Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23.11.2004 r. sygn. akt I SA 16789/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi I. M., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy Warszawa-[...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie prawa wieczystego użytkowania do gruntu nieruchomości warszawskiej przy ul. [...].
Burmistrz Gminy Warszawa-[...] ww. decyzją umorzył postępowanie dot. tej nieruchomości z uwagi na to, że wniosek o zwrot nie został złożony w terminie, tj. w okresie od 1.09.1985 r. do 31.12.1988 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ww. decyzją uchyliło decyzję Burmistrza i odmówiło ustanowienia prawa wieczystego użytkowania. Kolegium uznało, iż wnioski dot. tej nieruchomości, a pochodzące z dat 24.06.1957 r., 8.09.1958 r. i 3.01.1991 r. nie zostały dotychczas rozpatrzone, bowiem znajdującego się w aktach pisma Zastępcy Kierownika Wydziału Gospodarki Terenami Prezydium Rady Narodowej z dnia 23.11.1960 r., informującego, iż podanie b. właściciela o zwrot nieruchomości nie może być załatwione pozytywnie, nie można traktować jako rozstrzygającego sprawę, a wobec tego powinny one być rozpoznane w trybie art. 214 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Kolegium stwierdziło, iż w świetle tego przepisu należy je traktować jako złożone nie w terminie, nie mówiły one bowiem o przyznaniu prawa wieczystego użytkowania, ale gdyby nawet uznać, że złożono je w terminie, co nie może mieć miejsca, to i tak budynek na nieruchomości nie spełnia warunku do pozytywnego rozpoznania wniosków, posiada bowiem ponad 20 izb.
Uchylając decyzje organów obu instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że w postępowaniu nie zostało ustalone jaka była rzeczywista treść wniosków składanych co do tej nieruchomości, ani okoliczności dot. budynku znajdującego się na nieruchomości wybudowanego w 1935 r., pod kątem ilości izb, gdyż pismo Przedsiębiorstwa Gospodarki Mieszkaniowej [...] z dnia 28.04.1980 r. mówi o lokalach mieszkalnych i użytkowych.
Skargę kasacyjną od tego wyroku złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zarzucając naruszenie przepisów postępowania art. 133 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu podkreślono, że okoliczności, na które zwrócił uwagę Sąd zostały wyjaśnione i uzasadnione w decyzji.
- M. odpowiadając na skargę kasacyjną wniosła o jej odrzucenie jako nieuzasadnionej. Na rozprawie jej pełnomocnik zmienił ten wniosek i domagał się oddalenia skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw, zasadnie bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że istotne dla sprawy okoliczności nie zostały wyjaśnione.
Skoro Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie uznało, słusznie zresztą, że wnioski składane w sprawie nieruchomości przy ul. [...] nie zostały rozpoznane, to obecnie można je rozpoznać tylko w trybie obowiązujących przepisów, tj. art. 214 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Kolegium uznało, iż wnioski nie spełniają przesłanek przewidzianych w tym przepisie wobec tego, iż nie mówi się w nich o ustanowieniu prawa wieczystego użytkowania i że budynek znajdujący się na nieruchomości posiada ponad 20 izb.
Z akt sprawy wnika, iż we wnioskach istotnie nie ma mowy o ustanowieniu prawa wieczystego użytkowania, ale o zwrocie nieruchomości, czy zwrocie zarządu nią, ale wobec uregulowania art. 214 ust. 1 cyt. ustawy organy powinny ustalić jaka była i jest intencja uprawnionych do ubiegania się obecnie o prawo do nieruchomości, mając na uwadze art. 8 i art. 9 kpa. Rację miał zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając, iż okoliczność ta nie została wyjaśniona i nakazując jej wyjaśnienie, mając na uwadze wskazane przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
Drugą istotną okolicznością jest ilość izb w budynku znajdującym się na gruncie nieruchomości warszawskiej przy ul. [...]. Akta sprawy zawierają informacje, które faktu tego nie wyjaśniają. Niewątpliwe jest tylko, że budynek pochodzi z 1935 r. Natomiast pismo Przedsiębiorstwa Gospodarki Mieszkaniowej z dnia 28.04.1980 r. mówi o ilości lokali mieszkalnych i użytkowych, zaś protokół z dnia 5.03.2002 r. stwierdza, że izb jest ponad 20, ale wobec ograniczenia się tylko do tego stwierdzenia, bez jakichkolwiek wyjaśnień, jest to określenie ilości izb na dzień jego sporządzenia. Oba te dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, nie przesądzają, że na ich podstawie można było uznać okoliczność co do ilości izb za udowodnioną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył zatem art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przez uznanie, że akta sprawy nie dają podstawy do ostatecznego rozstrzygnięcia wniosków dot. prawa do nieruchomości warszawskiej. Co za tym idzie, w tym stanie sprawy, nie było podstaw do odmownego załatwienia wniosków, a wobec tego uchylenie zaskarżonych decyzji nie naruszało art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c tej ustawy.
W tym stanie rzeczy skargę kasacyjną należało oddalić na podstawie art. 184 cyt. wyżej ustawy. O kosztach orzeczono na podstawie jej art. 204 pkt 2.