Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 15 maja 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 553/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. R. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] grudnia 2017 r., nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. Urząd Spraw Wewnętrznych z [...] kwietnia 1959 r. w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości - położonej w G. przy ul. [...] (oznaczonej - parcela nr [...]), stanowiącej własność T. R. W skardze kasacyjnej od powołanego wyroku pełnomocnik T. R. zarzucił rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 21 ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz.U. z 1958 r. Nr 17, poz.
- 70) przez jego błędne niezastosowanie w sprawie polegające na przyjęciu, iż nie doszło do rażącego naruszenia prawa w sytuacji, gdy w orzeczeniu wywłaszczeniowo-odszkodowawczym ustalono, że:
- - nie na podstawie - jak wymaga tego przywołany przepis art. 21 - wyników rozprawy po wysłuchaniu na niej biegłych powołanych przez prezydium wojewódzkiej rady narodowej, gdyż tego rodzaju uchybienie "mogłoby być rozważane ewentualnie jako przesłanka wznowienia postępowania",
- - we właściwej wysokości (wedle ówczesnych reguł), jeśli przy ustalaniu jego wysokości w ogóle nie uczestniczył rzeczoznawca.
W skardze kasacyjnej zarzucono również naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik postępowania, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.) - dalej ppsa, poprzez podjęcie zaskarżonego rozstrzygnięcia w oparciu o błędne uznanie, iż decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa nie naruszyła przepisów prawa materialnego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 21 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zawarto argumenty mające przemawiać za uchyleniem zaskarżonego wyroku.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz w dodatkowym piśmie procesowym Prezydent Miasta G. wniósł o jej oddalenie podnosząc argumenty mające przemawiać za niezasadnością zarzutów kasacyjnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu pierwszej instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne.
Zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 21 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości nie spełnia ustawowych wymagań jego sformułowania dlatego nie mógł być uwzględniony. Zgodnie bowiem z art. 174 pkt 1 ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Tymczasem w skardze kasacyjnej zarzucono błędne niezastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, co nie spełnia ustawowego kryterium sformułowania zarzutu kasacyjnego błędnej wykładni prawa materialnego lub niewłaściwego zastosowania tego prawa, o którym stanowi art. 174 pkt 1 ppsa. Także w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyraźnie podkreślono, że to organ administracji rażąco naruszył art. 21 ustawy wywłaszczeniowej z 1958 r., Sądowi przypisano zaś rażące naruszenie art. 156 1 pkt 2 kpa przez jego niezastosowanie.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, oznacza, że Sąd ten nie jest uprawniony do zastępowania skarżącego kasacyjnie w formułowaniu podstaw kasacyjnych w sposób spełniający wymagania określone w art. 174 pkt 1 ppsa, ponieważ to skarżący jest zobowiązany określić te podstawy, co wynika z art. 176 § 1 pkt 2 ppsa.
Również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa nie jest zasadny. Sąd I instancji nie zastosował bowiem tego przepisu, lecz wydał wyrok na podstawie art. 151 ppsa. Nie mógł więc naruszyć przepisu postępowania, którego nie stosował. W skardze kasacyjnej nie wskazano natomiast i nie wykazano, aby doszło do naruszenia, zastosowanego przez Sąd I instancji, art. 151 ppsa w jakimkolwiek powiązaniu z innymi przepisami prawa. W skardze kasacyjnej nie podważono zatem prawidłowości zastosowania przez Sąd I instancji powołanego art. 151 ppsa.
W związku z powyższym, na podstawie art. 184 i art. 193 zdanie drugie ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.