Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 września 2018 r. sygn. akt VIII SA/Wa 389/18, po rozpoznaniu sprawy ze skargi G. B. na decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej: uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] (pkt 1) oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 2).
Wyrok został podjęty w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Pismem z dnia 21 listopada 2016 r. G. B. za pośrednictwem poczty elektronicznej zwrócił się do Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. o udzielenie informacji publicznej przez udostępnienie listy imion i nazwisk pracowników samorządowych, którzy w latach 2014-2016 otrzymali nagrodę/nagrody oraz wysokość tej nagrody/tych nagród w odniesieniu do każdego z nagrodzonych pracowników samorządowych oraz informacji o tym, jakie osiągnięcia w pracy zawodowej stanowiły podstawę przyznania tej nagrody/tych nagród w odniesieniu do każdego pracownika samorządowego. Pismem z dnia 28 grudnia 2016 r. organ poinformował skarżącego, że zakres wnioskowanej informacji obejmuje obowiązek przetworzenia, o jakim mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016 r. poz. 1764 ze zm.), dalej w uzasadnieniu przywoływanej jako "u.d.i.p.", dlatego wezwał wnioskodawcę do wykazania w terminie 7 dni, w jakim zakresie występuje szczególna istotność dla interesu publicznego, by dokonać przetworzenia żądanych we wniosku informacji publicznych.
W odpowiedzi pismem z dnia 4 stycznia 2017 r. skarżący podał, że transparentność wydatkowania środków publicznych, w tym wynagrodzeń pracowników samorządowych jest warunkiem sine qua non prawidłowo funkcjonującej administracji publicznej, dotyczy bowiem sposobu gospodarowania majątkiem publicznym przez podmioty tworzące sektor finansów publicznych. W odpowiedzi decyzją z dnia 27 stycznia 2017 r. organ, na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 17 ust. 1 w związku z art. 16 u.d.i.p., odmówił udostępnienia wnioskodawcy informacji publicznej we wnioskowanym zakresie. Według organu wnioskowana do udostępnienia informacja stanowi informację przetworzoną, która w chwili złożenia wniosku nie istniała. Udostępnienie tej informacji wymaga więc jej opracowania (zredagowania) w oparciu o różne kryteria przy dokonaniu stosownych czynności analitycznych oraz wymaga takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócą normalny tok działania podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej.
Ocenił także, że wnioskodawca nie wykazał przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego przetworzenia żądanej we wniosku informacji publicznej. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społeczne w R. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie G. B. wniósł o uchylenie wydanych w sprawie decyzji, podnosząc zarzuty naruszenia art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. oraz art. 33 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2077 ze zm.), dalej w uzasadnieniu przywoływanej jako "u.f.p.".
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Orzekając w sprawie Sąd I instancji stwierdził, że wydane decyzje naruszają przepisy prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 3 ust. 1 u.d.i.p., co uzasadnia ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Sąd wyjaśnił, że materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy u.d.i.p., która w art. 1 ust. 1 definiuje informację publiczną jako każdą informację o sprawach publicznych, podlegającą udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie. Wobec otwartego katalogu danych stanowiących informację publiczną, skonkretyzowanego przez ustawodawcę w art. 6 ust. 1 u.d.i.p., w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, wedle którego przez informację publiczną należy rozumieć każdą wiadomość dotyczącą sfery faktów i danych, wytworzoną lub odnoszącą się do władz publicznych oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także do innych podmiotów, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.
Sąd I instancji podkreślił następnie, że przedmiotem prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania jest kwestia prawidłowości rozstrzygnięć organu administracji publicznej w zakresie odmowy udostępnienia informacji publicznej – listy imion i nazwisk pracowników samorządowych, którzy w latach 2014-2016 otrzymali nagrodę (oraz ich wysokość), w odniesieniu do każdego z nagrodzonych pracowników samorządowych oraz informacji o tym, jakie osiągnięcia w pracy zawodowej stanowiły podstawę przyznania tej nagrody (tych nagród) w odniesieniu do każdego pracownika samorządowego.
Sąd stwierdził także, że niespornym jest, iż adresat przedmiotowego wniosku jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., a żądana przez skarżącego informacja ma co do zasady charakter informacji publicznej, bowiem każda informacja o wysokości zarobków czy nagród osoby zatrudnionej przez podmiot publiczny stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji oraz danych, które podlegają reżimowi ustawy. Nie ulega dla Sądu I instancji wątpliwości, że żądane przez skarżącego informacje odnoszące się do nagród przyznanych pracownikom jednostki samorządu terytorialnego mają charakter informacji publicznej w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c) u.d.i.p., bowiem dotyczą sposobu wydatkowania majątku publicznego przez podmioty tworzące sektor finansów publicznych w rozumieniu art. 9 u.f.p.
Co istotne, podmioty sektora finansów publicznych obowiązuje naczelna zasada finansów publicznych, określona w art. 33 ust. 1 u.f.p., stanowiąca o jawności gospodarowania środkami publicznymi. Oznacza to wymóg bezwzględnej transparentności wydatkowania środków publicznych, w tym również na wynagrodzenia dla pracowników.
Sąd I instancji podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie sporna jest kwalifikacja żądanej przez wnioskodawcę informacji publicznej jako informacji przetworzonej. Organ zakwalifikował bowiem wnioskowaną informację jako informację przetworzoną argumentując, że obejmuje ona szeroki zakres przedmiotowy i czasowy, a udostępnienie żądanych informacji wymagać będzie podjęcia dodatkowych, bardzo pracochłonnych i czasochłonnych czynności, polegających na weryfikacji dokumentów oraz sporządzeniu nowego dokumentu, które zakłócą normalny tok pracy organu. Odnosząc się do tej kwestii Sąd wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej przysługuje każdemu, a od osoby korzystającej z tego prawa nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Jedynym w tym zakresie wyjątkiem jest sytuacja opisana w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Przepisy u.d.i.p. nie zawierają legalnej definicji pojęcia "informacja przetworzona".
Wykładni tego pojęcia dokonało orzecznictwo sądów administracyjnych, a podsumowania w tym zakresie dokonał Naczelny Sąd Administracyjny wskazując, że informacją przetworzoną jest informacja, która w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, ponieważ niezbędnym, podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste. Informacja taka jest wynikiem ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego, wymagającej użycia dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych przez niego danych i wyodrębniania w związku z żądaniem wnioskodawcy oraz na podstawie kryteriów przez niego wskazanych. Jest to zatem informacja przygotowywana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów.
Jest ona wynikiem działań wykraczających poza zakres działań mieszczących się w ramach podstawowych kompetencji organu. Ponadto może ona być jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, choć nie musi być rodzajowo nową informacją i może składać się z już istniejących informacji, ale wydobytych w odpowiedni sposób, odpowiadający kryteriom wskazanym przez wnioskodawcę oraz przygotowanych w sposób wskazany przez wnioskodawcę.
Tym samym suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów jakie musi ponieść organ, czasochłonności jej pozyskania, liczby zaangażowanych pracowników, może być potraktowana jako informacja przetworzona. (vide: wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1362/17, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przetworzenie informacji wymaga podjęcia przez podmiot zobowiązany do jej udostępnienia działań o charakterze intelektualnym w odniesieniu do zbioru informacji, który jest w jego posiadaniu i nadania skutkom tego działania cech całkowicie nowej informacji (vide: H.Izdebski, Ustawa z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2001 r.). Wobec powyższych stanowisk Sąd I instancji za błędną uznał ocenę organu, iż wnioskowana do udostępnienia informacja publiczna stanowi informację przetworzoną. Organ dysponuje żądanymi przez skarżącego informacjami, które zgromadzone są albo w teczkach osobowych pracowników, albo w dokumentach płacowych zgromadzonych przez księgowość.
Powinien więc udzielić żądanej informacji w zakresie, w jakim nią dysponuje, bez konieczności wygenerowania nowej informacji o charakterze przetworzonym. Sięgnięcie do dokumentów w aktach osobowych, nawet jeśli wymaga większego nakładu pracy, nie stanowi przetworzenia informacji publicznej, a selekcja i analiza dokumentów są standardowymi działaniami organu związanymi z rozpatrywaniem wniosku o informację publiczną. W wyniku tych działań nie powstaje żadna nowa informacja. Takie czynności organu, jak selekcja dokumentów źródłowych i ich analiza pod względem treści, są zwykłymi czynnościami, które nie dają podstaw do zakwalifikowania żądanej informacji jako informacji przetworzonej. Organ winien zatem udostępnić żądaną informację publiczną w takim zakresie, w jakim nią dysponuje, bez konieczności wygenerowania nowej informacji o charakterze przetworzonym.
Sąd wskazał następnie, że w orzecznictwie przyjmuje się, że w stosunku do osób nieobjętych obowiązkiem ujawnienia swoich dochodów prawodawca dopuszcza możliwość ograniczeń wynikających z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. ze względu na prywatność osoby fizycznej. O ile informacja o wysokości nagród pracowników pełniących funkcję publiczną podlega udostępnieniu bez ograniczeń, a więc ze wskazaniem ich imion i nazwisk oraz kwot otrzymanych nagród, o tyle informacja taka w przypadku pracowników niepełniących funkcji publicznych podlega ochronie ze względu na prywatność tych osób. Oznacza to, że może być ona udostępniona w pełnym zakresie tylko wówczas, gdy osoba taka wyraźnie oświadczy, że rezygnuje z przysługującego jej prawa do prywatności i zgadza się na ujawnienie swoich danych. Jeżeli natomiast osoba taka nie złoży oświadczenia o rezygnacji, informacja o wysokości jej wynagrodzenia, w tym także nagrody, może być udostępniona, jednak bez wskazania jej imienia i nazwiska.
Sąd I instancji wskazał także, iż konieczność odnalezienia odpowiednich dokumentów i w razie potrzeby stwierdzenie, że niektóre dane nie mogą być udostępnione w świetle regulacji art. 5 ust. 2 u.d.i.p., ponieważ dotyczą prywatności osoby fizycznej, nie czyni z informacji prostej informacji przetworzonej. Czynność ta (anonimizacja) polega jedynie na przekształceniu informacji, a nie jej przetworzeniu. Także przekształceniem informacji jest poddanie dokumentu procesowi kopiowania czy skanowania. Takie zabiegi są typowe dla procesu udostępnienia informacji publicznej.
Sąd zwrócił uwagę, że pochopne uznanie informacji publicznej za przetworzoną prowadzić może do niedopuszczalnego i bezzasadnego ograniczania obywatelskiego prawa do uzyskania informacji publicznej, o którym mowa zarówno w art. 61 Konstytucji RP, jak i w przepisach u.d.i.p. Sąd podkreślił, że art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w istocie ma na celu ograniczenie ilości wniosków o udostępnienie informacji o skomplikowanym charakterze, której wytworzenie wymaga od organu analizy wielu źródeł, w następstwie której powstaje nowa informacja niż ta zawarta w materialne źródłowym. Traktowanie informacji publicznej jako informacji przetworzonej tylko dlatego, że miałaby być ona przygotowana specjalnie dla wnioskującego, a jej przygotowanie ogranicza się do odnalezienia odpowiednich dokumentów, ich zeskanowania czy ewentualnie anonimizacji, pozostaje w sprzeczności z zasadą dostępu do informacji publicznej.
Tym samym wyjątki od owej zasady nie powinny być interpretowane w sposób rozszerzający. Sąd wskazał także, że w realiach niniejszej sprawy, wskazywany przez organ zakres czynności niezbędnych do wykonania w celu załatwienia wniosku skarżącego nie dowodzi tego, że w następstwie ich wykonania powstanie nowa pod względem jakościowym informacja. Sąd nie zaprzecza, że wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji czynności mogą okazać się pracochłonne i czasochłonne, ale w następstwie ich wykonania nie będzie generowana jakościowo nowa informacja. Tym samym wskutek ich podjęcia suma informacji prostych nie zmieni się w informację przetworzoną.
W konsekwencji Sąd I instancji uznał, że organ dokonał niewłaściwej wykładni przepisu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. przez uznanie wnioskowanej informacji za informację przetworzoną. Dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 135 P.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. O zwrocie kosztów postępowania, obejmujących wpis sądowy od skargi, orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokowi Sądu I instancji zarzucono "naruszenie przepisów prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy", tj.:
- 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit a) P.p.s.a. w związku z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP przez niewłaściwą ich wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, w wyniku czego Sąd I instancji błędnie uznał, że decyzje w sprawie odmowy udzielenia żądanej przez skarżącego informacji zostały wydane z naruszenie art. 61 ust. 3 Konstytucji RP;
- 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit a) P.p.s.a. w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. przez niewłaściwą ich wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, w wyniku czego Sąd I instancji błędnie uznał, iż żądana informacja nie jest informacją przetworzoną.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną G. B. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Zakres sądowej kontroli instancyjnej jest zatem określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku sądu I instancji. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki, powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie stwierdzono takich przesłanek.
Przechodząc zatem do oceny zarzutów kasacyjnych należy na wstępie zauważyć, że autor kasacji, pomimo deklarowanego oparcia jej na obu podstawach wskazanych w art. 174 P.p.s.a., w rzeczywistości przywołał wyłącznie zarzuty naruszenia prawa materialnego. W takim też zakresie skarga kasacyjna podlega rozpoznaniu.
Istota sporu zarysowana pomiędzy Sądem I instancji i skarżącym kasacyjnie organem sprowadza się do oceny tego czy żądana w niniejszej sprawie informacja jest informacją publiczną przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Mając na uwadze, iż w sprawie nie jest kwestionowane, że żądana przez skarżącego informacja jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 5) lit. c) u.d.i.p., którą dysponuje organ będący podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia na gruncie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., to kwestie te nie wymagają przybliżenia podczas oceny zarzutów kasacyjnych.
Odnosząc się zatem do istoty sporu wskazać trzeba, że trafne jest stanowisko Sądu I instancji o braku legalnej definicji pojęcia "informacja przetworzona". Pojęcie to zostało wyjaśnione w orzecznictwie sądów administracyjnych. Trafnie sąd I instancji wskazał, iż wypracowana w orzecznictwie definicja pojęcia "informacja przetworzona" jest wielowątkowa i obejmuje zróżnicowane informacje powstałe w następstwie niejednorodnego działania podmiotów zobowiązanych do ich udostępnienia (vide: wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1362/17, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Prawidłowe jest także stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku, iż informacją przetworzoną może być także informację, która nie jest wytworzoną rodzajowo nową informacją. Informacja przetworzona obejmuje bowiem dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych zestawień, analiz, obliczeń, porównań, w tym także o charakterze statystycznym oraz ekspertyz, które połączone są z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te wykorzystywane w bieżącej działalności.
Przetworzenie może polegać także na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów, które prowadzone są w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych i zachodzi konieczność odpowiedniego ich przygotowania na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników, może być traktowana jako informacja przetworzona (vide: wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 977/11; wyrok NSA z dnia 5 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 863/14; wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2015 r. sygn. akt I OSK 1645/14; wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1362/17; wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1056/18, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Nie ulega wątpliwości, że proces wykładni określonego pojęcia użytego w przepisie prawa odbywa się na gruncie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy. Podobnie proces zastosowania określonego przepisu wymaga uprzedniego ustalenia okoliczności sprawy. Należy zatem odwołać się do niekwestionowanych faktów, z których wynika, iż wniosek o dostęp do informacji publicznej inicjujący niniejsze postępowanie dotyczył udostępnienia listy imion i nazwisk pracowników samorządowych, którzy w latach 2014-2016 otrzymali nagrodę/nagrody wraz z podaniem wysokość tej nagrody/nagród w odniesieniu do każdego z nagrodzonych pracowników samorządowych oraz informacji o tym, jakie osiągnięcia w pracy zawodowej stanowiły podstawę przyznania tej nagrody/tych nagród w odniesieniu do każdego pracownika samorządowego. Z okoliczności sprawy wynika także, iż organ nie dysponuje gotowym dokumentem zawierającym żądane we wniosku informacje, bowiem nie prowadzi rejestru nagrodzonych pracowników ze wskazaniem wysokości przyznanych im nagród oraz osiągnięć będących podstawą ich przyznania.
Organ nie posiada także tak skonfigurowanego systemu informatycznego, który zawierałby wszystkie żądane informacje, a zatem nie ma możliwości automatycznego wygenerowania informacji objętych wnioskiem. Udostępnienie informacji na wniosek wymagałoby stworzenia nowego dokumentu będącego zestawieniem pracowników MOPS w R. nagrodzonych w latach 2014-2016, dodatkowo zawierającego informację o wysokości otrzymanych nagród ze wskazaniem powodów ich przyznania. Tym samym udzielenie żądanych informacji wymaga selekcji i analiz dokumentów zawartych w aktach osobowych pracowników oraz w dokumentach księgowych, aby następnie dokonać stosownego zestawienia. Jak wynika z wyjaśnień organu w latach 2014-2016 w MOPS w R. było zatrudnionych ponad 600 pracowników, którym przyznano ponad 2700 nagród.
Mając na uwadze powyższe okoliczności należy wskazać, iż żądana informacja publiczna wiąże się z koniecznością wytworzenia jakościowo nowej informacji, dotychczas nieistniejącej w przyjętej ostatecznie treści i postaci. Pomimo tego, że jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego i stanowi sumę informacji prostych, to jednak sposób i charakter jej wytworzenie, w następstwie selekcji, analizy i zestawienia dokumentów potrzebnych do jej udzielenia, co nie stanowi zwykłych czynności organu, nakazuje uznać, iż żądana informacja publiczna stanowi informacje przetworzoną. Szeroki zakres wniosku, z którego wynika konieczność przeanalizowania dokumentów związanych z przyznaniem 2700 nagród i pozyskania informacji o ich wysokości oraz motywach przyznania, wymaga znacznego zaangażowania organizacyjnego i pracowniczego ze strony organu. Przyjmując, że czynności pracownika w zakresie selekcji, analizy i zrobienia zestawienia w odniesieniu do każdej z przyznanych nagród trwałyby zaledwie kilka minut, łączny czas wytworzenia żądanej informacji przekraczałby 30 dni roboczych jednego pracownika organu.
Tym samym należy uznać, że wytworzenie owej informacji wymagałoby takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłóciłyby normalny tok działania organu i utrudniły wykonywanie przypisanych mu zadań. Okoliczności te nakazują uznać, iż wnioskowana informacja, pomimo iż składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, stanowi informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (vide: I.Kamińska, M.Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III. WK 2016, uwaga 1 do art. 3).
Trafny jest zatem zarzut kasacyjny wskazujący na naruszenie przez Sąd I instancji art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w następstwie przyjęcia, iż wniosek skarżącego o dostęp do informacji publicznej dotyczy informacji prostej. Nie sposób zgodzić się z poglądem wyrażonym w zaskarżonym wyroku, że organ powinien udzielić żądanej informacji w takim zakresie, w jakim nią dysponuje, bez konieczności wygenerowania nowej informacji o charakterze przetworzonym. To, że organ musi odnaleźć żądane informacje w wielu źródłach (aktach osobowych i dokumentach kasowych), a nadto przeanalizować uzasadnienie przyznania nagród pieniężnych poszczególnym pracownikom, a następnie przenieść poczynione w tym zakresie ustalenia do zbiorczego dokumentu odpowiadającemu wnioskowi skarżącego, jasno pokazuje, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z wnioskiem o dostęp do informacji przetworzonej.
Z kolei konieczność podjęcia przez organ działań organizacyjnych poprzez oddelegowanie pracowników do załatwienia wniosku i czasochłonność wytworzenia wnioskowanej informacji dodatkowo podkreślają zasadność tego stanowiska. Zajęte zatem przez Sąd I instancji stanowisko co do charakteru żądanej informacji nie zasługiwało na aprobatę, a w konsekwencji, skoro organ prawidłowo uznał, iż wniosek o dostęp do informacji publicznej dotyczy informacji przetworzonej, bezpodstawnie Sąd I instancji zarzucił organowi naruszenie art. 61 ust. 3 Konstytucji RP.
Z powyższych powodów Naczelny Sąd Administracyjny zaskarżony wyrok uchylił, a uznając, iż istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona rozpoznał skargę orzekając o jej oddaleniu jako bezzasadnej (art. 188 w związku z art. 151 P.p.s.a.). W okolicznościach niniejszej sprawy jest niesporne, że skarżący będąc wezwanym przez organ do wykazania powodów, dla których jego wniosek o dostęp do informacji przetworzonej jest szczególnie istotny dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), powołał się na transparentność wydatkowania środków publicznych będącą warunkiem sine qua non prawidłowo funkcjonującej administracji publicznej. W takiej sytuacji poprawnie wywiódł organ, iż skarżący nie wykazał aby wnioskowane informacje były szczególnie istotne dla interesu publicznego, skoro nie wyjaśnił, w jaki sposób zamierza informacje te wykorzystać dla ochrony szczególnie uzasadnionego interesu publicznego (vide: wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1768/10; wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1737/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl), a także nie zapewnił, że jest podmiotem o cechach, które umożliwiają wykorzystanie udzielonej informacji przetworzonej w celu realnego usprawnienia funkcjonowania danego organu państwa (vide: wyrok NSA z dnia 5 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 863/14, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym odpowiada prawu decyzja organu odmawiająca wnioskodawcy dostępu do informacji publicznej przetworzonej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a.
Skargę kasacyjną rozpoznano na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a., gdyż strona skarżąca zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna nie zażądała jej przeprowadzenia.