Uzasadnienie
Wyrokiem z 8 sierpnia 20181 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, po rozpoznaniu skargi K. S. (Skarżący) uchylił decyzję Rektora [...] (Rektor) z [...] stycznia 2018 roku w przedmiocie odmowy przyznania stypendium doktoranckiego.
U podstaw wyroku sądu pierwszej instancji legły następujące ustalenia faktyczne i prawne:
Rektor decyzją z [...] stycznia 2018 roku utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] listopada 2017 roku odmawiającą Skarżącemu przyznania stypendium doktoranckiego.
Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 200 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2017 roku poz. 2183, dalej "ustawa"), § 12 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 9 sierpnia 2017 roku w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich (Dz. U. z 2017 roku poz. 1696, dalej "Rozporządzenie") w związku z § 3 ust. 1 zarządzenia Nr [...] Rektora z [...] kwietnia 2017 roku w sprawie zasad wnioskowania o przyznanie stypendium doktoranckiego uczestnikom stacjonarnych studiów doktoranckich w Politechnice [...] (dalej: "Zarządzenie nr [...] ").
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, że zgromadzony materiał dowodowy i przeprowadzone na wniosek strony postępowanie wyjaśniające wykazały, że Skarżący nie spełnił warunku zawartego w § 3 ust. 1 Zarządzenia nr [...] tj. nie złożył potwierdzenia wykonania 90 h obliczeniowych zajęć dydaktycznych w roku akademickim 2016/2017, a tym samym nie spełnił warunków do otrzymania stypendium doktoranckiego w roku akademickim 2017/2018.
Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach zarzucając organowi:
- - naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędną analizę zgromadzonego materiału dowodowego oraz zasad pogłębiana zaufania obywateli do organów państwa,
- - naruszenie art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji o odmowie przyznania stypendium doktoranckiego.
- - naruszenie przepisu prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie art. 200 ust. 1 ustawy oraz § 12 ust. 1 Rozporządzenia w związku z § 3 ust. 1 Zarządzenia nr [...], poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, że skarżący nie spełnia przesłanek do przyznania stypendium doktoranckiego i nie przysługuje mu stypendium.
Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji jako naruszających prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu Skargi podkreślił, że w aktach sprawy znajdowały się dowody, które wyraźnie wskazywały, że spełnia warunki do przyznania stypendium doktoranckiego, to jest w semestrze zimowym zrealizował 60 godzin, a w semestrze letnim 15 godzin z 30 godzin zaplanowanych. Z uwagi na fakt zmniejszenia liczby grup studentów na pierwszym roku. Skarżący zrealizował 15 godzin dydaktycznych w ramach asystowania w prowadzeniu zajęć w pierwszym semestrze 2016/2017. Zatem skarżący łącznie wykonał 90 godzin obliczeniowych zajęć dydaktycznej, więc spełnia warunki do przyznania stypendium doktoranckiego. Za daleko nietrafną skarżący ocenił argumentację organu o niedopuszczeniu i nieuznaniu wykonania przez skarżącego prowadzenia praktyki dydaktycznej poprzez prowadzenie zajęć w formie asystowania w liczbie 15 godzin w semestrze zimowym 2016/2017.
W odpowiedzi na skargę Rektor wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. W uzasadnieniu takiego stanowiska organ wskazał, że skarga została złożona po terminie. Wyjaśnił również, że Skarżący nie dopełnił obowiązku wynikającego z zapisów § 13 pkt 1 Rozporządzenia oraz § 3 pkt 1 Zarządzenia nr [...] i Zarządzenia Rektora nr [...] i nie przeprowadził 90 godzin obliczeniowych zajęć dydaktycznych. Stąd też [...] nie opiniowała pozytywnie jego wniosku o przyznanie stypendium doktoranckiego. Postępowanie o przyznanie stypendium doktoranckiego jest postępowaniem konkursowym. Jego uczestnik musi spełniać wszystkie kryteria konkursowe, a nie tylko niektóre z nich. W programie studiów doktoranckich na Wydziale [...] wpisany jest wymóg 90 godzin obliczeniowych zajęć dydaktycznych. Zarzut skarżącego, że wykonane brakujące godziny dydaktyczne w formie asystowania były równoznaczne z godzinami dydaktycznymi, jest błędny.
Nie można uznać godzin asystowania jako tożsamych z godzinami osobistej dydaktyki. Tłumaczenie, aby powodem takiej sytuacji był fakt zmniejszenia grup studenckich też nie może zostać uznane za zasadne, albowiem skarżący nie wykazał staranności w wypełnieniu tego obowiązku.
Na rozprawie pełnomocnik Rektora podniósł, że organ ostatecznie uznał, iż skarżący wykonał łącznie 75 godzin zajęć dydaktycznych, co w dalszym ciągu nie spełniało wymogu 90 godzin. Potwierdzenie kolejnych 15 godzin asystowania przy zajęciach dydaktycznych nie zostało uwzględnione, ponieważ nie zostało potwierdzone we właściwym trybie tj. przez [...], czyli zgodnie z Zarządzeniami z 25 kwietnia 2017 roku. Ponadto, zdaniem organu, asystowanie przy prowadzeniu zajęć dydaktycznych nie jest wystarczające, ponieważ doktorant powinien samodzielnie prowadzić zajęcia dydaktyczne.
Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uchylił decyzję Rektora na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie sąd pierwszej instancji wskazał, że uczestnik stacjonarnych studiów doktoranckich może otrzymywać stypendium doktoranckie (art. 200 ust. 1 ustawy). Stosownie do art. 200 ust. 3 ustawy, który stanowił podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, decyzję o przyznaniu stypendium doktoranckiego, okresie jego pobierania oraz wysokości podejmuje w uczelni rektor. Sąd uznał zatem że decyzja w sprawie stypendium doktoranckiego jest tzw. decyzją uznaniową. Wyjaśnił następnie, powołując się na art. 207 ust. 1 ustawy, że do decyzji w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, należy stosować odpowiednio przepisy k.p.a. Przyznanie stypendium uczestnikowi studiów doktoranckich należy niewątpliwie do kategorii spraw, o których mowa w tym przepisie. Odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. oznacza zaś konieczność zachowania przez organ minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia sprawy i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony.
Sąd wskazał następnie, że skoro decyzja o przyznaniu stypendium doktoranckiego jest decyzją uznaniową, to organ uczelni jest szczególnie zobowiązany do wyjaśnienia i wskazania, dlaczego podjął konkretne rozstrzygnięcie. Organ ten - przed wydaniem decyzji - powinien zatem poczynić ustalenia w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a następnie podjęte rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania bądź odmowy przyznania stypendium doktoranckiego uzasadnić, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Kontrola sądowa takich decyzji nie może obejmować samego uznania, ale powinna dotyczyć w szczególności tego, czy wybór konkretnego rozstrzygnięcia (przyznanie czy odmowa przyznania stypendium) został należycie umotywowany.
Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie poddaje się kontroli sądowej, skoro z uzasadnienia jej nie wynika, z jakich przyczyn Rektor odmówił Skarżącemu przyznania stypendium doktoranckiego. Ogólne wskazanie, że doktorant nie spełnił warunku zawartego w § 3 ust. 1 Zarządzenia nr [...] nie było w ocenie sądu wystarczające dla spełnienia wymogów w zakresie uzasadniania decyzji administracyjnej określonych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego.
Po przywołaniu § 13 ust. 2 i § 14 pkt 3 Rozporządzenia sąd wyjaśnił, że Rozporządzenie nie wprowadza regulacji co do sposobu potwierdzania spełniania przez doktoranta kryteriów do uzyskania stypendium doktoranckiego, w każdym razie nie wprowadza wymogu przedłożenia takiego potwierdzenia w ściśle określonej formie. Również przepisy Zarządzenia nr [...] w szczególności jego § 3 ust. 1, nie wprowadzają wymogu ściśle określonego sposobu potwierdzania informacji o wykonaniu 90 godzin obliczeniowych zajęć dydaktycznych, w każdym razie nie wprowadzają wymogu potwierdzenia spełnienia tego kryterium przez [...], czy [...].
Sąd podkreślił, że ze złożonego przez pełnomocnika organu przy piśmie z [...] sierpnia 2018 roku "Programu czteroletnich stacjonarnych studiów doktoranckich w obszarze nauk technicznych, w dziedzinie nauk technicznych, w dyscyplinie inżynieria środowiska prowadzonych na Wydziale [...] Politechniki [...] od r. 2016/2017" wynika, że doktoranci pobierający stypendium są obowiązani do odbycia 90 godzin zajęć ze studentami w okresie roku akademickiego. Natomiast - jak w Zarządzeniu nr [...] – doktoranci ubiegający się o przyznanie stypendium doktoranckiego mają do wniosku załączyć potwierdzenie wykonania 90 godzin obliczeniowych zajęć dydaktycznych w roku poprzedzającym złożenie wniosku. Przy czym treść przywołanych regulacji nie wskazuje, czy odbycie (wykonanie) zajęć dydaktycznych ze studentami odbywać się powinno w drodze samodzielnego prowadzenia zajęć (osobistej dydaktyki), czy też dopuszczalne jest odbycie (wykonanie) tych zajęć w formie asystowania przy prowadzeniu zajęć dydaktycznych.
Sąd wskazał następnie, że zgodnie z § 1 Zarządzenia nr [...] Rektora z dnia 25 kwietnia 2017 roku w sprawie zasad odbywania praktyk zawodowych przez uczestników stacjonarnych studiów doktoranckich w Politechnice [...], na równi z prowadzeniem zajęć dydaktycznych także uczestniczenie w prowadzeniu tych zajęć traktowane jest jako zaliczenie praktyki zawodowej.
Sąd wyjaśnił następnie, że Skarżący we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wyraźnie wskazał, że zrealizował 75 godzin zajęć dydaktycznych (60 godzin zaplanowanych w semestrze zimowym i 15 godzin z 30 zaplanowanych w semestrze letnim), na dowód czego przedłożył Indywidualną kartę obciążeń dydaktycznych. Nadto doktorant wyjaśnił, że z powodu zmniejszenia się liczby grup studentów na pierwszym roku i odebrania mu 15 z 30 godzin zaplanowanych zajęć dydaktycznych zaplanowanych godzin dydaktycznych w semestrze letnim, wykonał 15 zaplanowanych godzin zajęć dydaktycznych, w związku z czym wniósł o zaliczenie 15 godzin, wykonanych w semestrze zimowym, zajęć dydaktycznych odbytych na zasadzie asystowania u swojego opiekuna naukowego, na dowód czego przedłożył informację (w postaci pisemnej adnotacji na wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) prof. J. P. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Rektor podniósł jedynie, że Skarżący nie złożył potwierdzenia wykonania 90 godzin obliczeniowych zajęć dydaktycznych w roku akademickim 2016/2017, a tym samym nie spełnił warunków do otrzymania stypendium doktoranckiego w roku akademickim 2017/2018.
Organ nie wskazał zatem motywów podjętego rozstrzygnięcia z odniesieniem się do konkretnych ustaleń faktycznych i przepisów prawa. Nie przedstawił w szczególności dokonanych ustaleń faktycznych w zakresie ilości zajęć dydaktycznych, które organ uznał za potwierdzone (a jak wynika z oświadczenia pełnomocnika organu złożonego na rozprawie – organ ustalił, że doktorant wykonał 75 godzin obliczeniowych). Organ nie wyjaśnił, z jakich przyczyn zajęć dydaktycznych przeprowadzonych w formie asystowania nie może zaliczyć do wymaganych 90 godzin zajęć dydaktycznych uprawniających do ubiegania się o przyznanie stypendium doktoranckiego.
Nadto nie wskazał powodów, dla których pisemną adnotację opiekuna skarżącego nie kwalifikuje jako dokumentu potwierdzającego wykonanie zajęć dydaktycznych, ani również nie wyjaśnia przyczyn, dla których nie wezwał wnioskującego doktoranta o przedstawienie określonych dokumentów na potwierdzenie brakujących 15 godzin zajęć dydaktycznych wobec złożonego oświadczenia opiekuna naukowego skarżącego o ich odbyciu. W konsekwencji zaskarżona decyzja nie zawiera także uzasadnienia prawnego decyzji sporządzonego zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., podczas gdy z uzasadnienia decyzji musi wynikać, dlaczego zostało podjęte takie a nie inne rozstrzygnięcie w sprawie.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Rektor wniósł skargę kasacyjną na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucając wyrokowi sądu pierwszej instancji naruszenie:
- 1. przepisu prawa materialnego poprzez błędne dokonanie wykładni przepisu § 3 ust. 1 Zarządzenia nr [...] w związku z § 8 ust. 3 Regulaminu Studiów Doktoranckich w Politechnice [...] (załącznik do uchwały Senatu Politechniki [...] nr [...]),
- 2. przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez wydanie wyroku uchylającego decyzję organu z powodu naruszenia przepisów postępowania w sytuacji, w której nie miało ono istotnego wpływu na wynik sprawy.
Rektor wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Rektor podkreślił, że z uwagi na zasadę autonomii uczelni wyższych nie da się rozpatrywać przedmiotowej sprawy wyłącznie na podstawie wymogów stawianych przez k.p.a. w oderwaniu od podstawowych przepisów rangi ustawowej to jest art. 197 ust. 1 w związku z art. 189 ust. 2 ustawy. Organ podkreślił również, że § 3 ust. 1 Zarządzenia [...] wyraźnie wskazuje na wymogi formalne wniosku o przyznanie stypendium doktoranckiego. Wyjaśnił, że w załączniku nr 2 do Zarządzenia [...] jest pozycja " podać potwierdzoną przez Dział [...] liczbę przeprowadzonych godzin dydaktycznych w ramach praktyk zawodowych w roku poprzedzającym złożenie wniosku". W ocenie organu oznacza to, że potwierdzenie odbycia godzin praktyk zawodowych ma być odnotowane przez Dział [...] jak również w dacie składania wniosku.
Rektor powołał się również na § 8 ust. 3 Regulaminu Studiów Doktoranckich w Politechnice [...], z którego w jego ocenie jednoznacznie wynika tryb zaliczenia praktyk zawodowych co odbywa się na podstawie potwierdzenia z Działu [...]. Przedłożenie na odwołaniu od decyzji adnotacji opiekuna naukowego Skarżącego potwierdzającego wykonanie brakujących 15 godzin praktyki w formie asystowania w prowadzeniu zajęć nie spełnia wymogów określonych Regulaminem Studiów Doktoranckich.
Końcowo organ powołał się na sprzeczność w uzasadnieniu wyroku sądu pierwszej instancji, w którym na stronie 7 wskazano na konieczność zachowania przez organ minimum procedury administracyjnej a następnie wskazano, że organ jest szczególnie zobowiązany do wyjaśnienia i wskazania dlaczego podjął konkretne rozstrzygnięcie.
Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, zaskarżony wyrok pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej.
Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o przeprowadzenie rozprawy, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.
Skarżący kasacyjnie organ zarzuca sądowi pierwszej instancji dokonanie błędnej wykładni § 3 ust. 1 Zarządzenia nr [...] w związku z § 8 ust. 3 Regulaminu Studiów Doktoranckich w Politechnice [...] (załącznik do uchwały Senatu Politechniki [...] nr [...]). W ocenie Rektora z § 3 ust. 1 Zarządzenia nr [...] wynika obowiązek udokumentowania odbycia 90 godzin zajęć dydaktycznych w ściśle określonej formie, to jest na podstawie potwierdzenia przez Dział [...].
Sąd kasacyjny wskazuje na wstępie, że w pełni podziela stanowisko organu, zgodnie z którym przepisów stanowionych przez organy uczelni wyższych nie można wykładać w oderwaniu od przepisów regulujących szkolnictwo wyższe, to jest w oderwaniu od ustawy a w niniejszej sprawie również w oderwaniu od obowiązującego w dacie wydania decyzji Rozporządzenia. Akty te zostały zresztą przywołane również w treści Zarządzenia nr [...], jak również stanowiły podstawę zaskarżonej decyzji.
Z art. 200 ust. 1 ustawy wynika, że uczestnik stacjonarnych studiów doktoranckich może otrzymywać stypendium doktoranckie. Zgodnie z § 13 pkt 2 ppkt 2 lit a) Rozporządzenia, stypendium doktoranckie na drugim roku i kolejnych latach studiów doktoranckich może być przyznane doktorantowi, który wykazuje się zaangażowaniem w prowadzeniu zajęć dydaktycznych w ramach praktyk zawodowych. W zarządzeniu nr [...] wskazano, że do wniosku o przyznanie stypendium doktoranckiego dołącza się informacje potwierdzone załącznikami określonymi w §13 i 14 Rozporządzenia oraz potwierdzenie wykonania 90 godz. obliczeniowych zajęć dydaktycznych w roku poprzedzającym złożenie wniosku.
Z treści zarządzenia nie wynika zatem wprost w jakiej formie ma zostać przedstawione owo potwierdzenie. Forma w jakiej zalicza się praktyki zawodowe realizowane poprzez prowadzenie zajęć dydaktycznych (na podstawie potwierdzenia z Działu [...] oraz protokołu z hospitacji) wynika natomiast z przywołanego przez organ § 8 ust. 3 Regulaminu studiów.
Zatem łączne odczytanie przepisów Regulaminu oraz Zarządzenia prowadzi do wniosku, że udokumentowanie odbycia odpowiedniej zajęć dydaktycznych, wymaga przedstawienia potwierdzenia z Działu [...].
W konsekwencji zarzut naruszenia prawa materialnego uznać należało za zasadny. Uznanie tego zarzutu za zasadny nie mogło jednak skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku, bowiem pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada on prawu.
Zarówno w Rozporządzeniu, Regulaminie jak i Zarządzeniu [...] mowa jest o odbyciu przez doktoranta zajęć dydaktycznych. Sąd pierwszej instancji uznał, że na równi z prowadzeniem zajęć dydaktycznych uznać należy uczestniczenie w prowadzeniu zajęć dydaktycznych, wywodząc to stanowisko z § 1 Zarządzenia nr [...]. Wychodząc z tego założenia sąd uznał, że decyzje organów obu instancji naruszają przepisy postępowania, organy nie wyjaśniły bowiem z jakich przyczyn zajęć dydaktycznych przeprowadzonych w formie asystowania nie można zaliczyć do wymaganych 90 godzin zajęć dydaktycznych.
Pogląd ten jest nieprawidłowy.
Sąd kasacyjny wyjaśnia w tym miejscu, że zgodnie z art. 197 ust. 3 ustawy o szkolnictwie wyższym, uczestnicy studiów doktoranckich prowadzonych w uczelni mieli obowiązek odbywania praktyk zawodowych w formie prowadzenia zajęć dydaktycznych lub uczestniczenia w ich prowadzeniu. Również w zarządzeniu nr [...] mowa jest o obowiązkowym wymiarze praktyk zawodowych, w tym realizowanych w formie prowadzenia zajęć dydaktycznych lub uczestniczenia w prowadzeniu zajęć dydaktycznych.
Z wszystkich tych przepisów wynika, że praktyki zawodowe mogą odbywać się w dwóch formach: poprzez prowadzenie zajęć dydaktycznych lub uczestniczenie w ich prowadzeniu. Nie można jednak utożsamiać obu form prowadzenia praktyk zawodowych.
Sąd kasacyjny w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku z 8 listopada 2016 roku I OSK 723/16, w którym wskazano, że art. 197 ust. 3 ustawy o szkolnictwie wyższym dopuszcza wprawdzie, żeby obowiązek odbywania praktyk zawodowych miał miejsce zarówno w formie prowadzenia zajęć dydaktycznych, jak i w formie uczestniczenia w ich prowadzeniu, ale nie oznacza to, że obie te formy są równoważne. Podstawowym celem prowadzenia zajęć dydaktycznych jest sprawdzenie, czy doktorant posiadł wystarczające umiejętności dydaktyczne, a zatem czy jest zdolny do kształcenia na poziomie uczelni wyższej. Rezultatem jego działań w tym zakresie są określone osiągnięcia w pracy dydaktycznej, które mogą być ocenione lepiej lub gorzej, także jako wyróżniające się.
Natomiast podstawowym celem uczestniczenia w prowadzeniu zajęć dydaktycznych jest nauczenie samego doktoranta pożądanych umiejętności dydaktycznych, zaś odpowiedzialność za właściwy poziom prowadzonych w ten sposób zajęć spoczywa na nauczycielu akademickim, który te zajęcia prowadzi. Zatem w tym wypadku można mówić o osiągnięciach dydaktycznych prowadzącego zajęcia, a nie osoby, która uczestniczy w tych zajęciach w charakterze praktykanta (osoby uczącej się).
W niniejszej sprawie niesporne jest, że Skarżący zrealizował 75 godzin zajęć dydaktycznych oraz uczestniczył w zajęciach przez 15 godzin. Oznacza to, że zrealizował łącznie 90 godzin praktyk, w tym jednak tylko 75 godzin prowadzenia zajęć dydaktycznych. Tym niemniej, w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji Skarżący wskazał na swoje zaangażowanie w pracę dydaktyczną, wskazał na zrealizowanie 15 godzin dydaktycznych w ramach przedmiotu "Praktyka –asystowanie w prowadzeniu zajęć" i wniósł o zaliczenie obecnie realizowanych przez niego zajęć nadliczbowych na poczet brakujących godzin zajęć z poprzedniego roku akademickiego. Organ drugiej instancji do tego wniosku Skarżącego nie odniósł się i nie wyjaśnił z jakich przyczyn podniesione przez Skarżącego argumenty nie mogą doprowadzić do zmiany zaskarżonej decyzji.
Zaskarżona decyzja wydana została w ramach uznania administracyjnego. Kontrola decyzji uznaniowych jest przeprowadzana pod względem ich zgodności z prawem. Zbadania wymaga to, czy uznanie było w ogóle dopuszczalne, czy nie przekroczono granic uznania przy wydawaniu decyzji i czy prawidłowo uzasadniono wybór rozstrzygnięcia sprawy. Natomiast wybór rozstrzygnięcia powinien być oparty o wyraźnie określone kryteria, którymi kierował się organ. W niniejszej sprawie organ wskazał jedynie, że Skarżący nie udokumentował przeprowadzenia 90 godzin zajęć dydaktycznych nie wyjaśnił jednak z jakiego powodu okoliczność ta przesądza o odmowie przyznania stypendium doktoranckiego. Prawidłowo zatem sąd pierwszej instancji wskazał, że decyzja narusza 107 § 3 k.p.a., nie wyjaśnia bowiem motywów podjętego rozstrzygnięcia.
Z tych przyczyn zarzut organu, że naruszenie przezeń przepisów postępowania nie miało wpływu na wynik sprawy uznać należało za niezasadny. W konsekwencji brak było podstaw do uchylenia wyroku sądu pierwszej instancji bowiem pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiadał on prawu.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku oddalając skargę kasacyjną.