Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 10 lipca 2018 r., sygn. IV SA/Gl 510/18, oddalił skargę H. H. (dalej jako: "skarżący") na decyzję Komendanta Straży Miejskiej w R. (dalej jako: "Komendant") z [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie informacji publicznej.
Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Wnioskiem z dnia [...] września 2014 r. skarżący zwrócił się w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej do Komendanta o udostępnienie dokumentacji sporządzonej [...] lipca 2014 r., tj. fotokopii odcinków D mandatów karnych nałożonych na właścicieli posesji przy ul. [...], a także fotokopii protokołu kontroli posesji.
Decyzją nr [...] z [...] lipca 2015 r., Komendant odmówił stronie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, która to została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wskutek jej zaskarżenia przez stronę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 15 grudnia 2015 r. (sygn. akt IV SA/G1 950/15), uchylił ww. decyzję.
Decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2016 r., Komendant po raz kolejny odmówił skarżącemu udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. Przyczyną odmowy udostępnienia wnioskowanej informacji była ochrona prywatności osoby fizycznej.
Prawomocnym wyrokiem z 15 września 2016 r. WSA w Gliwicach uchylił decyzję nr [...] Komendanta, uznając iż doszło do naruszenia przez podmiot wydający decyzję postanowień art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej jako: p.p.s.a.) bowiem nie uwzględnił wskazań z wyroku, co uzasadniło możliwość powtórnego zaskarżenia aktu i uchylenie decyzji.
Decyzją nr [...] z [...] stycznia 2017 r., Komendant uchylił zaskarżoną decyzję nr [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
Przyczyną uchylenia decyzji było wyeliminowanie jej z obrotu prawnego, z uwagi na jej wadliwość. W decyzji z dnia [...] lipca 2015 r. Komendanta stwierdzono brak jakichkolwiek rozważań, czy spełnione zostały przesłanki podmiotowe i przedmiotowe nakazujące rozpatrzenie sprawy na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a także brak przeprowadzenia pełnego postępowania wyjaśniającego.
W konsekwencji powyższego [...] stycznia 2017 r. Komendant wystosował do strony pismo, będące odpowiedzią na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w którym poinformował wnioskodawcę, że w myśl art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 446, dalej jako: "u.d.i.p."), nie jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej w postaci fotokopii odcinków D mandatów karnych nałożonych na właścicieli posesji przy ul. [...], gdyż nie znajduje się w ich posiadaniu.
Decyzją nr [...] z [...] lutego 2017 r., Komendant odmówił skarżącemu, udostępnienia informacji publicznej poprzez przekazanie wnioskodawcy fotokopii protokołu z przeprowadzonej, w dniu [...] lipca 2014 r., przez Straż Miejską w R. kontroli posesji położonej w R. przy u. [...].
H. H. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zgadzając się z argumentacją Komendanta.
Decyzją z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] Komendant Straży Miejskiej odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, ze względu na prywatność osoby fizycznej.
Wyrokiem z 10 sierpnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Gl 440/17 Wojewódzki Sąd administracyjny w Gliwicach uchylił decyzje organu drugiej instancji ze względu na naruszenie art. 138 § 1 k.p.a.
Komendant Straży Miejskiej w R. decyzją z [...] października 2017 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję nr [...]r.
Komendant podejmując sporne rozstrzygnięcie wskazał, że z przepisów: art. 4 ust. 1 i 3 u.d.i.p., art. 6 ust. 1 oraz 7 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych, art. 7 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 27 maja 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2016 r., poz. 446 t.j. - dalej u.s.g.), a także zapisów uchwały nr 154/XI/2007 Rady Miasta Rybnika z dnia 27 czerwca 2007 r. w sprawie utworzenia Straży Miejskiej oraz załącznika nr 1 do uchwały nr 205/XIV/2007 Rady Miasta Rybnika z dnia 29 sierpnia 2007 r. w sprawie: nadania regulaminu organizacyjnego Straży Miejskiej w R., że Straż Miejska w R. jest samorządową jednostką organizacyjną utworzoną przez Radę Miasta R., do realizowania zadania związanego z ochroną porządku publicznego na terenie miasta, co oznacza, że została utworzona, celem realizacji zadania gminy. Strażą Miejską w R. kieruje komendant zatrudniany na podstawie umowy o pracę przez Prezydenta Miasta R., co oznacza, że jest podmiotem reprezentującym jednostkę organizacyjną samorządu terytorialnego, a to z kolei oznacza, że jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udzielenia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu, wymienionym w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.
Wskazując także na art. 6 ust. 1 oraz art. 6 ust. 2 u.d.i.p., 115 § 13 pkt 4 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks kamy (Dz. U. z 2016 r., poz. 1137, art. 23 ustawy o strażach gminnych, a także postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 września 2005 r. sygn. akt I KZP 28/05, organ stwierdził, iż protokół kontroli posesji, sporządzony na mocy art. 380 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o ochronie środowiska (Dz. U. z 2016 r., poz. 672), stanowi dokumentację przebiegu i efektów kontroli a żądana przez wnioskodawcę informacja (fotokopia protokołu kontroli posesji), ma walor informacji publicznej, mieści się w katalogu stanowiącym i definiującym informację publiczną, zawartym w art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.
Dalej podał, iż [...] lipca 2014 r. Straż Miejska w R. przeprowadziła kontrolę pod kątem gospodarki odpadami posesji przy ul. [...] w R., która zakończyła się nałożeniem na właścicielkę, mandatu karnego kredytowanego. Z czynności tej sporządzono protokół kontroli posesji a oryginał przekazano właścicielce posesji.
W dniu [...] grudnia 2014 r. do akt sprawy złożono oświadczenie właściciela posesji, na którą nałożono mandat karny kredytowany w którym tym nie wyraziła zgody na udostępnienie jej danych osobowych z mandatu oraz z protokołu z oględzin jej posesji, w ramach dostępu do informacji publicznej. W konsekwencji złożonego oświadczenia organ poddał ocenie wniosek strony w aspekcie treści przepisów art. 5 ust. 2 u.d.i.p normującej ograniczenie w dostępie do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Biorąc pod uwagę art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 922 - dalej u.o.d.o.) oraz przeprowadzone postępowanie wyjaśniające organ uznał, że nie tylko ochrona tożsamości, ale i prywatność osoby fizycznej wymaga odstępstwa od ogólnej zasady powszechnego dostępu do informacji publicznej stąd zasadna jest odmowa udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej w zakresie przekazania stronie żądanej fotokopii protokołu kontroli posesji.
Skargę na decyzję z [...] października 2017 r. wniósł H. H., zarzucając naruszenie art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.
W odpowiedzi na skargę Komendant wniósł o oddalenie skargi w całości uznając zarzuty skargi za niezasadne.
Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, że w przedmiotowej sprawie sporną jest kwestia zasadności odmowy udostępnienia żądanej przez skarżącego informacji publicznej w zakresie przekazania fotokopii protokołu z kontroli posesji stanowiącej własność osoby fizycznej dokonanej w dniu [...] lipca 2014 r. przez Straż Miejską w R. Odwołując się do treści art. 61 Konstytucji RP i art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Sąd pierwszej instancji dostrzegł, że każdorazowo organ, udostępniając informację publiczną, która w sposób bezpośredni lub pośredni dotyczy osoby fizycznej, zobligowany jest do wyważenie jej prawa do prywatności względem wartości publicznej w postaci dostępu do informacji publicznej.
W ocenie Sądu, odmowa udostępnienia żądanej przez skarżącego informacji w zakresie przekazania fotokopii protokołu z kontroli posesji stanowiącej własność osoby prywatnej dokonanej w dniu [...].07.2014 r. przez Straż Miejską znajduje uzasadnienie w istniejącym w art. 5 ust. 2 u.i.d.p. ograniczeniu prawa do informacji publicznej.
Sąd stwierdził, że udostępnienie fotokopii protokołu z kontroli przedmiotowej posesji naruszałoby prywatność zamieszkującej go osoby i byłoby ingerencją w sferę prywatności osoby będącej jej właścicielem. Poznanie szczegółów gospodarki odpadami na tej posesji, sposobu i częstotliwości pozbywania się z niej nieczystości ciekłych, liczby osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym w odniesieniu do konkretnej osoby fizycznej przez osobę trzecią mogłoby godzić w intymność zamieszkiwania, poczucie wolności na terenie posesji stanowiącej jej własność, prawa co do decydowania o istotnych elementach związanych z prawidłowym funkcjonowaniem budynku będącymi elementami szeroko pojętego prawa do prywatności, chronionego dyspozycją art. 5 ust. 2 u.d.i.p.
Zdaniem Sądu w przypadku udostępnienia żądanego protokołu osobie trzeciej, właściciel nieruchomości mógłby odczuwać dyskomfort wynikający z poczucia utraty intymności. Sytuacja taka zakłócałaby mir domowy. Sąd wskazał, że prawodawca ograniczając w przywołanym przepisie dostęp do informacji, czyni to w zgodzie z zasadą proporcjonalności i w tym przypadku w razie przychylenia się przez organ do wniosku strony mogłoby dojść do łamania konstytucyjnych uprawnień obywatela, w sytuacji gdy ograniczenie prawa do informacji publicznej jest ograniczone prawem jednostki w zakresie ochrony jej prywatnych interesów.
Następnie Sąd podał, że w przedmiotowej sprawie, wnioskowany przez skarżącego dokument i w zakresie określonym w decyzji dotyczy budynku osoby prywatnej, a nie realizacji określonego zadania publicznego i na zlecenie organu administracji publicznej. Wobec tego wydana w sprawie decyzja odpowiada prawu. Motywy jej podjęcia wbrew zarzutom ze skargi oraz zarzutom ujętym w piśmie procesowym zostały w pełni wyjaśnione, zaś przytoczona argumentacja jest wyczerpująca. Zatem za nieuzasadnione Sąd uznał zarzuty podniesione w skardze, piśmie procesowym i na rozprawie. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów uchybień co do realizacji art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. oraz naruszeń art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a. podnoszonych przez stronę, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.
Końcowo odnosząc się do twierdzeń strony, iż sporna decyzja jest błędna ze względu na istniejącą możliwość anonimizacji danych ujętych w żądanym protokole gdzie nie było przeszkód ku temu by jej dokonać, Sąd uznał, że anonimizacja protokołu kontroli posesji z [...] lipca 2014r. w zakresie wszystkich tych danych w nim ujętych jakie dotyczą sfery prawa do prywatności, chronionego dyspozycją art. 5 ust. 2 u.d.i.p prowadziłaby bowiem do pozorności udzielenia informacji zawartych w żądanym protokole.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył H. H., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie prawa materialnego tj.:
- - art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 10 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności przez rozstrzygnięcie wątpliwości w ramach toczącego się postępowania w ten sposób, iż zastosowana wykładnia art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej prowadzi do wyłączenia jawności w zakresie wnioskowanym przez skarżącego, pomimo że istnieje możliwość udostępnienia wnioskowanego przez skarżącego dokumentu - mającego walor informacji publicznej - bez konieczności ujawnienia wrażliwych danych osobowych, a to poprzez zastosowanie techniki anonimizacji dokumentu i w efekcie ujawnienie dokumentu jedynie w zakresie, w jakim nie narusza to dóbr osobistych osób trzecich
- - art. 61 ust. 1 i 2 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego w ten sposób, że doszło do naruszenia istoty prawa do informacji publicznej poprzez jego nadmierne ograniczenie, nieuzasadnione okolicznościami sprawy,
- - art. 5 ust. 2 u.d.i.p. przez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na ustaleniu, iż zanonimizowany dokument wnioskowany przez skarżącego mógłby naruszać prawa i dobra osoby trzeciej, podczas gdy prawidłowość anonimizacji dokumentów leży w gestii jego dysponenta, na którym spoczywa obowiązek jego udostępnienia, w sposób uniemożliwiający ujawnienie danych wrażliwych osoby fizycznej.
Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i uwzględnienie skargi, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od Komendanta na rzecz skarżącego kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Straży miejskiej w R. wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej jako "p.p.s.a".), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).
Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że jest ona pozbawiona usprawiedliwionych podstaw.
Przypomnieć należy, że naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, może przejawiać się w dwóch różnych formach tj. w postaci błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu określonego przepisu. Błędna wykładnia prawa polega na nieprawidłowym odczytaniu treści prawa, bądź na zastosowaniu prawa uchylonego. Niewłaściwe zastosowanie prawa może polegać na błędnej subsumcji tj. podciągnięciu stanu faktycznego pod niewłaściwy przepis. strona, która podnosi zarzut błędnej wykładni określonego przepisu prawa winna wskazać na czym polega błędna wykładnia przepisu prawa i jaka, zdaniem strony, powinna być prawidłowa wykładnia tego przepisu, bo tylko wtedy Naczelny Sąd Administracyjny może odnieść się do tak postawionego zarzutu. Stawiając zaś zarzut niewłaściwego zastosowania prawa strona winna wskazać na czym polegało niewłaściwe zastosowanie określonych przepisów prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny, działając jako sąd kasacyjny, nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacji. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej nie pozwala na "poprawianie" zarzutów postawionych przez stronę.
Stosownie do art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Także art. 10 Konwencji
Należy zauważyć, że dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom, o czym świadczy treść art. 61 ust. 3 Konstytucji RP. Zgodnie z nim ograniczenie prawa do uzyskania informacji wskazanych w ust. 1 i 2 może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku prawnego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Natomiast stosownie do treści art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanowione tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku prawnego bądź też dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej albo wolności i praw innych osób. W podobnym zakresie prawo do informacji zostało przewidziane w Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Z jednej strony, w art. 10 ust. 1 akt ten zapewnia wolność otrzymywania i przekazywania informacji, z drugiej zaś - przewiduje, że ustawodawca może wprowadzić pewne ograniczenia tego prawa (ust. 2).
W ustawodawstwie krajowym konkretyzacja prawa do informacji została dokonana w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniom ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.
Podnosząc zarzut naruszenia art. art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 10 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, skarżący nie wskazał, że Sąd pierwszej instancji nieprawidłowo zastosował powyższe przepisy bądź dokonał ich nieprawidłowej wykładni, lecz wskazuje, że zastosowana wykładnia art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej prowadzi do wyłączenia jawności w zakresie wnioskowanym przez skarżącego, pomimo że i w efekcie ujawnienie dokumentu jedynie w zakresie, w jakim nie narusza to dóbr osobistych osób trzecich. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący odwołuje się do treści protokołu kontroli z [...] lipca 2014 r. przeprowadzonej przez Straż Miejska w R. Analizy tak sformułowanego zarzutu, jak i uzasadnienia skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że skarżący kasacyjne w ramach tego zarzutu usiłuje podważyć ustalony przez Sąd pierwszej instancji stan faktyczny, ponadto swoje zarzuty odnosi do dokonanej przez Sąd oceny, że w niniejszej sprawie zasadne było wydanie decyzji na podstawie art. 16 u.d.i.p. (zarzutu naruszenia powyższego przepisu w skardze kasacyjnej nie podniesiono).
Strona skarżąca kasacyjnie w ramach tego zarzutu nie koncentruje się bowiem na odkodowaniu znaczenia powyższych przepisów, w tym zwrotu "prywatności osoby fizycznej" i jakie wskazaniem powinno być prawidłowe odczytanie ich treści (co dyskwalifikuje skuteczność zarzutu błędnej wykładni), lecz kwestionuje ocenę stanu faktycznego niniejszej sprawy podnosząc, istnieje możliwość udostępnienia wnioskowanego przez skarżącego dokumentu - mającego walor informacji publicznej
- - bez konieczności ujawnienia wrażliwych danych osobowych, a to poprzez zastosowanie techniki anonimizacji dokumentu.
Analogicznie należy zakwalifikować zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 i 2 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego w ten sposób, że doszło do naruszenia istoty prawa do informacji publicznej poprzez jego nadmierne ograniczenie, nieuzasadnione okolicznościami sprawy.
Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów należy podkreślić, że zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych (zob. m.in. wyrok NSA z 21 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 1826/18; wyrok z 10 grudnia 2019, sygn. akt II OSK 221/18; wyrok z 27 września 2019 r., sygn. akt I OSK 3011/17, wyroki dostępne pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej jako "CBOSA").
Nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (zob. wyrok NSA z 31 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 1171/12, Lex nr 1298298). Ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z 6 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2328/11, Lex nr 1340138; wyrok NSA z 14 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 2173/11, Lex nr 1358369). Jeżeli skarżący uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11, Lex nr 1296051).
Gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami bezpodstawnymi (por. wyrok NSA z 4 lipca 2013 r., sygn. akt I FSK 1092/12, Lex nr 1372071; wyrok NSA z 11 października 2012 r., sygn. akt I FSK 1972/11, CBOSA). Wniosek inicjujący postępowanie o udostępnienie informacji publicznej i podlegający ocenie w tym postępowaniu wchodzi właśnie w zakres stanu faktycznego sprawy. Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych (również jako następstwo ich błędnej wykładni) zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości (zob. wyrok NSA z 23 października 2018 r., sygn. akt I OSK 2220/16 – dostępny CBOSA).
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stoi na stanowisku, wydanie decyzji odmownej na podstawie przepisu art. 16 u.d.i.p. jest konieczne tylko w przypadku, gdyby istota żądanej informacji dotyczy żądania ujawnienia chronionych prawem danych wskazanych osób lub danych wrażliwych innych podmiotów". Ocenę, czy w konkretnej sprawie, konieczne jest wydanie takiej decyzji należy przeprowadzać przez pryzmat złożonego w sprawie wniosku i wskazanego w nim wyraźnie zakresu żądanych informacji (por. wyrok NSA z 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1928/15; wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 601/14, wyrok NSA z 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1928/15; wyrok NSA z 12 października 2017 r., sygn. akt I OSK 537/17; wyrok NSA z 20 września 2017 r., sygn. akt I OSK 227/17; wyrok NSA z 11 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2267/12, wyroki dostępne w CBOSA).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach ocenił prawidłowość wydanej decyzji zarówno w kontekście zakresu zgłoszonego żądania, jak i tego czy w analizowanym przypadku zachodziła konieczność zastosowania ochrony w stosunku do żądanej informacji. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił jakie okoliczności przemawiają za uznaniem, że anonimizacja danych osobowych i danych wrażliwych znajdujących się w żądanej informacji byłaby niewystarczająca z punktu widzenia ochrony prywatności.
W skardze kasacyjnej nie podważono stanowiska Sądu w zakresie ustaleń faktycznych ani w zakresie przyjętej wykładni pojęcia "prywatności osoby fizycznej" użytego w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Skoro więc Sąd pierwszej instancji przyjął, że w oparciu o powyższy przepis dopuszczalna jest odmowa udostępnienia informacji publicznej ze względu na ochronę prawa do prywatności i jednocześnie oceniając stan faktyczny sprawy uznał, że w okolicznościach faktycznych tej sprawy zaistniały podstawy do ograniczenia prawa dostępu do informacji publicznej ze względu na ochronę prywatności i wydania decyzji na podstawie art. 16 u.d.i.p., to zarzut niewłaściwego zastosowania wskazanego wyżej przepisu nie mógł odnieść skutku.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną, która nie miała uzasadnionych podstaw, oddalił na podstawie art. 184 p.p.s.a.