Wyrok NSA z 3 lutego 2006 r., I OSK 435/05

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 3 lutego 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w Radomiu

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2004 r. sygn. akt I SA 1410/03

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska, Sędziowie NSA Irena Kamińska, Joanna Runge – Lissowska (spr.)
Mariusz Bartosiak protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi L/ C. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Radomiu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu pomocy finansowej na remont lokalu mieszkalnego

Sentencja

1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie,
2. zasądza od L. C. na rzecz Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w Radomiu kwotę 280,00 zł (słownie: dwieście osiemdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 18.11.2004 r. sygn. akt I SA 1410/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi L. C., uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z/s w Radomiu z dnia [...] i utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] nr [...]. Decyzjami tymi zobowiązano L. C. do zwrotu pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe, przyznaną decyzją Komendanta Rejonowego Policji w [...] z dnia 14.12.1994 r. nr [...], którą tenże Komendant uchylił w trybie wznowienia postępowania, decyzją z dnia 23.10.1997 r. nr [...] i odmówił przyznania pomocy finansowej, a Komendant Wojewódzki w [...] utrzymał w mocy decyzją z dnia 15.12.1997 r. nr [...], a na którą skargę L. C. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z dnia 12.08.1998 r. sygn. akt I SA 160/98. Uchylając decyzje Sąd stwierdził, że naruszają one przepisy prawa materialnego i procesowego, bowiem z treści decyzji z dnia 14.12.1994 r. wynika, że L. C. została przyznana pomoc pieniężna na remont kapitalny zajmowanego mieszkania, a kwestie równoważnika pieniężnego na remont reguluje art. 91 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) i § 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 919) wydane na podstawie art. 91 ust. 2 tej ustawy, zaś decyzje o zwrocie pomocy finansowej zostały wydane na podstawie art. 94 ust. 2 ustawy o Policji i § 5 ust. 1 pkt 1 rozp. Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1468), a te przepisy regulują kwestie związane z pomocą finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego, a nie na remont. Decyzje zatem zostały wydane na podstawie niewłaściwych przepisów prawa i dlatego podlegają uchyleniu – skonkludował Sąd.

Skargę kasacyjną od tego wyroku złożył Komendant Wojewódzki Policji z/s w Radomiu, wnosząc o uchylenie wyroku i zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez przyjęcie, że zastosowana została niewłaściwa podstawa prawna tj. art. 94 ust. 2 cyt. ustawy o Policji. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że przedmiotem postępowania był zwrot pomocy finansowej przyznanej L. C. na podstawie art. 94 ust. 1 ustawy o Policji i § 5 zarządzenia Nr 41 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 marca 1993 r. w sprawie określenia wysokości pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe, a także, że równoważnik pieniężny na remont zajmowanego lokalu i pomoc finansowa na remont lokalu to dwa różne świadczenia, przyznawane na innych zasadach i na podstawie różnych przepisów i dlatego w sprawie miał zastosowanie art. 94 ust. 2 ustawy o Policji, a nie, jak uznał Sąd, art. 91 tej ustawy.

1. C. wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną, ale nie postawił w niej żadnych wniosków co do niej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodzić należy się z zarzutem skargi kasacyjnej, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie błędnie ocenił, że w sprawie nie miał zastosowania art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Jako podstawa decyzji o pomocy finansowej został powołany art. 94 ust. 1 w zw. z § 3 ust. 2 zarządzenia Nr 41 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 marca 1993 r. w sprawie określenia wysokości pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe dla funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej i Państwowej Straży Pożarnej oraz zasad jej przyznawania i zwracania (Dz. U. Nr 3, poz. 40). Zostało ono wydane na podstawie upoważnień zawartych w art. 94 ust. 2 i art. 86 ust. 3 ustawy o Policji i jego § 3 ust. 1 pkt 2 przewidywał pomoc finansową m.in. na budowę domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, kapitalny remont (lub modernizację) takiego domu lub lokalu. Z pktu 7-go decyzji wynika, iż pomoc finansowa w formie zaliczki na budownictwo mieszkaniowe zostaje przyznana z przeznaczeniem na remont lokalu mieszkalnego – kapitalny. Nie ulega zatem wątpliwości, że świadczenie jakie zostało przyznane L. C. było tym, o którym mowa w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji. Do jego zwrotu będzie więc miał zastosowanie art. 94 ustawy i wydany na podstawie ust. 2 tego artykułu – § 5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1468). Pod kątem regulacji tych przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny oceni zaskarżone przez L. C. decyzje.

Art. 91 ust. 1 ustawy o Policji reguluje natomiast kwestie równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu i zgodzić należy się, ze skarżącym organem, że są to dwa różne świadczenia.

Wobec powyższego należało uznać, iż skarga kasacyjna posiadała usprawiedliwione podstawy i Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 i art. 203 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).