzję Ministra Zdrowia z dnia 13 sierpnia 2004 r. w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji o odmowie wznowienia postępowania, tenże organ władny był skorygować swoje rozstrzygnięcie.
Zastosowanie jednakże art. 54 § 3 powołanej ustawy nie może prowadzić do uruchomienia nowego administracyjnego toku instancji. Wybór drogi postępowania sądowoadministracyjnego poprzez złożenie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyeliminował taką możliwość. Jeżeli zatem którykolwiek z podmiotów uprawnionych do wnoszenia skargi uważa, że decyzja wydana w trybie autokontroli jest niezgodna z prawem, nie może żądać jej weryfikacji w postępowaniu administracyjnym, lecz jest uprawniony wnieść skargę na ponownie wydaną decyzję do sądu administracyjnego. Wadliwe pouczenie w tym zakresie, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, o możliwości żądania ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ administracji nie może zmienić charakteru i celu regulacji zawartej w art. 54 § 3 powoływanej ustawy.
Wobec powyższego, decyzja z dnia [...] wydana przez Ministra Zdrowia wskutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie znajduje podstawy prawnej w obowiązujących przepisach postępowania administracyjnego. Z tych też powodów konieczne było jej wyeliminowanie z obrotu prawnego w trybie art. 145 § 1 pkt 2 powoływanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dalej Sąd stwierdził, iż skorzystanie przez organ z możliwości jaką przewiduje art. 54 § 3 ustawy nie zwalnia organu od obowiązku stosowania przepisów prawa materialnego i procesowego. W szczególności nie jest możliwe powoływanie się na zasady słuszności, w sytuacji, gdy organ ma obowiązek ustalić pewne okoliczności i w zależności od tychże ustaleń podjąć rozstrzygnięcie zgodne z prawem. Otóż przedmiotem postępowania był wniosek o wznowienie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia o przejęciu przedsiębiorstwa uzdrowiskowego na własność Państwa w części nieruchomości stanowiącej własność A. K. Uchylając zatem decyzję odmawiającą wznowienia postępowania i decyzję utrzymującą w mocy powyższe rozstrzygnięcia, organ nie jest zwolniony od ponownego przeanalizowania zasadności wniosku o wznowienie. Badając wniosek o wznowienie w pierwszej kolejności organ ma obowiązek ustalić w sposób bezsporny, czy został dochowany termin do jego wniesienia, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Zachowanie bowiem terminu jest warunkiem dopuszczalności prowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty.
Stwierdzenie natomiast zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia [...], iż "Zarząd Województwa powziął informację o treści rozstrzygnięć znacznie wcześniej aniżeli był to podawał w swoim wniosku o wznowienie postępowania. Sprawa ta co do istoty pozostaje nierozstrzygnięta", świadczy o tym, iż organ w sposób oczywisty naruszył przepisy postępowania. Nie ustalił bowiem, czy został dochowany termin jednego miesiąca do skutecznego złożenia żądania o wznowienie postępowania. Wręcz natomiast stwierdził, iż wnioskujący o wznowienie o wydaniu decyzji objętej wznowieniem dowiedział się wcześniej, co dowodziłoby, iż termin miesięczny nie został dochowany. Badając przesłankę zachowania terminu nie jest także możliwe powoływanie się na racje słusznościowe, co uczynił Minister w swoim rozstrzygnięciu. Zarówno bowiem waga argumentów, jak również dowodów załączonych do wniosku, a nie dotyczących terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a., w żaden sposób nie może wpływać na rozstrzygnięcie w przedmiocie dopuszczalności wznowienia.
Uznając zatem, iż decyzja Ministra Zdrowia z dnia [...] naruszyła przepisy postępowania, a to art. 149 § 3 k.p.a., w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) powoływanej ustawy, uchylił ten akt.
Na powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2005 r. skargę kasacyjną złożył Zarząd Województwa [...], wnosząc o jego uchylenie w części dotyczącej punktu II.
Pełnomocnik strony skarżącej zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 litera c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, co miało istotny wpływ na wynik postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji Ministra Zdrowia, w wyniku dokonania analizy przedłożonych dokumentów Minister ustalił, iż Zarząd Województwa [...] nie miał możliwości zapoznania się z odpowiednimi aktami sprawy administracyjnej i nie mógł mieć merytorycznej informacji o treści ostatecznej decyzji Ministra Zdrowia z 2001 r. przed otrzymaniem jej kopii dnia 19 stycznia 2004 r.
Słusznym jest stwierdzenie, iż Zarząd Województwa [...] nie miał możliwości wystarczającego rozeznania sprawy i nie mógł złożyć wniosku o wznowienie postępowania zakończonego stwierdzeniem nieważność decyzji Ministra Zdrowia z dnia 18 marca 1948 r., który byłby odpowiednio uzasadniony. Otrzymane zawiadomienie o dokonanym wpisie w księgach wieczystych nieruchomości I. K. w miejsce Województwa [...] nie było wystarczające dla skorzystania przez Zarząd Województwa [...] z prawa do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Informację tę Zarząd pozyskał dopiero po otrzymaniu niezbędnej dokumentacji w dniu 19 stycznia 2004 r.
Minister Zdrowia uzasadniając decyzję z dnia [...], uchyloną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, powołał się także na fakt załączenia przez Zarząd Województwa [...] wystarczającej dokumentacji, która potwierdziła prawa Województwa [...] do przedmiotowych nieruchomości położonych w [...], co miało znaczenie dla treści podejmowanych przez Ministra decyzji. Minister Zdrowia podejmując rozstrzygnięcia w sprawie zbadał ją w wystarczającym zakresie i wziął pod uwagę oprócz racji strony przeciwnej także podniesione przez Zarząd Województwa [...] okoliczności zaistniałe w sprawie. Decyzja z dnia [...] zawiera w swym uzasadnieniu wystarczające okoliczności przemawiające za jej podjęciem.
Po otrzymaniu, przez Województwo [...] dnia 16 grudnia 2004 r., zawiadomienia o dokonanym wpisie w dziale II księgi wieczystej nr 11833, dotyczącym własności nieruchomości, gdzie w miejsce Województwa [...] wpisano I. K., Zarząd Województwa [...], celem niezbędnego zapoznania się z podstawą wprowadzonych zmian, zwrócił się niezwłocznie do Ministra Zdrowia o przesłanie decyzji będących podstawą wpisów. Zapoznanie się z treścią tychże decyzji stanowiło konieczną przesłankę do zajęcia przez Zarząd Województwa [...] stanowiska oraz podjęcia dalszych działań w sprawie. Analiza otrzymanych dokumentów wykazała, iż Województwo [...], będąc stroną, bez własnej winy nie brało udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzjami Ministra Zdrowia podjętymi w roku 2001, dotyczącymi nieruchomości Województwa [...].
Jednocześnie Zarząd Województwa [...], po zapoznaniu się ze wskazanym postanowieniem Sądu Rejonowego Wydziału Ksiąg Wieczystych w L. o wpisie w dziale II księgi wieczystej nr 11833 prawa własności na rzecz I. K., złożył apelację wnosząc o uchylenie tego postanowienia oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Rozpatrując powyższe Sąd Okręgowy Wydział Ksiąg Wieczystych w [...] orzekł postanowieniem o sygnaturze akt: I Ca 255/04, o zasadności apelacji Zarządu Województwa [...] oraz stwierdził, iż Sąd I instancji dokonał zaskarżonego wpisu w dziale II księgi wieczystej nr 11833 błędnie.
Jak wykazano powyżej, należy z całą mocą podkreślić, iż nie było możliwe, aby Zarząd Województwa [...] ustosunkował się do decyzji Ministra Zdrowia z roku 2001, bez zapoznania się z podjętymi bez jego udziału rozstrzygnięciami Ministra Zdrowia. Ponadto należy podnieść, iż Minister Zdrowia stwierdzając w roku 2001 nieważność decyzji z 1948 r. naruszył art. 156 § 2 k.p.a. Zgodnie z art. 156 § 2 k.p.a. nie stwierdza się nieważności decyzji m.in. w sytuacji, gdy wywołała nieodwracalne skutki prawne. Zastrzeżenie to odnosi się do decyzji administracyjnych dotkniętych którąkolwiek z wad wskazanych w treści § 1 art. 156 k.p.a., w tym do decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 12 kwietnia 1994 r., sygn. IV SA 674/93, jeżeli cofnięcie, zniesienie, odwrócenie skutków prawnych decyzji wymaga takich działań, do których organ administracji publicznej nie ma umocowania ustawowego, czyli nie może zastosować aktu administracyjnego indywidualnego, nie może także skorzystać z drogi postępowania administracyjnego, to wtedy skutek prawny decyzji będzie nieodwracalny.
Minister Zdrowia nie ma możliwości cofnięcia nieodwracalnych skutków prawnych decyzji uwłaszczeniowej z dnia 18 marca 1948 r., nie może znieść skutku uwłaszczenia nieruchomościami Województwa [...], jak również nie może znieść skutków dokonanej przez Województwo [...] sprzedaży nieruchomości na rzecz osób trzecich (notarialnego przeniesienia prawa własności oraz wpisu w księgach wieczystych prawa własności nabywców, chronionych rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych). Zarząd wskazał na ww. racje w swej skardze do WSA na decyzję Ministra Zdrowia dotyczącą przedmiotowych nieruchomości podjętą dnia 30 września 2005 r., także dotyczącą przedmiotowych nieruchomości.
Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył I. K., wnosząc o jej oddalenie.
Na rozprawie pełnomocnik I. K. zmodyfikował wniosek i wniósł o odrzucenie skargi jako wniesionej przez nieuprawniony podmiot.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszym rzędzie należało odnieść się do złożonego na rozprawie przed NSA wniosku pełnomocnika I. K. o odrzucenie skargi kasacyjnej jako wniesionej przez nieuprawniony podmiot. Otóż zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut, iż Zarząd Województwa [...] nie był uprawniony do złożenia skargi kasacyjnej w tej sprawie nie jest zasadny. Po pierwsze Zarząd Województwa [...] był wnioskodawcą postępowania administracyjnego, w którym zapadły poddane kontroli Sądu I instancji decyzje. Z tego też względu został on przez Sąd uznany za stronę postępowania sądowoadministracyjnego i z tego względu był uprawniony do złożenia skargi kasacyjnej. Po wtóre w świetle przepisów ustawy z 15 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa a zwłaszcza przepisów stanowiących o prawach majątkowych województwa Zarząd Województwa [...] byłby uprawniony do działania w imieniu Województwa w sprawie gdzie – jak w tym przypadku – przedmiot postępowania administracyjnego dotyczył nieruchomości, która stanowiła własność Województwa.
Przechodząc od tych rozważań do oceny zasadności wniesionej przez Województwo [...] skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 listopada 2005 r., o którym wyżej mowa, Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Wnoszący skargę kasacyjną w podstawie kasacyjnej zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, a to art. 145 § 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 2 k.p.a. co miało mieć istotny wpływ na wynik postępowania.
Zarzut ten w konfrontacji z materiałem dokumentacyjnym sprawy uznać należy za chybiony.
Decyzje, które były przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie zostały wydane w związku ze złożonym przez Zarząd Województwa [...] wnioskiem z 30 stycznia 2004 r. do Ministra Zdrowia o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowania zakończonego decyzją Ministra Zdrowia z 28 września 2001 r. dotyczącą stwierdzenia nieważności orzeczenia Ministra Zdrowia z dnia 18 marca 1948 r. w części odnoszącej się do wyodrębnienia własności dr. A. K. a nie stanowiącej składnika majątkowego Przedsiębiorstwa Uzdrowiskowego [...]. Złożenie podania o wznowienie postępowania w oparciu o powołaną wyżej podstawę prawną powoduje po stronie organu obowiązek – wynikający z art. 148 § 2 k.p.a. – sprawdzenia z urzędu czy zachowany został termin przewidziany ustawą do złożenia tego podania (miesiąc od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji). Jest to kwestia wstępna, decydująca o dopuszczalności wznowienia.
Wznowienie bowiem postępowania na wniosek z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. pomimo uchybienia terminowi stanowi rażące naruszenie prawa, albowiem godzi w zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnych wyrażoną w art. 16 k.p.a. Tak więc ustalenie czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione w zakreślonym ustawą terminie – prawnie skutecznie – warunkuje sposób dalszego działania organu. Jeżeli podanie, o którym mowa zostanie wniesione po terminie organ musi wydać decyzję odmawiającą wznowienia postępowania choćby nastąpiła przyczyna wznowienia, o której wyżej mowa w art. 145 § 1 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie Minister Zdrowia decyzją z [...] podjętą na podstawie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi uchylił swoje decyzje z 6 sierpnia 2004 r. i 13 sierpnia 2004 r. odmawiające wznowienia postępowania nadzorczego i wznowił przedmiotowe postępowanie.
Jednocześnie w pkt 3 uzasadnienia omawianej decyzji stwierdził, że jego zdaniem "Zarząd Województwa powziął informację o treści rozstrzygnięć (zawartych w decyzjach nadzorczych z 16 lipca 2001 r. i 28 września 2001 r.) znacznie wcześniej aniżeli był podawał w swoim wniosku o wznowienie (19 stycznia 2004). Sprawa ta co do istoty pozostaje nierozstrzygnięta". Oznacza to, że organ administracyjny wbrew wymogowi wynikającemu z art. 148 § 2 k.p.a. nie ustalił jednoznacznie czy został w tym przypadku dochowany przez Zarząd Województwa [...] termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. W tej sytuacji należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że organ wznawiając postępowanie przy braku pewności co do tego czy termin zakreślony w art. 148 § 2 k.p.a. do złożenia wniosku wznowieniowego został dotrzymany – naruszył prawo regulujące postępowanie administracyjne, przy czym naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Dawało to Sądowi podstawę do eliminacji decyzji Ministra Zdrowia z [...] w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zupełnie przy tym niezrozumiały jest zarzut skargi kasacyjnej o naruszenie przez Sąd art. 156 § 2 k.p.a., bo jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej odnosi się on do decyzji Ministra Zdrowia z 2001 r. stwierdzających nieważność orzeczenia nacjonalizacyjnego z 1948 r. w części dotyczącej nieruchomości stanowiącej własność dr. A. K. a w tej sprawie przedmiotem postępowania administracyjnego a następnie sądowoadministracyjnego był wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzjami nadzorczymi a nie te decyzje.
Powyższe prowadzi do wniosku, że skarga kasacyjna jest niezasadna i z tego względu na podstawie art. 184 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlegała oddaleniu.