Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem o sygn. akt VIII SA/Wa 867/13 z dnia 12 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W. J. na zarządzenie Prezydenta Miasta Radomia z dnia 6 czerwca 2012 r., nr 2471/2012 w przedmiocie powołania komisji konkursowej.
Postanowienie to zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniu 6 czerwca 2012 r. Prezydent Miasta Radomia (dalej jako organ) wydał zarządzenie nr 2471/2012 w sprawie powołania komisji konkursowych w celu wyłonienia kandydatów na stanowiska dyrektorów publicznych szkół i placówek w Radomiu prowadzonych przez Gminę Miasta Radomia.
Skargę na powyższe zarządzenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł W. J. (dalej jako skarżący).
Pismem z 26 listopada 2013 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie, czy przed wniesieniem skargi wzywał organ do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594, zwana dalej ustawą o samorządzie gminnym).
W dniu 3 grudnia 2013 r. do Sądu wpłynęło pismo procesowe pełnomocnika skarżącego, do którego dołączył kopie pism skarżącego kierowanych do Prezydenta i Wiceprezydenta Miasta Radomia z 2 marca 2010 r., 10 maja 2012 r. oraz z 13 lipca 2012 r.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego skarżący nie dopełnił trybu warunkującego skuteczne zaskarżenie zarządzenia organu. Wprawdzie odpowiadając na wezwanie Sądu z 26 listopada 2013 r. pełnomocnik skarżącego dołączył kopie pism skarżącego skierowanych do organu, jednak z ich treści, jak również dat – w dużej części sprzed wydania zaskarżonego zarządzenia, nie wynika, zdaniem tegoż Sądu, by skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa.
W skardze kasacyjnej W. J. zaskarżono w całości ww. postanowienie i zarzucono:
- 1. naruszenie przepisów prawa postępowania:
art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że skarżący nie dopełnił obowiązku wezwania organu do usunięcia stanu niezgodnego z prawem, art. 58 § 1 pkt 3 oraz 6 P.p.s.a., poprzez odrzucenie skargi skarżącego.
3. Zarzucono także błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych przez WSA w Warszawie za podstawę wydania orzeczenia co do tego, że skarżący zobowiązany przepisami prawa do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego - nie wypełnił dyspozycji ustawy w okolicznościach jednoznacznego stanowiska skarżącego co do wytykania organowi uchybień od czasu powzięcia informacji o zamiarach organu i bogatej korespondencji pomiędzy skarżącym i organem przed wniesieniem skargi do WSA z której wynikało dążenie skarżącego do doprowadzenia działań organu do zachowań zgodnych z prawem, a także niezadowolenie skarżącego z zachowań organu niezgodnych z prawem - co winno skutkować wdrożeniem przez organ procedury naprawczej, która nie zaistniała.
Wskazując na powyższe i na uzasadnienie skargi kasacyjnej strona skarżąca wniosła o: uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzających wyrok decyzji organów I i II instancji, zasądzenie na rzecz skarżącej od organu kosztów postępowania przed WSA w Warszawie Wydział Zamiejscowy w Radomiu i NSA - według norm przepisanych i oświadcza, że koszty takie nie zostały zapłacone ani w części ani w całości.
W odpowiedzi Prezydenta Miasta Radomia na skargę kasacyjną wniesiono o:
- 1. odrzucenie skargi kasacyjnej w całości, ewentualnie oddalenie skargi kasacyjnej w całości,
- 2. zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego wg norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie zauważyć należy, że Sąd odwoławczy, na podstawie art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.), rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to, że nie dokonuje na nowo kontroli legalności decyzji, lecz bada naruszenie prawa przez Sąd pierwszej instancji i tylko w takim zakresie jak zarzuca to skarga kasacyjna. Z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy nie wystąpiły w tej sprawie. W takiej sytuacji Sąd odwoławczy ocenia tylko zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Rozważając podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty Sąd stwierdził, że za nieuzasadnione uznać trzeba twierdzenie o naruszeniu i niewłaściwej wykładni art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Ustawa ta przewiduje możliwość zaskarżenia do Sądu Administracyjnego uchwał podjętych przez organy gminy. Art. 101 ust. 1 tej ustawy określa, że skargę na uchwałę (lub zarządzenie) organu gminy może wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą. Zgodnie z powołanym przepisem, zaskarżyć uchwałę (lub zarządzenie) organów gminy można dopiero po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie takie, zgodnie z ustalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, ma charakter surogatu środka zaskarżenia wnoszonego na akty organów administracji i jest niezbędnym elementem uznania dopuszczalności skargi kierowanej do sądu. Wezwanie takie musi więc spełniać przynajmniej minimum wymogów stawianych pismu, będącemu środkiem odwoławczym składanym w postępowaniu administracyjnym.
W przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie słusznie uznał, że żadne z pism kierowanych przez skarżącego do organów administracji, nie mogło być uznane za takie wezwanie. Dodatkowo należy wskazać, co trafnie również zauważył Sąd pierwszej instancji, że z dat tych pism wynika, iż pochodziły one w dużej części sprzed wykonania zaskarżonego zarządzenia.
Dlatego też prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ustalił stan faktyczny sprawy i zasadnie odrzucił skargę W. J., z uwagi na niewyczerpanie przez niego wszystkich przysługujących w toku postępowania środków zaskarżenia, a postanowienie wydane w tym przedmiocie wydane zostało zgodnie z prawem, co czyni niezasadnym zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
Nie znajdując zatem usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł, ponieważ zgodnie z art. 209 P.p.s.a. o zwrocie kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a. Zgodnie z powyższą zasadą Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany jest rozstrzygać o kosztach postępowania kasacyjnego w orzeczeniu wydanym w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku, natomiast w niniejszej sprawie została rozpoznana skarga kasacyjna od postanowienia o odrzuceniu skargi.