Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w O. na uchwałę Rady Miasta O. z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłat obowiązujących w 2018 roku za usunięcie pojazdu z drogi w trybie art. 130 a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku - Prawo o ruchu drogowym i jego przechowywanie na parkingu strzeżonym oraz wysokości opłat wynikających z kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu, jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało powstanie tych kosztów - stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne:
W dniu [...] października 2017 r. Rada Miasta O. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie ustalenia wysokości opłat obowiązujących w 2018 roku za usunięcie pojazdu z drogi w trybie art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym i jego przechowywanie na parkingu strzeżonym oraz wysokości opłat wynikających z kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu, jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało powstanie tych kosztów.
Jako podstawę prawną podjęcia uchwały rada gminy wskazała art. 12 pkt 11 i art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 814 ze zm., dalej jako: "u.s.p")., oraz art. 130 a ust. 6 i 6a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. 2017 r., poz. 126, dalej jako: "u.p.r.d."), w związku z obwieszczeniem Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 25 lipca 2017 r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2018 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym (M.P. 2017 r., poz. 772).
W § 1 uchwały określono wysokość opłat za usuwanie pojazdów z dróg publicznych w 2018 r. Natomiast w § 2 uchwały ustalono wysokość opłat za przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg. Ponadto w § 3 uchwały ustalono wysokość opłat powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu, jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało powstanie tych kosztów Opłaty te w 2018 r. wynoszą ok. 50% wysokości opłaty za usunięcie pojazdu.
Skargę na ww. uchwałę wywiódł Prokurator Okręgowy w O., wnosząc o stwierdzenie jej nieważności. Zaskarżonej uchwale zarzucono istotne naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 130 a ust. 6 u.p.r.d. oraz art. 94 Konstytucji RP polegające na przekroczeniu delegacji ustawowej i zawartych w niej granic swobody regulacyjnej, poprzez uchwalenie stawek opłat z tytułu usunięcia pojazdu z drogi oraz przechowywania go na parkingu strzeżonym na poziomie maksymalnym, wynikającym z Obwieszczenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 25 lipca 2017 r. (M.P. 2017, poz. 772), a nadto ustaleniu wysokości opłat powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu, jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało powstanie tych kosztów - bez poczynienia co do żadnej z tych opłat ustaleń w zakresie kosztów usuwania pojazdów z drogi i przechowywania ich na parkingach strzeżonych na terenie miasta, a zatem z pominięciem kryteriów zawartych w upoważnieniu ustawowym.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że orzecznictwo dotyczące przedmiotowej sprawy nie nakłada na organ uchwałodawczy obowiązku dokonywania jakichkolwiek dodatkowych ustaleń, wymaga jedynie aby stawki opłat określone w uchwale stanowiły wypadkową dwóch kryteriów: konieczności sprawnej realizacji zadań oraz kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. O to, aby stawki opłat odpowiadały powyższym kryteriom, powinien zadbać podmiot występujący z inicjatywą uchwałodawczą - w przedmiotowej sprawie Prezydent O.. Dlatego też organ złożył wnioski dowodowe, które w jego ocenie potwierdzają dokonanie czynności niezbędnych do prawidłowego zbadania kosztów usuwania i przechowywania pojazdów, obowiązujących na obszarze Miasta O.. Wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentów następujących dokumentów: kopii uchwały Nr [...] Rady Miasta O. z [...] października 2016 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat obowiązujących w 2017 roku za usunięcie pojazdu z drogi w trybie art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku - Prawo o ruchu drogowym i jego przechowywania na parkingu strzeżonym oraz wysokości opłat wynikających z kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu, jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało powstanie tych kosztów; kopii dokumentacji dotyczącej rozeznania cenowego na świadczenie usług usuwania i przechowania pojazdów kierowanej do "A."; kopii dokumentacji dotyczącej rozeznania cenowego na świadczenie usług usuwania i przechowania pojazdów kierowanej do "P.". Wskazano, że wniosek dowodowy został złożony na okoliczność, że rozeznanie cenowe przeprowadzone w miesiącu marcu 2017 r., dotyczące orientacyjnych cen wykonania usługi, wykazało, iż szacowane ceny usług zadeklarowane przez przedsiębiorców są równe cenom maksymalnym określonym w uchwale ustalającej wysokość opłat na 2017 r. Biorąc pod uwagę fakt, że stawki opłat są ustalane corocznie, mając na względzie m.in. poziom inflacji, należy uznać, że wskazani przedsiębiorcy w kolejnym roku zaproponowaliby podobne stawki, powiększone o stopę inflacji, a zatem stawki maksymalne określone w zaskarżonej uchwale.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu I instancji, Rada Miasta O., wydając zaskarżoną uchwałę, naruszyła przepis art. 130a ust. 6 u.p.r.d. przez nieuwzględnienie wymienionego w nim kryterium rzeczywistych kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. Zdaniem WSA, zasadnie wskazał skarżący, że w przypadku zaskarżonej uchwały Rada Miasta O. nie dokonała ustaleń w zakresie kosztów usuwania pojazdów z drogi i przechowywania ich na parkingach strzeżonych na terenie miasta. W krótkim i ogólnym uzasadnieniu projektu skarżonej uchwały nie ma żadnej informacji o potencjalnej wysokości tych kosztów i sposobu ich ustalenia. Co istotne natomiast, w dniu [...] grudnia 2017 r. Gmina O. zawarła z T. R., prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą A. umowę nr [...] na świadczenie usług usuwania pojazdów z dróg Gminy O. na parking strzeżony w trybie art. 50a i art. 130a u.p.r.d. oraz umowę nr K.272.7.2017 na świadczenie usług przechowywania na parkingu strzeżonym pojazdów usuniętych z dróg Gminy O. w trybie art. 50a i art. 130a u.p.r.d. Umowy zostały zawarte na czas określony: od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. Wynikające z tych umów koszty usunięcia pojazdu i jego przechowywania na parkingu są znacznie niższe od tych uchwalonych przez Radę Miasta O. (np. stosownie do zapisów umowy koszty usunięcia pojazdów w zależności od jego rodzaju wynoszą od 79,95 zł do 369 zł, natomiast w uchwale stawki te ustalono w wysokości od 113 zł do 1537 zł).
Zdaniem Sądu I instancji, biorąc pod uwagę faktyczne stawki określone w umowach, nie ma znaczenia, podnoszony przez organ w odpowiedzi na skargę argument, że rozeznanie cenowe przeprowadzone w miesiącu marcu 2017 r. dotyczące orientacyjnych cen wykonania usługi wykazało, iż szacowane ceny usług zadeklarowane przez przedsiębiorców są równe cenom maksymalnym określonym w uchwale określającej wysokość opłat na 2017 r. Nie ma to znaczenia, w sytuacji gdy w umowie znalazły się znacznie niższe stawki opłat. Tym samym, organ nie uwzględnił drugiego z kryteriów, którym powinien się kierować podejmując uchwałę na podstawie art. 130a ust. 6 u.p.r.d.. Przy ustalaniu wysokości opłat organ uprawniony był bowiem do wzięcia pod uwagę rzeczywistych kosztów usunięcia i przechowania pojazdów, czyli wynagrodzenia uzyskiwanego z tego tytułu przez firmę zewnętrzną na podstawie umowy zawartej z organem. W związku z powyższym Sąd I Instancji stwierdził, że stawki przedmiotowych opłat zostały określone w sposób arbitralny, a tym samym niezgodnie z wytycznymi wynikającymi z art. 130a ust. 6 Prawa o ruchu drogowym.
WSA podkreślił, że uchwała w przedmiocie ustalenia opłat za usunięcie pojazdu i jego przechowywanie będzie zgodna z prawem tylko wtedy, gdy jej treść będzie zdeterminowana jedynie koniecznością sprawnej realizacji tych zadań i kosztami przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, a nie innymi okolicznościami, a wysokość przyjętych stawek opłat będzie wynikiem uwzględnienia wyłącznie powyższych przesłanek. Z treści art. 130a ust. 6 u.p.r.d. wynika bowiem, że żadne inne przesłanki - poza wymienionymi w tym przepisie - nie mogą wpłynąć na sposób realizowania upoważnienia ustawowego przez organ. Tym samym odczytanie treści art. 130a ust. 6a u.p.r.d. w ten sposób, że obejmuje ona również przesłankę zapewnienia wpływu dochodu do budżetu, oznacza jego wadliwą wykładnię. Konstrukcja prawna upoważnienia ustawowego do ustalenia opłat za usunięcie pojazdu i jego przechowywanie zawiera dwa wyraźnie wskazane kryteria ustalenia tych opłat. Przesłanka fiskalna w postaci zapewnienia przychodów nie stanowi takiego kryterium.
Sąd I instancji stwierdził, że wskazane wyżej naruszenie art. 130a ust. 6 u.p.r.d. stanowi istotne naruszenie prawa. Dlatego też na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2018 r., poz. 1302, dalej jako: "P.p.s.a."), stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła Gmina O. wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:
- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj: 130a ust. 6 i 6a u.p.r.d. polegające na jego błędnej wykładni i uznaniu, że pojęcie "koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu" - stanowiące jeden z elementów upoważnienia ustawowego do podjęcia uchwały, powinno być rozumiane wyłącznie jako koszty wynikające z faktycznie zawartych, dopiero po uchwaleniu uchwały, umów usunięcia pojazdów,
- naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 106 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego, polegające na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów wyrażające się w uznaniu, iż koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, które zobligowana jest uwzględnić rada powiatu przy podejmowaniu uchwały na podstawie art. 130a ust. 6 i 6a u.p.r.d., mogą być ustalone jedynie na podstawie umowy zawartej już po podjęciu uchwały, z pominięciem poprzedzających podjęcie uchwały, rozeznań cenowych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prokurator Okręgowy w O. wniósł o jej oddalenie, jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw. Jednocześnie, w oparciu o treść art. 106 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 193 P.p.s.a. Prokurator wniósł o przeprowadzenie przez Naczelny Sąd Administracyjny dowodu uzupełniającego z dokumentów w postaci: uchwały Rady Miasta O. Nr z [...] października 2016 r. oraz umowy nr [...] z dnia [...] maja 2017 r., zawartej pomiędzy Gminą O. a T. R., prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą A., na okoliczność wysokości stawek za przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg Gminy O. w okresie przeprowadzania przez Gminę O. rozeznania cenowego przed podjęciem Uchwały Nr [...], wskazując, że jest to niezbędne dla dokonania pełnej oceny uchwały Nr [...], a przeprowadzenie tego dowodu nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Uzasadnione zatem było wydanie zarządzenia w dniu 18 czerwca 2021 r. o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne na podstawie powyższego przepisu. Strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie w granicach zarzutów złożonej skargi kasacyjnej. W tej szczególnej sytuacji rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym było rozsądnym kompromisem pomiędzy prawem stron do jawnego rozpoznania sprawy, a prawem do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 45 Konstytucji RP) oraz zasadą proporcjonalności, z której wynika możliwość ograniczenia konstytucyjnych praw z uwagi na konieczność ochrony zdrowia.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej jako "P.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Rozpatrywana pod tym kątem skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Podniesione w niej zarzuty dotyczą zasad określenia opłat, o których mowa w art. 130a ust. 6 u.p.r.d. Istota sporu zasadniczo sprowadza się do kwestii wykładni zawartego w tym przepisie pojęcia "kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu".
.Z uwagi na powyższe należy wskazać, że stosownie do treści art. 130a ust. 6 u.p.r.d. Rada Powiatu ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat za usunięcie pojazdu z drogi oraz opłaty za każdą dobę przechowywania pojazdu na parkingu biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań w zakresie usuwania pojazdów z drogi oraz wysokość kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. Wysokość wskazanych opłat nie może przekraczać maksymalnych stawek kwotowych, corocznie zmienianych obwieszczeniem Ministra Finansów wydawanym w sprawie obowiązujących w danym roku kalendarzowym maksymalnych stawek opłat za usuniecie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym.
Przepis art. 130a ust. 6 u.p.r.d. nie wprowadza szczegółowej procedury podjęcia przedmiotowej uchwały. Wskazuje natomiast na dwie przesłanki, którymi powinna kierować się rada powiatu przy jej podejmowaniu. Rada Powiatu jest zobowiązana wziąć pod uwagę zarówno konieczność sprawnej realizacji zadań związanych z usuwaniem pojazdu z drogi, jak i koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu.
W orzecznictwie podkreśla się, że wysokość kosztów, o których mowa w art. 130a ust. 6 u.p.r.d., powinna być tak skalkulowana, aby można było ocenić ich rzeczywistą, a nie tylko hipotetyczną wielkość, która powinna być równa lub niewiele wyższa od wpływów. Natomiast ponieważ uchwała w przedmiocie ustalenia opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów jest podejmowana na kolejny rok kalendarzowy, to jedynym wyznacznikiem mogą być tu dane z lat ubiegłych, przy czym nie muszą one wcale być adekwatne do roku kolejnego (por. wyroki NSA z 21 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 1612/19 oraz 27 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 973/19, sygn. akt I OSK 885/19). W przypadku drugiej przesłanki chodzi o koszty, które są odpowiednikiem cen za usługi usuwania i przechowywania pojazdów pobierane przez podmioty świadczące tego rodzaju usługi komercyjnie na terenie powiatu (por. wyrok NSA z 13 stycznia 2017 r., I OSK 1919/16, wyrok WSA we Wrocławiu z 20 grudnia 2017 r., III SA/Wr 686/17; wyrok WSA w Łodzi z 27 września 2017 r., sygn. III SA/Łd 690/17). Dopuszczano wreszcie możliwość uzasadnienia przyjętych w uchwale stawek opłat na etapie postępowania nadzorczego lub postępowania sądowego, podkreślając, że celem uzasadnienia jest umożliwienie kontroli legalności działania organów uchwałodawczych (por. wyrok NSA z 27 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 963/19 i 18 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 1634/19).
Powyższy sposób interpretacji art. 130a ust. 6 u.p.r.d. zgodny jest z tym który zaprezentował Sąd I instancji. Należy podkreślić, że dokonana w zaskarżonym wyroku wykładnia pojęcia "koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu", wbrew zarzutom kasacyjnym, nie opiera się na założeniu, że pojęcie to należy rozumieć wyłącznie jako koszty wynikające z faktycznie zawartych, dopiero po uchwaleniu uchwały, umów usunięcia pojazdów. Jakkolwiek Sąd I instancji wskazywał na treść umów zawartych przez Gminę O. w grudniu 2017 r. i fakt, że wynikające z nich koszty usunięcia pojazdu i jego przechowywania są znacznie niższe od stawek zawartych w zaskarżonej uchwale z [...] października 2017 r., to jednak nie formułował generalnych wniosków, że wyznacznikiem rzeczywistych kosztów usuwania i przechowywania pojazdów są warunki ustalone w następczo zawartych umowach. Sąd I instancji akcentował, że w krótkim i ogólnym uzasadnieniu projektu skarżonej uchwały nie ma żadnej informacji o potencjalnej wysokości tych kosztów i sposobu ich ustalenia. W tym właśnie kontekście wskazywał na istotną rozbieżność pomiędzy wysokością spornych kosztów określoną w umowach zawartych z przedsiębiorcą w grudniu 2017 r., a stawkami opłat i kosztów przyjętymi w zaskarżonej uchwale.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko, że uzasadnienie zaskarżonej uchwały nie zawiera w swej treści umotywowania przyjęcia przez Radę maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego przechowywanie i przyjętych przez organ kryteriów. Także z przedłożonej przez organ do sprawy dokumentacji nie wynika, aby przed uchwaleniem nowych stawek organ dokonywał analizy i weryfikacji rzeczywistych kosztów związanych z realizacją przedmiotowych zadań, w kontekście podstaw ustalenia stawek na rok 2018. Sąd I instancji zasadnie przyjął, że za miarodajne w tym względzie nie może być uznane rozeznanie cenowe przeprowadzone w marcu 2017 r. dotyczące orientacyjnych cen wykonania usługi, które wykazało, iż szacowane ceny usług zadeklarowane przez przedsiębiorców są równe cenom maksymalnym ustalonym w uchwale określającej wysokość opłat na 2017 r. Dokonując oceny tego stanowiska, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a., postanowił dopuścić dowód z dokumentu wskazanego w udzielonej przez Prokuratora Okręgowego w O. odpowiedzi na skargę kasacyjną, tj. umowy nr [...] z dnia [...] maja 2017 r. na świadczenie usług na przechowywanie na parkingu strzeżonym pojazdów usuniętych z dróg Gminy O. w trybie art. 50a i art. 130a u.p.r.d., zawartej pomiędzy Gminą O. a T. R., prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą A.. NSA zauważa, że przedmiotowa umowa została zawarta przez Gminę O. z T. R. w okresie bezpośrednio związanym z przeprowadzonym rozeznaniem cenowym, na które powołuje się organ. W umowie wskazane są dużo niższe stawki za przechowywanie pojazdów, niż w ofercie przedstawionej na rok 2017 przez tego samego przedsiębiorcę. Z przedłożonego dowodu, zestawionego z dowodami uprzednio zgromadzonymi w sprawie, jednoznacznie wynika, że rozeznanie cenowe przeprowadzone w marcu 2017 r. nie oddawało rzeczywistych kosztów związanych z usuwaniem pojazdów z drogi i ich przechowywaniem. Oferty przedsiębiorców złożone w marcu 2017 r. nie odpowiadały cenom za usługi przechowywania pojazdów pobieranych przez podmiot świadczący tego rodzaju komercyjne usługi na rzecz powiatu w roku 2017 r., czego bezpośrednim dowodem jest treść umowy z [...] maja 2017 r. Dane pozyskane w marcu 2017 r. nie mogły być zatem wyznacznikiem ani aktualnych, ani planowanych kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze powiatu. Nie odzwierciedlały one bowiem uwarunkowań rynkowych, jeżeli chodzi o świadczenie tego rodzaju usług w tym okresie. Brak wiarygodnej kalkulacji, pozwalającej na dokonanie miarodajnej oceny, czy wysokość stawek przyjętych w zaskarżonej uchwale uwzględnia rzeczywiste koszty usunięcia i przechowywania pojazdów, uzasadniał stwierdzenie przez Sąd I instancji, że stawki przedmiotowych opłat zostały określone w sposób arbitralny, a tym samym niezgodnie z wytycznymi wynikającymi z art. 130a ust. 6 u.p.r.d.
Z tych też względów nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 130a ust. 6 Prawa o ruchu drogowym oraz zarzut naruszenia art. 106 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 K.p.c.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.