Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 października 2004 r. 6/II SA 3425/03 oddalił skargę Przedsiębiorstwa T. Sp. z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] z dnia [...] Nr [...], którą – na podstawie art. 13 ust. 2a – 2b ustawy z dnia 27 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.) – nałożono na Przedsiębiorstwo karę pieniężną w wysokości 480 zł za przejazd bez zezwolenia pojazdu o nacisku na V oś przekraczającym dopuszczalną wielkość.
Ważenia pojazdu, w celu ustalenia nacisku osi, dokonano podczas kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu 15 października 2002 r., po czym – pismem z dnia 30 października 2002 r. – zawiadomiono Przedsiębiorstwo o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie przejazdu bez zezwolenia pojazdem nienormatywnym i sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi uznając, że nie doszło do naruszenia, ani ustawy o drogach publicznych, ani kodeksu postępowania administracyjnego.
Sąd stwierdził w szczególności, że użyta podczas kontroli waga przenośna do pomiarów dynamicznych posiadała ważne świadectwo legalizacji, zgodnie z którym mogła być stosowana do wyznaczania obciążenia osi pojazdów samochodowych, i odpowiadała wymaganiom określonym w zarządzeniu Nr 40 Prezesa Głównego Urzędu Miast z dnia 23 grudnia 1994 r. w sprawie wprowadzenia przepisów metrologicznych o wagach nieautomatycznych klasy dokładności 2, 3 i 4 ogólnego przeznaczenia (Dz. Urz. Miar i Probiernictwa Nr 10, poz. 26), zmienionego zarządzeniem Nr 32 z dnia 31 października 200o r. (Dz. Urz. Miar i Probiernictwa Nr 5, poz. 31), przy czym przepisy metrologiczne nie wprowadzały obowiązku użycia wag do pomiarów statycznych w zależności od rodzaju przewożonego ładunku.
Sąd stwierdził również, że wprost niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 79 § 1 kpa, gdyż postępowanie kontrolne ma szczególny charakter, nie można więc domagać się uprzedzenia o zamierzonej kontroli.
Wnoszące skargę kasacyjną Przedsiębiorstwo T. (obecnie C. Spółka z o.o. w [...]) nie przytoczyło odrębnie jej podstaw – jak stanowi art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – lecz powołało tylko art. 174 pkt 1 i 2 tej ustawy, szczegółowe zaś podstawy, ze wskazaniem naruszonych przepisów zawarto dopiero w uzasadnieniu podając, że:
"Zaskarżonym wyrokiem Sąd naruszył przepis art. 13 ust. 2a oraz 2b (obecnie art. 13g ust. 1 i 2) ustawy o drogach publicznych przez niewłaściwe jego zastosowanie. Zgodnie z przepisem art. 8 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. Prawo o miarach minister właściwy do spraw gospodarki upoważniony został do określenia w drodze rozporządzenia wymagania, którym powinny odpowiadać przyrządy pomiarowe. Rozporządzanie takie nie zostało wydane, wobec czego cytowany przepis art. 13 jest przepisem "martwym". Na skutek braku stosownych przepisów wykonawczych metody i warunki, w jakich dokonano pomiaru obciążenia osi pojazdu, były dowolne oraz uznaniowe i nie mogły stanowić podstawy do wymierzenia kary pieniężnej. Z tych przyczyn stanowisko Sądu, iż ważenie pojazdu zostało przeprowadzone prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa oraz przy użyciu dopuszczonych do użytku urządzeń pomiarowych, posiadających stosowne atesty, nie może być uznane za prawidłowe.
Zaskarżony wyrok wydany został również z naruszeniem przepisu art. 133 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wprawdzie Sąd stwierdził, że "z akt sprawy zebranych w toku postępowania administracyjnego wynika jednoznacznie, iż w skontrolowanym samochodzie użytkowanym przez skarżącą spółkę z o.o. przekroczony był nacisk na osi pojedynczej pojazdu o 2,67 kN", jednakże nie wziął pod uwagę, że okoliczność ta została w postępowaniu administracyjnym oparta jedynie na protokole nr 114B/2002 zatrzymania i kontroli pojazdu, znajdującym się w aktach, który to protokół nie spełnia warunków przewidzianych przepisem art. 68 § 1 k.p.a., gdyż nie uwidoczniono w nim szybkości przejazdu samochodu przez pomosty wagi. Okoliczność ta ma istotne znaczenie przy pomiarze dynamicznym, zatem protokół ten nie może być uznany za dokument urzędowy w rozumieniu przepisu art. 76 § 1 k.p.a., stanowiący prawidłowo sporządzony materiał dowodowy.
Nadto Sąd w sposób niezrozumiały ustosunkował się do poniesionego w skardze zarzutu obrazy w postępowaniu administracyjnym przepisu art. 79 k.p.a., stwierdzając, że strona skarżąca sugeruje obowiązek organu zawiadomienia strony o terminie i miejscu przeprowadzenia kontroli. Nie jest to bowiem sugestia strony, lecz obowiązek organu wynikający z przepisu bezwzględnie obowiązującego. Brak takiego zawiadomienia pozbawił stronę jej prawa wynikającego z przepisu art. 10 § 1 oraz art. 79 § 2 k.p.a.
Niezależnie od powyższego stwierdzić wypada, że ważenie na wadze dynamicznej cysterny samochodowej przewożącej płynny ładunek nie gwarantuje uzyskanie prawidłowych wyników. W takim wypadku, ze względu na ruchomy ładunek, ważenie powinno odbywać się na stacjonarnej wadze pomostowej do ważenia samochodów po ustabilizowaniu się cieczy w cysternie. Do tego zarzutu Sąd się nie ustosunkował".
Na rozprawie Spółka "C." podniosła dodatkowo, że protokół ważenia jest niewiarygodny, gdyż wykazuje różne wyniki w odniesieniu do różnych osi pojazdu, podczas gdy przewożono płynny ładunek i takie różnice są niemożliwe bez względu na sposób ważenia.
Spółka przedstawiła ponadto wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 232 kwietnia 2004 r. 3 II SA/Lu 1317/03 – uwzględniający jej skargę w podobnej sprawie – w którym wyrażono właśnie pogląd, że art. 13 ust. 2a oraz ust. 2b o drogach publicznych są " przepisami martwymi" do czasu wydania przepisów metrologicznych na podstawie art. 9 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. – Prawo o miarach (Dz. U. Nr 63, poz. 636 ze zm.), która zastąpiła ustawę z dnia 3 kwietnia 1993 r. – Prawo o miarach (Dz. U. Nr 55, poz. 248 ze zm.).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Nie można podzielić poglądu, aby art. 13 ust. 2a oraz ust. 2b ustawy o drogach publicznych były "przepisami martwymi" do czasu wydania odpowiednich aktów wykonawczych na mocy art. 8 Prawa o miarach z 1993 r., czy tez na mocy art. 9 pkt 3 (obecnie art. 9a) nowego Prawa o miarach, jak to zarzuca się w skardze kasacyjnej z powołaniem na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.
W art. 27 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (jedn. tekst Dz. U. z 2004 r. Nr 243, poz. 2441 ze zm.) jest wprost mowa, że przyrządy pomiarowe zalegalizowane lub uwierzytelnione przed dniem jej wejścia w życie, niespełniające jej przepisów, mogą być nadal legalizowane, o ile spełniają wymagania dotychczasowych przepisów, przy czym nie dłużej niż 10 lat.
Natomiast, jeżeli przyrządy pomiarowe mogły być nadal legalizowane, mogły być zatem stosowane do celów wskazanych w świadectwie legalizacji, użyta zaś do pomiaru nacisku osi pojazdu waga posiadała ważne świadectwo legalizacji, które nie podlegało kontroli sądu w tej sprawie i było dowodem, że waga spełnia wymagania metrologiczne.
Z kolei nie można podzielić zarzutu, aby doszło do naruszenia art. 133 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Jak stanowi powołany przepis, sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, i sąd wydał wyrok na podstawie akt sprawy; zarzut jest więc niezrozumiały.
Natomiast, jeżeli skarżący uważa, że akta sprawy nie dawały podstawy do oddalenia skargi, czy też dawały podstawę do uwzględnienia skargi z przyczyn określonych w art. 145 §1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powinien był przytoczyć ten przepis oraz wykazać dlaczego znajdował zastosowanie.
Nie jest więc wystarczające samo powołanie, że protokół kontroli nie odpowiada wymaganiom, o których mowa w art. 68 § 1 k.p.a., gdyż naruszenie kodeksu postępowania administracyjnego obciąża organy administracji, sąd administracyjny zaś obciąża naruszenie przepisów postępowania, na których podstawie działa.
Wymaga zarazem wyjaśnienie, że – odmiennie niż uważa skarżący – postępowanie kontrolne nie jest regulowane przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, który normuje postępowanie przed organami administracji publicznej, lecz w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych (art. 1 pkt 1 k.p.a.), i postępowaniem administracyjnym – podlegającym przepisom Działu II k.p.a. - było dopiero postępowanie dotyczące przejazdu pojazdem nienormatywnym po drodze publicznej bez zezwolenia, wszczęte zawiadomieniem z dnia 30 października 2002 r.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.