Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 listopada 2004 roku wydanym w sprawie sygnatura akt 6II SA 4705/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Przedsiębiorstwa P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] numer [...] w przedmiocie obciążenia kara pieniężną za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.
Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydany został w oparciu o następujące ustalenia faktyczne.
W dniu 6 grudnia 2002 roku uprawnieni pracownicy Zarządu Dróg Miejskich przeprowadzili kontrolę pojazdu marki MAN 27314 o numerach rejestracyjnych [...], należącego do Przedsiębiorstwa P. Spółki z o.o. z siedzibą w [...]. W dniu 6 grudnia 2002 roku został sporządzony protokół z zatrzymania i kontroli pojazdu. W wyniku kontroli stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych parametrów nacisku II i III osi składowej pojazdu na drogę.
Decyzją z dnia [...] numer [...] Zastępca Dyrektora d/s Utrzymania Zarządu Dróg Miejskich w [...], działając na podstawie art.19 ust.6 i art.13 ust.2a ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. 71/00, poz.838 ze zmianami), załącznika do ustawy w postaci tabeli kar pieniężnych oraz § 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 1 kwietnia 1999 roku w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. 44/99 poz.432 ze zmianami), nałożył na Przedsiębiorstwo P. Spółkę z o.o. z siedzibą w [...] karę pieniężną w wysokości 2760 złotych.
Decyzją z dnia [...] numer [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję z [...] numer [...] Zastępcy Dyrektora d/s Utrzymania Zarządu Dróg Miejskich w [...].
Od decyzji z [...] numer [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło Przedsiębiorstwo P. Spółka z o.o. z siedzibą w [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę Przedsiębiorstwa P. Spółki z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję z dnia [...] numer [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w uzasadnieniu wyroku podał, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy art.13 ust.2a i 2b ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (tj. Dz. U. 71/00, poz.838 ze zmianami). Stosownie do wskazanych wyżej przepisów prawa za przejazd po drogach publicznych pojazdów zarejestrowanych w kraju lub za granicą z ładunkiem lub bez ładunku o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach, bez zezwolenia określonego przepisami Prawa o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu pobiera się opłaty podwyższone. Jednocześnie Sąd I instancji wskazał, że wysokość kar pieniężnych określa załącznik do ustawy o drogach publicznych. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że przepis art.64 ust.1 ustawy z 20 marca 1997 roku-Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 98/97, poz.602 ze zmianami) stanowi, że ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego masa, naciski osi lub wymiary wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach określających warunki techniczne pojazdów, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. W przypadkach określonych w art.13 ust.2a ustawy o drogach publicznych, organ administracji drogowej stwierdzając przekroczenie ustalonych parametrów pojazdu, ma obowiązek wymierzenia kary pieniężnej. Wreszcie Sąd I instancji podał, że przepis art.61 ust.1, ust.2 pkt.1 ustawy Prawo o ruchu drogowym wyraźnie stanowi, iż ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu, ale również należy mieć na uwadze i to, że ładunek należy umieszczać na pojeździe w taki sposób, aby nie powodować przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu.
Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 listopada 2004 roku wydanego w sprawie sygnatura akt 6II SA 4705/03 sporządził i wniósł pełnomocnik Przedsiębiorstwa P. Spółki z o.o. z siedzibą w [...] radca prawny M. Ś. Pełnomocnik strony skarżącej zaskarżył wyrok Sądu I instancji w całości i zarzucił mu naruszenie przepisów Konstytucji RP, a w szczególności art.2 tejże konstytucji. W konkluzji pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca podniosła, że zaskarżony wyrok narusza prawo, bowiem nakłada na skarżącego represyjne opłaty z tytułu przekroczenia nacisku na osie, któremu skarżący nie jest w stanie zapobiec i jednocześnie nie jest w stanie każdorazowo uzyskać zezwolenie na przejazd. Ponadto strona skarżąca podniosła, że kontrolowany pojazd przewozi pompę do betonu, która jest zamontowana na stałe i przewoźnik nie ma żadnych możliwości zmiany jej położenia. Skoro więc pojazd został zarejestrowany, dopuszczony do ruchu i był użytkowany zgodnie z warunkami to przewoźnik nie powinien być karany i nie powinien ponosić negatywnych skutków ewentualnych wad konstrukcyjnych. W dniu 3sierpnia 2005 roku pełnomocnik strony skarżącej złożył pismo nazwane uzupełnieniem skargi kasacyjnej. W piśmie tym pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że okresie od 30 czerwca 2002 roku do czasu wejścia w życie rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 10 lutego 2004 roku w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu (Dz. U. 35, poz.316 ze zmianami), to jest do 13 marca 2004 roku, brak było jakichkolwiek przepisów, które regulowałyby zasady dokonywania pomiarów w zakresie niezbędnym do ustalenia kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia. Według strony skarżącej brak było możliwości ustalenia, czy sposób dokonania pomiaru przebiegał zgodnie z obowiązującym prawem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art.174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zmianami, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art.183 § 1 ustawy- p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego-wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Złożona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie w pełni odpowiada przedstawionym wyżej wymaganiom stawianym przez przepisy p.p.s.a. takiej skardze. Powołując się na naruszenie prawa należało określić na czym miałoby polegać naruszenie prawa materialnego, a zwłaszcza należało wskazać czy chodzi o błędną wykładnię, czy też o niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Określenie "naruszenie prawa" nie spełnia tego wymogu. Wskazane uchybienia nie dyskwalifikują jednak skargi kasacyjnej w stopniu skutkującym koniecznością jej odrzucenia.
Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art.2 Konstytucji RP oraz wskazany w piśmie uzupełniającym skargę kasacyjną zarzut dokonania pomiarów w sytuacji braku przepisów regulujących zasady dokonywania tych pomiarów, należy uznać za nie mający usprawiedliwionych podstaw.
W szczególności należy podkreślić, że podnoszona przez stronę skarżącą kwestia wejścia w życie przepisów określających wymagania metrologiczne, którym winny odpowiadać przyrządy pomiarowe pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Przypomnieć jedynie należy, że zarówno kontrola pojazdu jak i decyzje organu I i II instancji wydane zostały przed wejściem w życie przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 10 lutego 2004 roku w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu (Dz. U. 35, poz.316 ze zmianami). W tym stanie rzeczy zasadnie Sąd I instancji uznał, iż zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy dawał wystarczające podstawy do zindywidualizowania wag, którymi wykonano pomiar nacisku osi i masy całkowitej pojazdu. Wagi posiadały legalizację Głównego Urzędu Miar w Warszawie oraz ściśle wskazane w protokole kontroli numery fabryczne.
Jednocześnie należy stwierdzić, że nie jest także zasadny zarzut naruszenia art.2 Konstytucji RP. Pomijając kwestię dopuszczalności oparcia skargi kasacyjnej na zarzucie naruszenia normy ustawy zasadniczej, należy uznać, iż zarzut ten całkowicie nie ma uzasadnionych podstaw. Trafnie Sąd I instancji ustalił, że przepis art.13 ust.2a ustawy z 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. 71/00, poz.838 w brzmieniu obowiązującym na datę wydania zaskarżonej decyzji) nakładał na organ administracji drogowej obowiązek wymierzenia kary pieniężnej w sytuacji, gdy organ stwierdził przekroczenie wielkości określonych w odrębnych przepisach, w tym także wielkości w zakresie nacisku osi, a pojazd poruszał się po drodze publicznej bez wymaganego zezwolenia. Ustalenia dotyczące przekroczenia dopuszczalnych wartości w zakresie nacisku osi nie są kwestionowane przez stronę skarżącą, poza stwierdzeniem, iż przewoźnik nie może ponosić negatywnych skutków ewentualnych wad konstrukcyjnych pojazdu. Okoliczność ta pozostaje jednak bez wpływu na obowiązek wymierzenia kary pieniężnej w przypadku ustalenia przekroczenia wartości w zakresie nacisku osi i ustalenia, że pojazd porusza się bez wymaganego zezwolenia.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zmianami) orzekł, jak w sentencji wyroku.