Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt I SA/Wa 2237/17) oddalił skargę B. K., A. W., B. K., I. W., K. P., P. W. i U. S. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2017 r. w przedmiocie odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego.
W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że nieruchomość przy ul [...] wchodziła w skład dawnej nieruchomości hipotecznej, dla której urządzono księgę "[...]",objętej działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279 – zwanego dalej dekretem), stanowiącej w dniu wejścia w życie dekretu własność I. W., M. W., K. W., E. W., R. W., E. W., a także J. D., której 1/82 niepodzielnej części tej nieruchomości sprzedano 18 lipca 1944 r. Objęcie gruntu w posiadanie przez gminę nastąpiło 25 listopada 1948 r.
Wnioskiem z dnia 11 lutego 1949 r. E. W., R. W. oraz K. W. wystąpili o przyznanie im w trybie art. 7 ww. dekretu prawa własności czasowej do w/w nieruchomości. Orzeczeniem administracyjnym z dnia [...] listopada 1957 r. Prezydium Rady Narodowej [...] odmówiło przyznania byłym właścicielom żądanego prawa. Decyzją z dnia [...] marca 1999 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło nieważność ww. orzeczenia, a w jej efekcie wszczęto niniejsze postępowanie.
Ponownie prowadząc postępowanie z ww. wniosku, ustalono, że część nieruchomości "[...]" o pow. 990 m2, zlokalizowana jest we wschodniej części działki nr [...] (powstałej z podziału działki nr [...]). Stanowi ona własność Skarbu Państwa i pozostaje we władaniu [...]. Teren jest ogrodzony, znajdują się na nim budynki mieszkalne wzniesione w latach osiemdziesiątych XX w. oraz infrastruktura towarzysząca kompleksu mieszkalnego – ciągi komunikacyjne itp. Granice dawnej nieruchomości hipotecznej przecinają działkę i posadowiony na niej budynek pod kątem 45 stopni.
Decyzją z dnia [...] września 2013 r. Prezydent m.st. Warszawy odmówił przyznania prawa użytkowania wieczystego do ww. nieruchomości, a rozstrzygnięcie to utrzymał w mocy Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. Uchylając obie powyższe decyzje wyrokiem z dnia 10 czerwca 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt I SA/Wa 1190/14) uznał, że organy nie zbadały możliwości ustanowienie prawa użytkowania wieczystego w stosunku do tej części gruntu, która nie jest zabudowana, po jej ewentualnym wydzieleniu z działki nr 19.
Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. Prezydent m. st. Warszawy na podstawie art. 4 pkt 9b1, art. 11 ust. 1 i art. 214a pkt 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm. – zwanej dalej u.g.n.), art. 104 K.p.a. i art. 7 ust. 1 i 2 dekretu odmówił I. W., B. K., A. W., I. W., P. W., K. P., B. K., U. S., H. K., D. D., E. S., A. G. i P. D. ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu o powierzchni 990 m2 położonego w [...].
Decyzją z dnia [...] października 2017 r. Wojewoda Mazowiecki na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 214a ust. 1 i 5 u.g.n. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem Wojewody, organ I instancji wprawdzie nie zastosował się do wytycznych zawartych w wyroku wydanym w sprawie, ale nie uznał tego za powód do uchylenia decyzji. Wojewoda uzupełnił materiał dowodowy niezbędny do wyjaśnienia okoliczności wskazanych w tym wyroku poprzez powołanie biegłego z zakresu geodezji, który 23 sierpnia 2017 r. wykonał operat techniczny na okoliczność możliwości podziału działki nr [...]. W konkluzjach biegły wykluczył możliwość wykonania podziału, gdyż projektowana linia podziału przechodziłaby przez budynek mieszkalny wielorodzinny w sposób sprzeczny z wymogami prawa. Sporządzony operat Wojewoda uznał za wiarygodny, a mając na względzie brak możliwości wydzielenia z działki nr [...] terenu o pow. 990 m2, tak by orzec o ustanowieniu na nim prawa użytkowania wieczystego zaistniała w sprawie przeszkoda uniemożliwiająca ustanowienie owego prawa. Jako odrębną przeszkodę ustanowienia prawa użytkowania wieczystego organ odwoławczy przyjął zaistnienie w sprawie przesłanki z art. 214a pkt 1 u.g.n., tj. przeznaczenia lub wykorzystywania nieruchomości na cele publiczne określone w art. 6 tej ustawy. Nadto zwrócił uwagę, że za część nieruchomości objętej obecnie prowadzonym postępowaniem decyzją z dnia [...] marca 1987 r. ustalone zostało na rzecz byłych właścicieli odszkodowanie w trybie przepisów ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. Nr 22, poz. 99 ze zm.).
Skargę na powyższą decyzję wnieśli: B. K., K. P., B. K., U. S., A. W., I. W. oraz P. W., zarzucając jej naruszenie art. 7 dekretu w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., art. 6 ust. 6 w zw. z art. 214a pkt 5 u.g.n. i w zw. z art. 7 dekretu oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 127 § 3 K.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że podlega ona oddaleniu, gdyż mimo częściowo błędnego uzasadnienia rozstrzygnięcie odpowiada prawu.
Odwołując się do uprzednio wydanego w sprawie wyroku z dnia 10 czerwca 2014 r., Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że zasadniczą okolicznością jaką organ miał wyjaśnić była możliwość wydzielenia na potrzeby postępowania dekretowego z działki nr [...] jej części niezabudowanej. Tę okoliczność zaś organ mógł zbadać jedynie w drodze odrębnego postępowania podziałowego prowadzonego przez Prezydenta m.st. Warszawy i wydanego w jego ramach rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 96 ust. 1 w zw. z art. 95 pkt 4 u.g.n., które jednak w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości nie zapadło. Nie ma zatem racji Wojewoda, że ewentualne uwzględnienie roszczenia dekretowego zastępowałoby decyzję o podziale nieruchomościami stosownie do art. 96 ust. 1b u.g.n. Sąd zwrócił uwagę, że analizując możliwość podziału nieruchomości, organ uczynił to w odniesieniu do tego jej obszaru, który pozostaje zabudowany, podczas gdy wytyczne wyroku explicite odnosiły się do terenu niezabudowanego i to o tę część przez cały okres postępowania toczy się spór.
Powyższe wady przeprowadzonego postępowania, jak też błędna wykładnia art. 96 ust. 1b u.g.n., nie mogły jednak zdaniem Sądu pierwszej instancji prowadzić do uchylenia wydanych w sprawie decyzji, gdyż wobec istotnych zmian stanu prawnego, do jakich doszło po wydaniu wyroku, upadło wynikające z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) związanie organów oceną prawną i wytycznymi zawartymi w tym wyroku. Jak zaznaczył Sąd, do ustawy o gospodarce nieruchomościami został dodany art. 214a zawierający dodatkowe negatywne przesłanki nieuwzględniania wniosku o ustanowienie prawa m.in. przeznaczenia lub wykorzystywania gruntu na cele określone w art. 6 u.g.n. Wśród nich w pkt 6 wymieniono "budowę i utrzymywanie pomieszczeń dla urzędów organów władzy, administracji, sądów i prokuratur". Co istotne, ustawodawca nie przesądził, że ma ona być realizowana jedynie na potrzeby władz i administracji krajowej. Stąd wypełnienie tego celu ma także miejsce w przypadku budowy i utrzymywania pomieszczeń niezbędnych dla prawidłowego i bezpiecznego funkcjonowania w Polsce przedstawicielstw dyplomatycznych innych państw. Te wszak na terenie państwa przyjmującego stanowią ekspozytury władz (organów władzy), tyle że państwa obcego. Pomoc zaś w uzyskiwaniu pomieszczeń na potrzeby misji dyplomatycznych jest jednym z obowiązków państwa przyjmującego wynikającym z art. 21 Konwencji wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych (Dz.U. z 1965 r. Nr 37., poz. 232). Realizacja takiego celu ze swej istoty, poza zabezpieczeniem terenu dla wzniesienia budynku, obiektu budowlanego, w którym będą znajdować się "pomieszczenia" obejmować musi także rezerwę terenową służąca do prawidłowego z niego korzystania, przy uwzględnieniu specyfiki danego obiektu. Stąd infrastruktura im towarzysząca taka jak ciągi komunikacyjne, wewnętrzne parkingi itp. mieści się także w realizacji owego celu. W przypadku terenów przeznaczonych do dyspozycji misji zagranicznych potwierdza to choćby definicja "pomieszczeń misji", sformułowana w art. 1 lit. j ww. Konwencji. Z tego względu błędne jest identyfikowanie możliwości realizacji owego celu publicznego jedynie w odniesieniu do takiego terenu, który pozostaje w całości zagospodarowany lub przeznaczony pod obiekty kubaturowe (budynki).
W rozpoznawanej sprawie okolicznością niesporną jest, że teren działki obejmuje jeden, wydzielony kompleks mieszkaniowy, który wybudowany został na potrzeby Ambasady [...] i do dnia dzisiejszego na ten cel jest wykorzystywany, pozostając we władaniu Ambasady. Z akt sprawy wynika przy tym, że poza budynkami mieszkalnymi, na gruncie posadowione są ciągi komunikacyjne (drogi wewnętrzne) funkcjonalnie powiązane z tymi budynkami. Całość kompleksu jest ogrodzona i zamknięta dla osób postronnych. Taki sposób wykorzystania nieruchomości wskazuje zatem niewątpliwie na realizację na niej celu określonego w art. 6 pkt 6 u.g.n., stanowiąc tym samym podstawę do odmowy uwzględnienia wniosku dekretowego z przyczyn opisanych w art. 214a pkt 1 tej ustawy. Podejmując decyzje także w zakresie gruntu niezabudowanego ww. nieruchomości, organy nie naruszyły ww. przepisów.
Zbędne było natomiast zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego rozważanie kwestii zaistnienia w sprawie także negatywnej przesłanki z art. 214a pkt 5 u.g.n. Pomijając fakt, że kwestia podziału nieruchomości z punktu widzenia ww. przepisów, mogła być rozstrzygnięta jedynie w ramach odrębnego postępowania podziałowego prowadzonego w trybie art. 95 pkt 4 u.g.n i wydanej w nim na podstawie art. 96 ust. 1 u.g.n. decyzji, to rozstrzygniecie tego zagadnienia w żaden sposób nie rzutowałoby na ocenę zaistnienia w sprawie przesłanki z art. 214a pkt 1 powołanej ustawy. Bez związku ze sprawę pozostaje także podnoszona przez organ kwestia ustalenia za przedmiotową nieruchomość w 1987 r. odszkodowania w trybie przepisów ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości.
Jako niezrozumiały uznał natomiast Sąd zarzut naruszenia art. 7 dekretu w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., skoro przyczyną odmowy uwzględnienia wniosku nie była kwestia niespełnienia wymogów dekretowych, ale zaistnienie okoliczności z art. 214a pkt 1 u.g.n.
Stan faktyczny Sąd uznał za ustalony prawidłowo, zgodnie z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a.,
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli skarżący, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie:
- zasad postępowania przed sądami administracyjnymi, określonych w P.p.s.a., tj.::
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 151 P.p.s.a. oraz w zw. z art. 6 pkt 6 u.g.n. i w zw. z art. 214a pkt 5 u.g.n. oraz w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu przez jego niewłaściwe zastosowanie i w efekcie bezzasadne oddalenie skargi, pomimo naruszenia przez Wojewodę Mazowieckiego przepisów prawa materialnego, w wyniku bezzasadnego przyjęcia, że w zakresie całej przestrzeni dawnej nieruchomości warszawskiej zostały spełnione przesłanki uzasadniające odmowne rozpoznanie złożonego wniosku o przyznanie prawa własności czasowej (o przyznanie prawa użytkowania wieczystego),
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. w zw. z art. 6 ust. 6 u.g.n. w zw. z art. 214a pkt 5 u.g.n. poprzez bezzasadne zaakceptowanie nieustalenia przez organ jaka część działki o nr ew. 19 pozostaje niezabudowana, w sytuacji, gdy ustalenie powyższego było niezbędne dla prawidłowego rozpatrzenia złożonego w trybie art. 7 dekretu wniosku i przyznanie prawa użytkowania wieczystego na rzecz skarżących,
- art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 6 ust. 6 u.g.n. w zw. z art. 214a pkt 5 u.g.n. przez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na niepełnym wyjaśnieniu stanu sprawy, w szczególności poprzez niewyjaśnienie, czy możliwy jest dokonany zgodnie z prawem i ładem przestrzennym podział nieruchomości (działki o nr [...] wchodzącym w skład dawnej nieruchomości warszawskiej) poprzez wydzielenie z niej części gruntu celem ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na rzecz następców prawnych byłych właścicieli - co w efekcie doprowadziło do wydania wadliwego wyroku,
- art 151 P.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i w efekcie bezzasadne oddalenie skargi, pomimo naruszenia przez Wojewodę Warszawskiego wskazanych przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego,
- naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.:
- art. 6 pkt. 6 u.g.n. w zw. z art. 214a pkt 5 u.g.n. w zw. z art. art. 7 dekretu poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem, iż przedmiotowa nieruchomość wykorzystywana jest na cel publiczny uzasadniający jej wywłaszczenie i w konsekwencji uzasadniający odmowne rozpoznanie złożonego w trybie przepisów dekretu wniosku o przyznanie prawa własności czasowej,
- art. 7 dekretu poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji bezzasadne pominiecie spełnionych przez następców prawnych przesłanek uzasadniających przyznanie na ich rzecz prawa użytkowania wieczystego w stosunku do nieruchomości lub jej części.
Wskazując na powyższe, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania od organu na rzecz skarżących według norm przepisanych. Skarżący oświadczyli, iż zrzekają się rozpoznania sprawy na rozprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.): "Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów" (art. 182 § 3 P.p.s.a.). Ponieważ w rozpoznawanej sprawie skarżący zrzekli się rozprawy, a organ się temu nie sprzeciwił w ustawowym terminie, Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym. Znajdujący się w aktach sprawy wniosek organu o wyznaczenie terminu rozprawy został potraktowany jako wniosek o przyspieszenie rozpoznania sprawy, a nie żądanie jej rozpoznania na rozprawie. Żądanie to bowiem nie zostało zgłoszone w terminie określonym w art. 182 § 2 P.p.s.a.
Oceniając wniesioną skargę kasacyjną w granicach określonych treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) i nie dostrzegając przy tym przypadków nieważności postępowania wymienionych w § 2 tej ustawy, za wadliwe należało uznać podstawy, dla których Sąd pierwszej instancji jak i organ odwoławczy uznały, że nie są związane oceną sprawy dokonaną uprzednio przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w prawomocnym wyroku z dnia 10 czerwca 2014 r. Co istotne zarówno Sąd pierwszej instancji jak i organ odwoławczy wskazywały, że Prezydent m.st. Warszawy nie wykonał wytycznych zawartych w tym wyroku co świadczy o wadliwości jego rozstrzygnięcia, jednak ani Wojewoda, ani Sąd wobec zmiany stanu prawnego, jaka miała miejsce po wydaniu wyroku z dnia 10 czerwca 2014 r. nie stwierdził, aby wadliwość ta miała wpływ na wynik sprawy, gdyż zmieniony stan prawny uniemożliwiał uwzględnienie tzw. wniosku dekretowego.
Jak wskazywał Sąd pierwszej instancji, po zapadnięciu ww. wyroku dodano do ustawy o gospodarce nieruchomościami art. 214a ust.
- Zgodnie z jego ust. 1: "Można odmówić ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na rzecz poprzedniego właściciela gruntu w rozumieniu art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 7 ust. 2 tego dekretu, także ze względu na przeznaczenie lub wykorzystywanie na cele określone w art. 6". Błędnie jednak zakłada Sąd pierwszej instancji, że położone na przedmiotowym gruncie budynki mieszkalne wielorodzinne wraz z infrastrukturą towarzyszącą kompleksowi mieszkalnemu można było uznać za cel publiczny w rozumieniu art. 6 ust. 6 u.g.n. Budynki mieszkalne mające zapewnić prawidłową pracę placówki dyplomatycznej obcego państwa nie mieszczą się w pojęciu "budowy i utrzymywania pomieszczeń dla urzędów organów władzy, administracji". Nie kwestionując obowiązków wynikających z Konwencji wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych, podkreślić trzeba, że cele publiczne wymienione w art. 6 u.g.n. nie mogą być interpretowane rozszerzająco, a wymieniony tam katalog nie ma charakteru przykładowego. Definicja "inwestycji celu publicznego" wskazuje na dwie istotne cechy tego pojęcia, które muszą zostać spełnione łącznie. Pierwszą jest jej zakres, tj. określenie czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym, tj. ma na celu urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla określonej zbiorowości. Drugą cechą charakterystyczną jest natomiast zamierzenie, tj. czy stanowi ono realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Budowa pomieszczeń mieszkalnych dla pracowników przedstawicielstwa dyplomatycznego wraz ze służącą im infrastrukturą techniczną nie spełnia żadnej z tych przesłanek. Przepis ten nie odnosi się – jak błędnie zakłada Sąd pierwszej instancji – do "ekspozytury organów władzy państwa obcego", ale do "pomieszczeń dla urzędów organów władzy, administracji". Przedmiotowy obiekt nie spełnia także przesłanki urzeczywistnienia interesu publicznego, co jest szczególnie widoczne we wskazywanym zapewnieniu rezerwy terenowej służącej do prawidłowego korzystania z danego obiektu, z uwzględnieniem specyfiki jego charakteru, jak zapewnienie mu możliwości korzystania z parkingu, czy faktu ogrodzenia obiektu. Z tych też przyczyn ani Sąd pierwszej instancji, ani organy administracyjne nie miały podstaw do odstąpienia od wiążącej ich oceny sprawy zaprezentowanej w zapadłym uprzednio w sprawie prawomocnym wyroku z dnia 10 czerwca 2014 r. Czyniło to zasadnym zarzut naruszenia art. 6 pkt 6 u.g.n. w zw. z art. 214a pkt 5 u.g.n. w zw. z art. art. 7 dekretu (zarzut 5).
Tym samym aktualne było stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w nim sformułowane, że organy nie badały "czy możliwe jest w niniejszej sprawie ustanowienie prawa użytkowania wieczystego w stosunku do tej części gruntu objętego wnioskiem dekretowym, która nie jest zabudowana, po jej ewentualnym wydzieleniu z działki ewidencyjnej nr 19".
W świetle powyższych wskazań jako nieuprawnione należy także uznać stwierdzenie Sądu pierwszej instancji o zbędności rozważenia przez Wojewodę kwestii zaistnienia w sprawie negatywnej przesłanki z art. 214a pkt 5 u.g.n., tj. braku możliwości dokonania zgodnego z prawem i ładem przestrzennym podziału nieruchomości. O ile nie stanowiła wątpliwości w sprawie ta okoliczność, że nie jest możliwe ustanowienie wieczystego użytkowania na tej części działki, na której znajdują się budynki, to nie ustalono, czy z działki nr [...] można wydzielić działkę obejmującą wyłącznie część niezabudowaną i w ten sposób ocenić możliwość spełnienia w sprawie przesłanek z art. 214a pkt 5 u.g.n. Tego zagadnienia nie rozstrzygnęła również powoływana przez Wojewodę Mazowieckiego w skarżonej decyzji opinia biegłego z zakresu geodezji z dnia 23 sierpnia 2017 r.
W tym stanie sprawy jako zasadne należało uznać zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 151 P.p.s.a. oraz w zw. z art. 6 pkt 6 u.g.n. i w zw. z art. 214a pkt 5 u.g.n. oraz w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu (zarzut 1) i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. w zw. z art. 6 ust. 6 u.g.n. w zw. z art. 214a pkt 5 u.g.n. (zarzut 2). Prawidłowe z kolei wskazanie na niepełne wyjaśnienie stanu sprawy uzasadnia zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 6 ust. 6 u.g.n. w zw. z art. 214a pkt 5 u.g.n. (zarzut 3), a w jego konsekwencji także uchybienie art. 151 P.p.s.a. (zarzut 4). Ocena możliwości zastosowania z kolei art. 7 dekretu (zarzut 6), na obecnym etapie postępowania jest co najmniej przedwczesna.
W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 182 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 203 pkt 1 i art. 200 tej ustawy.