Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 listopada 2014 r., sygn. akt IV SAB/Wr 192/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zobowiązał Dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej we Wrocławiu do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 7 stycznia 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt wraz z odpisem prawomocnego wyroku, stwierdził że bezczynność tego organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądził od Okręgowej Rady Adwokackiej we Wrocławiu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.
Dziekan Okręgowej rady Adwokackiej we Wrocławiu wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, w której zawarł m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Kompetencja sądu administracyjnego do wstrzymania wykonania aktu lub czynności została uregulowana w przepisie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: P.p.s.a. Wedle jego brzmienia sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten dotyczy jednak wyłącznie wstrzymania wykonania aktów bądź czynności wydanych w postępowaniu administracyjnym i będących przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Oznacza to po pierwsze, że nie obejmuje bezczynności organu, po wtóre, że nie może on stanowić podstawy wstrzymania wykonania wyroku, którego dotyczy skarga kasacyjna złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Brak jest również innych przepisów w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak również w ustawach szczególnych, które pozwalałyby na wstrzymanie wykonania wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadku wniesienia od tego wyroku skargi kasacyjnej. Nie mają zatem sensu rozważania zasadności argumentów skarżącego kasacyjnie w kontekście przesłanek wstrzymania, żądanie to bowiem nie ma oparcia prawnego.
Z powyższych względów i na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.