Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 listopada 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi E. G. i W. G. na postanowienie Głównego Geodety Kraju z dnia [...] czerwca 2013 r. (znak [...]) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Głównego Geodety Kraju z [...] kwietnia 2013 r.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne:
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. Główny Geodeta Kraju, po rozpatrzeniu wniosku E. i W. G., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Podkarpackiego z dnia [...] października 2010 r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia [...] sierpnia 2010 r. umarzającą postępowanie administracyjne w sprawne wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków m. Rzeszowa dotyczące przywrócenia w zasobie ewidencji gruntów i budynków działek ewidencyjnych nr: [...], [...] i [...] położonych w obrębie [...] przy ul. [...].
Od ww. postanowienia wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyli E. i W. G. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. Główny Geodeta Kraju, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazano, iż decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Podkarpackiego z dnia [...] października 2010 r. ostatecznie rozstrzygająca sprawę umorzenia postępowania w przedmiocie wprowadzenia zmian do ewidencji gruntów i budynków, której to stwierdzenia nieważności domagają się skarżący, podlegała już ocenie sądu administracyjnego co do jej zgodności z prawem. Mianowicie, wyrokiem z dnia 16.11.2012 r., sygn. akt I OSK 1379/11 Naczelny Sąd Administracyjny - w wyniku rozpatrzenia skargi kasacyjnej K. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13.04.2011 r., sygn. akt II SA/Rz 1147/10, uchylającego ww. decyzję Wojewódzkiego Inspektora z dnia [...] października 2010 r. wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji - uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę E. i W. G. na tę decyzję.
W uzasadnieniu ww. wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że sprawa wprowadzenia zmian do ewidencji była już przedmiotem rozpoznania w prowadzonym w 2002 r. postępowaniu administracyjnym i jest tożsama ze sprawą zakończoną ostateczną decyzją Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie z [...] lutego 2003 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Rzeszowa z [...] grudnia 2002 r. w sprawie odmowy wprowadzenia w operacie ewidencji gruntów miasta Rzeszowa obręb [...] zmiany dotyczącej działek nr [...], [...] i [...].
Sąd wskazał jednocześnie, że w postępowaniu administracyjnym niedopuszczalne jest ponowne rozpatrywanie sprawy i wydanie decyzji, jeżeli wcześniej dana sprawa została zakończona prawomocnym wyrokiem sądu, a taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie, mianowicie w sprawie tej orzekał Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie, który wyrokiem z 28 lutego 2005 r., sygn. akt SA/Rz 461/03 skargę oddalił. Dlatego też Sąd stwierdził, że umorzenie postępowania administracyjnego w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy znajdowało uzasadnienie w treści art 105 § 1 k.p.a.
Wobec powyższego Główny Geodeta Kraju wskazał, iż w myśl art. 170 ustawy p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Przy czym, zgodnie z art. 171 powoływanej ustawy, wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 27.12.2009 r., sygn. akt I OPS 6/09, stwierdził, że oddalenie skargi na decyzję przez sąd administracyjny zamyka organom administracyjnym, legitymowanym do uruchomienia nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności tej decyzji, możliwość pozbawienia jej mocy wiążącej w tym trybie w takim zakresie, w jakim przyczyny tej wadliwości objęte zostały zakresem rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego.
Ponadto organ wskazał, iż nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest fakt, że podważana przez skarżących kwestia tożsamości sprawy, która legła u podstaw wydania przez Wojewódzkiego Inspektora decyzji z dnia [...] października 2010 r., a przy tym podnoszone zarzuty braku przeprowadzenia postępowania dowodowego przed jej wydaniem, które w ocenie skarżących stanowią o rażącym naruszeniu przepisów art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. i 136 k.p.a., były także zgłaszane w postępowaniu sądowym zakończonym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK. 1379/11. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził, że w postępowaniu kasacyjnym nie stwierdzono naruszeń przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Pismem z dnia 11 lipca 2013 r. W. i E. G. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając ww. postanowieniu błąd w ustaleniach faktycznych i zaniechanie wyjaśnienia sprawy. Wobec powyższego skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu wskazali, iż organ zupełnie pominął nowe, istotne dowody w sprawie, tj. kopię wniosku K. G. z dnia 27 stycznia 1988 r. skierowanego do Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w Rzeszowie o wprowadzenie w operacie ewidencji gruntów zmian wynikających z przedłożonej przez niego mapy oraz kopię mapy geodezyjnej. Skarżący uzyskał te dowody dopiero 1 marca 2013 r. Organ powinien więc przeprowadzić w sprawie postępowanie wyjaśniające, żądając przedstawienia oryginałów ww. dokumentów. Dodatkowo skarżący swoje stanowisko przedstawili w piśmie procesowym z dnia 9 września 2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 listopada 2013 roku uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Głównego Geodety Kraju z [...] kwietnia 2013 r.
O ocenie Sądu I instancji, powyższe rozstrzygnięcie uznać należy za przedwczesne, gdyż organ z naruszeniem art. 7 i art. 77 k.p.a. nie wyjaśnił czy intencją skarżących było żądanie stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji.
Jak wskazał Sąd meriti, we wniosku o stwierdzenie nieważności, skarżący podnieśli iż w ich ocenie organ prowadzący postępowanie w przedmiocie odmowy wprowadzenie żądanych przez nich zmian w ewidencji nie zostało przeprowadzone w sposób należyty. W toku postępowania skarżący przedstawili kserokopie nowych dowodów, tj. kopię wniosku K. G. z dnia 27 stycznia 1988 r. skierowanego do Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w Rzeszowie o wprowadzenie w operacie ewidencji gruntów zmian wynikających z przedłożonej przez niego mapy oraz kopię mapy geodezyjnej, które to dowody - zdaniem skarżących -uzasadniają zmianę zaskarżonego rozstrzygnięcia w sprawie. Zdaniem skarżących te dokumenty wpłynęłyby na kwestię merytorycznej oceny związanej z wprowadzeniem zmian do ewidencji gruntów i budynków.
Zdaniem WSA w Warszawie, zgodzić należy się z organem, iż przedstawione przez stronę dokumenty pozostają bez wpływu na ocenę dopuszczalności wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Podkarpackiego z dnia [...] października 2010 r., bowiem decyzja ta dotyczy umorzenia postępowania, a zatem nie rozstrzyga sprawy w sposób merytoryczny. Organ zobowiązany był jednak rozważyć czy mogą mieć one znaczenie dla ponownej oceny sprawy zakończonej decyzją Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie z [...] lutego 2003 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Rzeszowa z [...] grudnia 2002 r. w sprawie odmowy wprowadzenia w operacie ewidencji gruntów miasta Rzeszowa obręb [...] zmiany dotyczącej działek nr [...], [...] i [...].
Jak bowiem wyjaśnił skarżący na rozprawie jego intencją było ponowne rozpoznanie przez organ w świetle nowego dowodu prawidłowości odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków, albowiem jak stwierdził w swoim wyroku Naczelny Sąd Administracyjny do czasu wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie z [...] lutego 2003 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Rzeszowa z [...] grudnia 2002 r. w sprawie odmowy wprowadzenia w operacie ewidencji gruntów miasta Rzeszowa obręb [...] zmiany dotyczącej działek nr [...], [...] i [...], nie jest możliwe prowadzenie ponownego postępowania w tym samym zakresie.
Dlatego też – jak skonstatował Sąd I instancji - organ po otrzymaniu wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Podkarpackiego z dnia [...] października 2010 r. mając na uwadze, iż decyzja ta dotyczy umorzenia postępowania i nie rozstrzyga sprawy w sposób merytoryczny oraz mając na uwadze wyrok NSA, powinien stosownie do treści art. 9 k.p.a. wyjaśnić stronie, która nie jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, jak wygląda stan faktyczny i prawny sprawy pouczając, iż podnoszona przez skarżących okoliczność pojawienia się nowych dowodów w sprawie może stanowić podstawę wniosku o wznowienie postępowania sprawy zakończonej decyzją Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie z [...] lutego 2003 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Rzeszowa z [...] grudnia 2002 r. w sprawie odmowy wprowadzenia w operacie ewidencji gruntów miasta Rzeszowa obręb [...] zmiany dotyczącej działek nr [...], [...] i [...].
Mając na uwadze, iż sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę, za niezbędne WSA w Warszawie uznał uchylenie zaskarżonych postanowień i przekazanie sprawy organom administracji publicznej.
W skardze kasacyjnej pełnomocnik A. K. zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie:
- 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy p.p.s.a., tj. przyjęcie, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
- 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy p.p.s.a., poprzez uwzględnienie skargi, chociaż postępowanie administracyjne przeprowadzone w sposób wyczerpujący, zarówno w pierwszej, jak i drugiej instancji, nie naruszyło przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.;
- 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy p.p.s.a., poprzez bezzasadne uznanie, że postępowanie, w wyniku którego wydano zaskarżone postanowienie, zostało przeprowadzone z naruszeniem zasady określonej w art. 9 k.p.a.;
- 4) art. 7 k.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie polegające na przyjęciu, że w toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonego postanowienia Główny Geodeta Kraju nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy;
- 5) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie polegające na przyjęciu, że Główny Geodeta Kraju nie zebrał w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego;
- 6) art. 9 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię, polegająca na przyjęciu, że organ administracji publicznej jest obowiązany do informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków stron, także tych praw i obowiązków, które nie są objęte przedmiotem danego postępowania;
- 7) art. 9 k.p.a. w konsekwencji błędnej wykładni tego przepisu, opisanej w pkt 6) poprzez niewłaściwe zastosowanie w sprawie normy z art. 9 k.p.a. polegające na przyjęciu, że Główny Geodeta Kraju naruszył obowiązki określone tym przepisem.
W związku z powyższym pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi, zasądzenie kosztów według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do regulacji art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.], Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, będąc związany jej zarzutami, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Przesłanek nieważności (art. 183 § 2 ustawy p.p.s.a.) nie stwierdzono w niniejszym postępowaniu.
Dokonując oceny zasadności wniesionej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw.
W pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy p.p.s.a. W odniesieniu do zarzutu naruszenia wskazanego przepis ustawy p.p.s.a. wskazać należy, że brzmienie tego przepisu nie pozostawia w zasadzie wątpliwości, co do tego, że obejmuje on wyłącznie przypadki, w których gdyby nie naruszono przepisów postępowania, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja (postanowienie) o innej treści. Można zatem zarzucić Sądowi I instancji naruszenie wyżej wymienionego przepisu tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdził naruszenie przepisów prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to Sąd ten nie spełnił dyspozycji tej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonej decyzji (postanowienia). Jeżeli zatem z wyroku wynika, że Sąd meriti nie dopatrzył się naruszenia przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to uznać należy, że rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez Sąd I instancji normy prawnej. Zarzut zatem naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy p.p.s.a. uznać należało za bezpodstawny.
Przechodząc do omówienia kolejnych zarzutów skargi kasacyjnej, wskazać jedynie należy na wstępie, iż skonstruowane one zostały w sposób nieprawidłowy. Autor skargi kasacyjnej stawiając zarzuty naruszenia przepisów k.p.a. (pkt 4 – 7 skargi kasacyjnej) w żadnym zakresie nie powiązał ich z przepisami procedury sądowoadministracyjnej. Poza tym autor skargi kasacyjnej nie wskazał wprost w jaki sposób podniesione uchybienia miały wpływ na wynik sprawy. Są to istotne wady konstrukcyjne rozpoznawanego środka zaskarżenia. Mino tego Naczelny Sąd Administracyjny nie odrzucił skargi kasacyjnej, gdyż byłoby to uchyleniem się od rozpoznania jedynego środka instancyjnego stosownego w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a zatem pobawieniem prawa do rozpoznania sprawy w dwuinstancyjnym postępowaniu sądowym.
Odnosząc się zatem do zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego stwierdzić należy, iż nie są one zasadne. Co prawda przyznać należy organom rację w ich twierdzeniu, iż nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest fakt, że podważana przez skarżących kwestia tożsamości sprawy, która legła u podstaw wydania przez Wojewódzkiego Inspektora decyzji z dnia [...] października 2010 r., a przy tym podnoszone zarzuty braku przeprowadzenia postępowania dowodowego przed jej wydaniem, które w ocenie skarżących stanowią o rażącym naruszeniu przepisów art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. i 136 k.p.a., były także zgłaszane w postępowaniu sądowym zakończonym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK. 1379/11. Nie ulega jednak wątpliwości, że organy rozpoznając niniejszą sprawę winny dążyć do dokładnego wyjaśnienia żądań strony skarżącej.
Zmierzać do precyzyjnego i jednoznacznego wyjaśnienia faktycznych żądań strony, a nie jedynie opierać się li tylko na samym tytule wniosku skierowanego przez skarżących do organów. Gdyby bowiem zastosowały się do tych wskazań i dokonały pogłębionej analizy nie tylko tytułu samego wniosku (faktycznie odwołującego się do żądania stwierdzenia nieważności decyzji umarzającej postepowanie), ale przeanalizowały treść samego wniosku, zawarte w nim argumenty i wywiedzione przez skarżących w konkluzji argumenty niewątpliwie powzięły by co najmniej wątpliwości co do faktycznej treści żądania strony.
Przypomnieć w tym względzie należy, że organy administracji publicznej obowiązuje zasada dochodzenia prawdy obiektywnej, o której mowa w art. 7 k.p.a. Przepis ten nakłada na organy prowadzące postępowanie obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz jej załatwienia, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Ponadto organy administracyjne załatwiające sprawy administracyjne w rozumieniu art. 1 k.p.a. zobowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli (art. 8 k.p.a.). Nie ulega przy tym wątpliwości, że reguły wynikające z przywołanych przepisów w pierwszej kolejności nakładają na organ prowadzący postępowanie właśnie obowiązek dokładnego wyjaśnienia treści żądania strony. Niedopuszczalne jest ograniczenie się tylko do samego tytułu wniosku (żądania) bez wgłębienia się i odczytania jego faktycznej wewnętrznej treści, która przecież może pozostawać nie w pełni tożsama z tytułem wniosku (podania, żądania).
Odnosząc te uwagi do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż organ odwoławczy wydając zaskarżone postanowienie bez uwzględnienia specyficznych okoliczności sprawy i procedur administracyjnych oraz tez orzecznictwa co do prawnych możliwości stwierdzenia nieważności decyzji naruszył wymienione wyżej przepisy. Treść pisma skarżących nie była bowiem jednoznaczna, w szczególności w sytuacji dokonana analizy jego uzasadnienia. O ile bowiem samo petitum wniosku o stwierdzenie nieważności mogło wydawać się jasne (stwierdzenie nieważności decyzji umarzającej postępowanie), to już nawet pobieżna analiza treści uzasadnienia wniosku oraz fakt przedstawienia nowych dowodów dotyczących kwestii zmian w operacie ewidencji gruntów wskazywać mogło w sposób jednoznaczny, iż zamiarem strony było kwestionowanie, uchylenie decyzji pierwotnej, tj. decyzji dotyczącej odmowy dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków.
Zwrócić należy bowiem w szczególności uwagę na fakt, iż w treści wniosku strona powoływała się na nowe dowody w sprawie, tj. kopię wniosku K. G. z dnia 27 stycznia 1988 r. skierowanego do Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w Rzeszowie o wprowadzenie w operacie ewidencji gruntów zmian wynikających z przedłożonej przez niego mapy oraz kopię mapy geodezyjnej. Zatem strona wskazywała wprost dowody odnoszące się bezpośrednio do pierwotnej materii sprawy – zmian w ewidencji gruntów i budynków, a nie kwestii proceduralnych, tj. umorzenia postępowania. Zachodziły zatem co najmniej uzasadnione wątpliwości, czy wniosek skarżących nie dotyczył w rzeczywistości decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie z dnia [...] lutego 2003 r. o odmowie zmian w ewidencji gruntów. Stwierdzenie zatem, iż celem strony było stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] października 2010 r. o umorzeniu postępowania, bez jednoznacznego wyjaśnienia treści wniosku i żądań strony, nawet przy mylnym, czy też nie do końca precyzyjnym sformułowaniu petitum wniosku, stanowi przede wszystkim naruszenie zasady dochodzenia prawdy obiektywnej.
Skoro bowiem wobec rozbieżności petitum wniosku i jego uzasadniania oraz faktu zgłoszenia dowodów wprost dotyczących decyzji merytorycznej z [...] lutego 2003 r. nie można było w sposób jednoznaczny określić treści żądania wniosku skarżących, a były przesłanki by sądzić, iż domagają się oni stwierdzenia nieważności decyzji z [...] lutego 2003 r., to rzeczą organu administracji było wyjaśnienie rzeczywistej woli strony i treści jej żądania.
Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że w sprawach, w których strona nie sprecyzuje przepisów prawa lub formułuje jej w sposób nieprecyzyjny, pozostawiający wątpliwości, w ramach których żąda by jej sprawę rozpatrzono, organy administracji mają obowiązek rozpatrzenia sprawy na tle wszystkich przepisów, jakie w danym wypadku mogłyby mieć zastosowanie (por. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2011 r., sygn. akt 230/10). Zatem w sytuacji gdy podanie wniesione przez stronę zredagowane jest mało zrozumiale, to organ nie powinien poprzez własną interpretację kwalifikować żądania wbrew intencjom strony, lecz ma obowiązek ustalić rzeczywistą wolę wnoszącego podanie.
Warto w tym miejscu dodać, że zasady ogólne postępowania administracyjnego, wyrażone zwłaszcza w art. 7-11 k.p.a obowiązują we wszystkich fazach postępowania administracyjnego i wymagają współstosowania z innymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego pozostającymi z nimi w związku merytorycznym i funkcjonalnym.
Z omówionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela poglądu wyrażonego w wyroku z dnia 27 lipca 2011 r., sygn. akt II GSK 772/10, w którym Sąd ten skonstatował, że obowiązek organu administracji należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenia będące przedmiotem postepowania administracyjnego, nie obejmują tych praw i obowiązków, które podlegają ustaleniu w innym postepowaniu, a na który to wyrok powoływał się w skardze kasacyjnej jej autor.
Mając na uwadze powyższe nie sposób podzielić zarzutów skargi kasacyjne naruszenia przepisów postepowania administracyjnego.
Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił.