Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1336/13, po rozpoznaniu skargi T. B. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na aplikację prokuratorską i aplikację sędziowską, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji (pkt 1) oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości (pkt 2).
Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
T. B. ukończył aplikację ogólną w dniu 30 listopada 2010r. i w terminie ustawowym złożył wniosek o przyjęcie na aplikację prokuratorską, ewentualnie na aplikację sędziowską.
Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. Nr 26, poz. 157 ze zm., dalej w skrócie ustawa o KSSiP) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej w skrócie K.p.a.), odmówił przyjęcia T. B. na aplikację prokuratorską i aplikację sędziowską. W uzasadnieniu decyzji podał, że o przyjęciu na aplikację prokuratorską i na aplikację sędziowską decyduje miejsce kandydata na liście klasyfikacyjnej, o której mowa w art. 26 ust. 2 ustawy o KSSiP, przy uwzględnieniu limitów miejsc na tej aplikacji. Minister Sprawiedliwości zarządzeniem z dnia 31 marca 2010 r. w sprawie zarządzenia naboru na aplikację prokuratorską w 2010 r. (Dz. Urz. MS Nr 2, poz.
- i zarządzeniem z dnia 31 marca 2010 r. w sprawie zarządzenia naboru na aplikację sędziowską w 2010 r. (Dz. Urz. MS Nr 2, poz.
- wyznaczył limit 75 miejsc na każdej z tych aplikacji. Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury ustalił miejsce T. B. na 192 pozycji listy klasyfikacyjnej aplikantów. Zajęcie miejsce na liście klasyfikacyjnej aplikantów poza wymienionym limitem skutkowało wydaniem decyzji o odmowie przyjęcia wyżej wymienionego na aplikację prokuratorską i aplikację sędziowską.
Na skutek wniesienia przez T. B. od w/w decyzji odwołania sprawę rozpoznawał Minister Sprawiedliwości, który decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], [...] zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1153/11 uchylił decyzje organów obu instancji.
W wyniku złożenia przez Ministra Sprawiedliwości skargi kasacyjnej od w/w wyroku sprawę rozpoznawał Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 15 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 1440/12 skargę kasacyjną oddalił. W uzasadnieniu wyroku stwierdził, iż Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że przepis art. 26 ust. 3 zd. 1 ustawy o KSSiP, w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 18 sierpnia 2011 r. (Dz. U. Nr 203, poz. 1192), należy interpretować zgodnie z regułami wykładni językowej, w świetle których przepis ten stanowi, że o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich sprawdzianów i ze wszystkich praktyk odbytych w czasie trwania aplikacji ogólnej.
T. B. w piśmie z dnia 22 marca 2013 r. podtrzymał w całości wniosek o kontynuowanie szkolenia na aplikacji prokuratorskiej lub na aplikacji sędziowskiej, oświadczając, że nadal spełnia kryteria określone w art. 22 pkt 1-4 ustawy o KSSiP.
Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], na podstawie art. 23 ust. 4 w zw. z art. 29 ust. 6 ustawy o KSSiP, odmówił przyjęcia T. B. na aplikację prokuratorską i aplikację sędziowską. W uzasadnieniu decyzji podał, że aby wykonać wytyczne zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 1440/12 należało sporządzić listę symulacyjną i w ten sposób ustalić miejsce, które strona mogłaby zająć na liście klasyfikacyjnej aplikantów, gdyby została ona sporządzona zgodnie z regułami określonymi w tym wyroku. Opracowana w dniu 27 kwietnia 2012 r. symulacja listy klasyfikacyjnej aplikantów pierwszego rocznika aplikacji ogólnej wykazała, że T. B. uzyskałby łącznie 109,8 punktów i zająłby 164 miejsce. W oparciu o tak skonstruowaną listę klasyfikacyjną oraz wnioski aplikantów pierwszego rocznika aplikacji ogólnej, złożone w trybie art. 28 ust. 1 ustawy o KSSiP, zostały opracowane dwie listy kandydatów, którzy zostaliby przyjęci na aplikację sędziowską i aplikację prokuratorską. Na aplikację sędziowską mogłyby zostać przyjęte osoby, które na symulacji listy kwalifikacyjnej znalazły się na miejscach do 90 pozycji, natomiast na aplikację prokuratorską mogłyby zostać przyjęte osoby, które na symulacji listy kwalifikacyjnej znalazły się na miejscach do 159 pozycji. Osiągnięta przez T. B. 164 pozycja na symulacji listy klasyfikacyjnej nie pozwoliła na umieszczenie go na liście kandydatów przyjętych na pierwszy rocznik aplikacji prokuratorskiej i aplikacji sędziowskiej. Przyjęta metoda symulacji list pozwoliła na porównanie wyników osiągniętych przez T. B. z wynikami innych aplikantów aplikacji ogólnej i na tej podstawie pozwoliła stwierdzić, że zająłby on pozycję niepozwalającą na zakwalifikowanie się na aplikację specjalistyczną.
T. B. w odwołaniu od powyższej decyzji do Ministra Sprawiedliwości zarzucił organowi naruszenie art. 29 ust. 6 w zw. z art. 23 ust. 4 ustawy o KSSiP, art. 7 Konstytucji RP oraz art. 29 ust. 2 ustawy o KSSiP, a także art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.).
Minister Sprawiedliwości, po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] maja 2013r.nr [...], [...], na podstawie art. 29 ust. 4 ustawy o KSSiP w związku z art. 104 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji podał, że art. 29 ust. 6 ustawy o KSSiP stanowi, że w przypadku uwzględnienia skargi, o której mowa w ust. 5 tego artykułu, przepis art. 23 ust. 4 nie jest stosowany wprost, lecz "odpowiednio". Określenie "odpowiednio" oznacza stosowanie unormowania przewidzianego w art. 23 ust. 4 powołanej powyżej ustawy w sposób uwzględniający specyfikę unormowań regulujących tryb postępowania Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury przy wydawaniu decyzji o przyjęciu na aplikację sędziowską albo aplikację prokuratorską, zawartych w art. 29 ustawy o KSSiP.
Minister stwierdził nadto, że Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury wydaje decyzję o przyjęciu na aplikację sędziowską albo aplikację prokuratorską według kolejności umieszczenia kandydatów na liście klasyfikacyjnej aplikantów, o której mowa w art. 26 ust. 2 ustawy o KSSiP, do miejsca wyczerpania limitu przyjęć na aplikację (art. 29 ust. 2 ustawy o KSSiP).
"Odpowiednie" stosowanie regulacji zawartych w art. 23 ust. 4 ustawy o KSSiP, w ramach unormowań zawartych w art. 29 ustawy o KSSiP, polega zatem na tym, że Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury przy ponownym rozpoznaniu wniosku kandydata o przyjęcie na aplikację specjalistyczną (w następstwie uchylenia decyzji o odmowie przyjęcia na aplikację specjalistyczną przez sąd administracyjny), jest obowiązany do stworzenia listy klasyfikacyjnej kandydatów w oparciu o sposób liczenia punktów wskazany w wiążącym Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1153/11, polegający na przyjęciu zasady, że o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich zaliczonych sprawdzianów oraz ze wszystkich praktyk odbytych w czasie trwania aplikacji ogólnej.
Odpowiednie stosowanie art. 23 ust. 4 ustawy o KSSiP nakazuje Dyrektorowi Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury (w następstwie uwzględnienia skargi aplikanta przez sąd administracyjny) niezwłoczne wydanie decyzji o przyjęciu na aplikację, niemniej jednak jest on obowiązany uczynić to z zachowaniem zasad przyjmowania na aplikację specjalistyczną, przewidzianych w art. 29, tj. z zachowaniem obowiązujących wówczas limitów przyjęć na te aplikacje oraz z uwzględnieniem sposobu liczenia punktów decydujących o miejscu aplikanta na liście klasyfikacyjnej oraz złożonych w powyższym przedmiocie wniosków aplikantów.
Organ odwoławczy stwierdził, że biorąc pod uwagę 163 miejsce T. B. na liście klasyfikacyjnej, o której mowa w art. 26 ust. 2 ustawy o KSSiP, sporządzonej zgodnie z takim rozumieniem art. 26 ust. 3 tej ustawy, w myśl którego o kolejności miejsca na liście decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich zaliczonych sprawdzianów i ze wszystkich praktyk odbytych w czasie trwania aplikacji ogólnej, decyzja wydana przez organ pierwszej instancji jest prawidłowa. Symulacyjna lista klasyfikacyjna absolwentów pierwszego rocznika aplikacji ogólnej mogła stanowić podstawę do ustalenia, czy osoba ubiegająca się o przyjęcie na aplikację specjalistyczną spełnia przesłankę związaną z zajmowaniem odpowiednio wysokiego miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów.
Minister Sprawiedliwości uznał, że sformułowane przez T. B. zarzuty wynikają z błędnego rozumienia unormowania zawartego w treści art. 23 ust. 4 w zw. z art. 29 ust. 6 ustawy o KSSiP. Z mocy tych przepisów Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury władny jest do dokonania oceny spełniania przez osobę ubiegającą się o przyjęcie na aplikację specjalistyczną przesłanki określonej w art. 29 ust. 2 ustawy o KSSiP, związanej z miejscem kandydata na liście klasyfikacyjnej aplikantów oraz ustaleniem, czy miejsce to w związku ze złożonymi przez absolwentów aplikacji ogólnej wnioskami mieści się w limicie przyjęć na aplikacje specjalistyczne. Konsekwentnie należy też przyjąć, że organ pierwszej instancji, dokonując ustaleń w powyższym przedmiocie, nie naruszył unormowań przewidzianych w art. 26 ust. 2 w zw. z art. 29 ust. 2 ustawy o KSSiP.
Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu nieprawidłowości ocen wystawionych ze sprawdzianów w toku aplikacji ogólnej, wyjaśnił,że organy obu instancji nie posiadają uprawnień do merytorycznego podważania ocen ze sprawdzianów wystawionych przez komisję sprawdzianową, o której mowa w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 października 2011r. w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej (Dz. U. Nr 217, poz. 1292).Ustawa o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury jak i powołane rozporządzenie nie zawierają uregulowań dotyczących trybu zażaleniowego i odwoławczego od rozstrzygnięć wskazanej komisji.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi T. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił organowi naruszenie art. 26 ust. 6 w zw. z art. 23 ust. 4 ustawy o KSSiP, poprzez błędne przyjęcie, że powołane przepisy przyznają Dyrektorowi Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury uprawnienie do ponownego rozpoznania sprawy i wydania decyzji odmawiającej przyjęcia na aplikację sędziowską lub prokuratorską, podczas gdy z przepisów tych jednoznacznie wynika, że organ jest zobligowany do niezwłocznego wydania decyzji o przyjęciu skarżącego na aplikację specjalistyczną. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie wydanych w sprawie decyzji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podał, że wbrew twierdzeniom Ministra Sprawiedliwości, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 15 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1153/11 wskazał, iż samo naruszenie przez organ pierwszej instancji prawa materialnego przy sporządzeniu listy kwalifikacyjnej powoduje konieczność zastosowania przepisu art. 29 ust. 6 w zw. z art. 23 ust. 4 oraz art. 29 ust. 5 ustawy o KSSiP, które to przepisy obligują do niezwłocznego wydania decyzji o przyjęciu odwołującego na aplikację specjalistyczną. Zdaniem skarżącego, w niniejszej sprawie organ nie zastosował oceny prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 1440/12 co do symulacyjnej listy kwalifikacyjnej. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 29 ust. 6 w zw. z art. 23 ust. 4 ustawy o KSSiP przez ich niezastosowanie oraz art. 29 ust. 2 ustawy o KSSiP przez jego błędne zastosowanie. W ocenie skarżącego, Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury jest zobowiązany bez żadnych dodatkowych wniosków ze strony kandydata do niezwłocznego wydania decyzji w przedmiocie przyjęcia go na aplikację prokuratorską lub aplikację sędziowską. Jeśli wolą ustawodawcy jest ukształtowanie kompetencji Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury, w ramach których jest on zobowiązany wyłącznie do wydania decyzji pozytywnej, to posługuje się wyrażeniem "Dyrektor Krajowej Szkoły wydaje decyzję o przyjęciu", zgodnie z art. 29 ust. 6 w zw. z art. 23 ust. 4 ustawy o KSSiP. Natomiast, gdy ustawodawca używa zwrotu "Dyrektor Krajowej Szkoły wydaje decyzję w sprawie przyjęcia", to może wydać decyzję pozytywną, jak i negatywną. Skoro ustawodawca w tych samych przepisach w różny sposób redaguje kompetencje Dyrektora, to brak jest jakichkolwiek argumentów pozwalających na to, aby nadawać im to samo znaczenie, jak czyni to Minister Sprawiedliwości.
Minister Sprawiedliwości w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że stosownie do treści art. 29 ust. 1 i 4 ustawy o KSSiP, Dyrektor Krajowej Szkoły wydaje decyzję w sprawie przyjęcia na aplikację sędziowską albo prokuratorską, a od decyzji tej przysługuje odwołanie do Ministra Sprawiedliwości, w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Rozpoznanie odwołania następuje w terminie 14 dni od dnia jego wniesienia. Zgodnie z art. 29 ust. 5 ustawy o KSSiP, od decyzji Ministra Sprawiedliwości, o której mowa w ust. 4, przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego, w terminie 14 dni od dnia doręczenia tej decyzji. W przypadku uwzględnienia skargi, o której mowa w ust. 5, przepis art. 23 ust. 4 stosuje się odpowiednio (art. 29 ust. 6 ustawy o KSSiP).
Sąd pierwszej instancji wskazał, że w rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, iż skarżący ukończył aplikację ogólną w dniu 30 listopada 2010 r. oraz że na mocy decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2011 r., utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury z dnia [...] grudnia 2010 r. odmówiono mu przyjęcia na aplikację prokuratorską i aplikację sędziowską. Na skutek wniesienia przez T. B. skargi na powyższą decyzję sprawę rozpoznawał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 15 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1153/11 uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury [...]. Następnie w wyniku złożonej przez Ministra Sprawiedliwości od powyższego wyroku skargi kasacyjnej sprawę rozpoznawał Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 15 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 1440/12 oddalił skargę kasacyjną.
Skarga T. B. w rozumieniu art. 29 ust. 6 ustawy o KSSiP została zatem uwzględniona. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w rozpoznawanej sprawie została wyczerpana przesłanka "uwzględnienia skargi, o której mowa w ust. 5", o czym stanowi cytowany wyżej przepis art. 29 ust. 6 ustawy o KSSiP.
Sąd pierwszej instancji wyjaśnił również, iż stosownie do treści § 156 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908), jeżeli zachodzi potrzeba osiągnięcia skrótowości tekstu lub zapewnienia spójności regulowanych instytucji prawnych, w akcie prawnym można się posłużyć odesłaniem (ust. 1), a jeżeli odesłanie stosuje się tylko ze względu na potrzebę osiągnięcia skrótowości tekstu, w przepisie odsyłającym jednoznacznie wskazuje się przepis lub przepisy prawne, do których się odsyła (ust. 2). Natomiast, jeżeli odesłanie służy przede wszystkim zapewnieniu spójności regulowanych w tym akcie instytucji prawnych, w przepisie odsyłającym wskazuje się zakres spraw, dla których następuje odesłanie oraz jednoznacznie wskazuje się przepis lub przepisy prawne, do których się odsyła (ust. 3). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że odesłanie "wprost" oznacza, że wskazane przepisy stosuje się bez żadnych zmian w ich dyspozycji, a odesłanie "odpowiednio" oznacza dokonanie stosownych zmian tak, żeby występowała adekwatność co do charakteru i rodzaju sprawy. Stosowanie "odpowiednie" wymaga zatem odpowiedniej i niezbędnej – ale tylko, co należy szczególnie zaakcentować – adaptacji danej normy prawa do zasadniczych celów procesowania i wynikających stąd różnic w stosunku do regulacji, które mają być zastosowane. Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 30 stycznia 2001 r., I KZP 50/00, OSNKW 2001, nr 3-4, poz. 16 wyraził pogląd, że przeniesienie danej normy poza macierzysty zakres regulacji odbywa się z założonym przez ustawodawcę dostosowaniem do drugiego zakresu odniesienia, dopuszczonym formułą "odpowiedniego" stosowania przepisu. Przy ustalaniu sposobu dostosowania normy w drugim zakresie odniesienia niezbędne staje się wykorzystanie zasad wykładni systemowej i funkcjonalnej, te zaś skłaniają do przyjęcia, że stosowanie normy w drugim zakresie odniesienia, chociaż "odpowiednie", powinno nastąpić w sposób najbardziej zbliżony do tego, w jakim funkcjonuje ona w pierwszym zakresie.
Uwzględniając powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że w niniejszej sprawie ów fakt powoduje w dalszym procedowaniu stosowanie przepisu art. 23 ust. 4, przewidującego określony obowiązek organu przy aplikacji ogólnej, a mianowicie w przypadku uwzględnienia skargi, o której mowa w ust. 3, Dyrektor Krajowej Szkoły wydaje niezwłocznie decyzję o przyjęciu na aplikację specjalistyczną, którą aplikant odbywa zgodnie z indywidualnym programem szkolenia, ustalonym przez Dyrektora Krajowej Szkoły. W praktyce oznacza to, że "odpowiedniość" dotyczy jedynie kwestii "przeniesienia" regulacji dotyczącej aplikacji ogólnej zawartej w tym przepisie do aplikacji specjalistycznej i w żadnym wypadku nie nakazuje – jak przyjął to organ – "nowego" procedowania i ustalania miejsca kandydata według tych nowych obliczeń i symulacji listy klasyfikacyjnej, bowiem odpowiednie stosowanie przepisu prawa oznacza jego uwzględnienie do danej sytuacji z modyfikacjami wynikającymi z odrębności odnoszonej normy prawa. Sformułowanie "aplikację ogólną" w analizie spornych przepisów, zastępuje się zatem określeniem "aplikację sędziowską albo prokuratorską". W konsekwencji Dyrektor Krajowej Szkoły jest zobowiązany – bez żadnych dodatkowych wniosków ze strony kandydata – do niezwłocznego wydania decyzji w przedmiocie przyjęcia na aplikację sędziowską lub prokuratorską. Tryb ten różni się od "zwykłego" trybu kwalifikacyjnego chociażby i z tego powodu, że aplikacje te odbywają się zgodnie z indywidualnym programem szkolenia, ustalonym przez Dyrektora Krajowej Szkoły.
W ocenie Sądu pierwszej instancji sformułowanie "wydaje niezwłocznie decyzję o przyjęciu na aplikację" jest jednoznaczne i w żadnym wypadku nie dopuszcza wykładni wydania decyzji "w sprawie" przyjęcia na aplikację, tak jak stanowi się w przepisie art. 29 ust. 1 ustawy o KSSiP i jak podnosi organ w odpowiedzi na skargę. W niniejszej sprawie organ dokonał swoistej nadinterpretacji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyż w jego uzasadnieniu nie zawarto żadnych wskazań co do dalszego postępowania, a jedynie wyrażono stanowisko co do wystawionej oceny. Stąd nie do zaakceptowania jest stanowisko Ministra Sprawiedliwości, sprowadzające się do tezy, że "powyższa ocena prawna oraz wskazania co do zastosowania art. 26 ust. 3 ustawy o KSSiP wymusiły konieczność poczynienia na użytek tylko tej sprawy nowych ustaleń faktycznych, dostosowanych do tej oceny". Niezależnie od powyższego, brzmienie omawianego przepisu nie pozwala organowi na jakikolwiek luz decyzyjny bądź uznaniowość w podjęciu decyzji o przyjęciu na aplikację, poza ustaleniem o uwzględnieniu skargi wniesionej do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
W konsekwencji Sąd pierwszej instancji uznał, że tryb określony w art. 29 ust. 6 ustawy o KSSiP jest wbrew stanowisku Ministra Sprawiedliwości odrębnym trybem przyjmowania na aplikację specjalistyczną w porównaniu do trybu, o którym mowa w art. 29 ust. 2 cyt. ustawy.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 152 i art. 132 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Minister Sprawiedliwości, reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 153 p.p.s.a., przez błędne odczytanie oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 1440/12 i nieuzasadnione przyjęcie, że zastosowanie się do wyrażonej tam oceny prawnej nie wymaga powtórnego badania przez organ administracji przesłanek przyjęcia kandydata na aplikację specjalistyczną, w tym przesłanki związanej z ustaleniem liczby punktów uzyskanych w trakcie aplikacji ogólnej obliczonej stosownie do zasady, że o kolejności na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich sprawdzianów i praktyk odbytych w trakcie aplikacji ogólnej.
Ponadto, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.:
- art. 29 ust. 6 w związku z art. 23 ust. 4 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. Nr 26, poz. 157 ze zm.), przez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji nieuzasadnione przyjęcie, że w przypadku uwzględnienia przez sąd administracyjny skargi aplikanta aplikacji ogólnej na decyzję w sprawie przyjęcia na aplikację specjalistyczną, organy administracji obowiązane są w każdym przypadku przyjąć tego aplikanta na aplikację specjalistyczną;
- art. 20 i art. 22 w związku z art. 29 ust. 6 w związku z art. 23 ust. 4 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, przez niewłaściwe zastosowanie art. 29 ust. 6 i art. 23 ust. 4 ustawy o KSSiP oraz niezastosowanie art. 20 i art. 22 ustawy o KSSiP, a w konsekwencji nieuzasadnione przyjęcie, że po uwzględnieniu skargi przez sąd administracyjny w trybie art. 29 ust. 6 ustawy o KSSiP organy administracyjne nie mają obowiązku ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do spełniania przez kandydata na aplikację specjalistyczną przesłanek przyjęcia na tę aplikację wymienionych w art. 20 i art. 22 ustawy o KSSiP, zwłaszcza przesłanki związanej z umieszczeniem na liście klasyfikacyjnej aplikantów na dostatecznie wysokiej pozycji.
Wskazując na powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając zaskarżone decyzje stanął na stanowisku, iż zawarte w art. 29 ust. 6 ustawy o KSSiP odesłanie do "odpowiedniego" stosowania art. 23 ust. 4 tej ustawy w żadnym wypadku nie pozwala na prowadzenie organom postępowania, w którym byłyby dokonywane jakiekolwiek nowe ustalenia faktyczne. Sąd pierwszej instancji przyjął bowiem, że "odpowiednie" stosowanie art. 23 ust. 4 ustawy o KSSiP na podstawie art. 29 ust. 6 tej ustawy powinno polegać wyłącznie na wydaniu decyzji o przyjęciu na aplikację. W ocenie Ministra Sprawiedliwości pogląd Sądu należy uznać za nietrafny, albowiem jego akceptacja prowadziłaby do absurdalnych rezultatów.
Zdaniem autora skargi kasacyjnej, wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji, dla treści decyzji Dyrektora Krajowej Szkoły zasadnicze znaczenie mają podstawy uwzględnienia skargi. Jeśli uwzględni się przyczyny i rodzaje możliwych rozstrzygnięć sądu administracyjnego, trudno przyjąć, aby np. w wypadku uchylenia decyzji organów obu instancji wyłącznie z powodów proceduralnych organ zobowiązany był do przyjęcia danej osoby na aplikację specjalistyczną, pomimo zajęcia przez nią odległej i nieumożliwiającej kontynuowania szkolenia pozycji na liście klasyfikacyjnej. Nie sposób również uznać za prawidłowy poglądu, zgodnie z którym organy administracyjne w ponownie prowadzonym postępowaniu nie mogą badać, czy kandydat nadal spełnia wszystkie przesłanki formalne determinujące rozpoczęcie aplikacji specjalistycznej – posiadanie obywatelstwa polskiego i korzystanie z pełni praw cywilnych i obywatelskich (art. 22 pkt 1 ustawy o KSSiP), posiadanie nieposzlakowanej opinii (art. 22 pkt 2 ustawy o KSSiP), brak skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe (art. 22 pkt 3 ustawy o KSSiP), brak prowadzenia przeciwko kandydatowi postępowania karnego o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe (art. 22 pkt 4 ustawy o KSSiP), czy wreszcie posiadanie zdolności do pełnienia obowiązków sędziego lub prokuratora (art. 28 ust. 2 ustawy o KSSiP). Kolejnym argumentem przemawiającym za takim rozumieniem zakresu działania Dyrektora jest upływ czasu, jaki zazwyczaj dzieli złożenie przez kandydata wniosku o kontynuowanie szkolenia od dnia "uwzględnienia skargi" przez sąd administracyjny, w którym to okresie kandydat może przestać spełniać w/w przesłanki przyjęcia na aplikację specjalistyczną.
Podkreślić należy, iż w toku odbywania aplikacji sędziowskiej, zgodnie z art. 31 ust. 3 ustawy o KSSiP, aplikant tej aplikacji odbywa staż i zostaje zatrudniony na stanowisku referendarza sądowego na czas nieokreślony. Nie sposób uznać, aby ustawodawca dopuszczał możliwość wykonywania zadań z zakresu ochrony prawnej, o czym mowa w art. 2 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, przez osoby niezweryfikowane pod kątem spełnienia wymienionych wyżej przesłanek.
W ocenie Ministra Sprawiedliwości użyte w art. 23 ust. 4 ustawy o KSSiP wyrażenie "dyrektor Krajowej Szkoły wydaje niezwłocznie decyzją o przyjęciu na aplikację" należy wykładać systemowo i funkcjonalnie i rozumieć je jako "dyrektor Krajowej Szkoły wydaje niezwłocznie decyzję w sprawie przyjęcia na aplikację". W orzecznictwie zauważa się, że dopuszczalne jest odstąpienie od wykładni językowej, jeżeli za takim rozwiązaniem przemawiają nader istotne argumenty (por. wyroki NSA z dnia 10 listopada 2011 r. sygn. akt I FSK 1634/10 oraz sygn. akt I FSK 795/11), lub gdy wykładnia językowa przepisu prowadzi ad absurdum (por. L. Morawski, Wykładnia w orzecznictwie sądów, Toruń 2002, str. 18). Skoro wykładnia prawa musi opierać się na założeniu racjonalności ustawodawcy, wewnętrznej spójności aktu prawnego, ale i całego sytemu prawa, to pominięcie wykładni językowej w niektórych przypadkach usprawiedliwia również konieczność nadania interpretowanym przepisom znaczenia, które uczyni je rozwiązaniami najtrafniejszymi prakseologicznie (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 maja 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 2759/10). Zgodnie z aktualnymi poglądami prezentowanymi w piśmiennictwie, ograniczenie się przez sąd wyłącznie do wykładni literalnej jest wręcz niewłaściwe – konieczne jest potwierdzenie przez wykładnię systemową i funkcjonalną (szerzej: M. Zirk-Sadowski, System Prawa Administracyjnego. Tom 4. Wykładnia w prawie administracyjnym, red. R.Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel, Warszawa 2012, s. 126- 208).
Stosowanie zatem na gruncie niniejszej sprawy jedynie językowej wykładni art. 23 ust. 4 w zw. z art. 29 ust. 6 ustawy o KSSiP w postępowaniu, o którym mowa w art. 29 ust. 1 tej ustawy, prowadziłoby do niemożliwych do zaakceptowania rezultatów w postaci wniosku, że aplikantem aplikacji specjalistycznej mogłaby zostać osoba, której wynik punktowy osiągnięty w trakcie odbywania aplikacji ogólnej nie mieściłby się w wyznaczonych limitach przyjęć (a wyniku tego nie zmienia uwzględnienie skargi przez sąd administracyjny), taka która nie posiada obywatelstwa polskiego lub nie korzysta z pełni praw cywilnych i obywatelskich, nie posiada nieposzlakowanej opinii, która została skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, czy wreszcie która nie posiada zdolności do pełnienia obowiązków sędziego lub prokuratora.
Marginalnie Minister Sprawiedliwości zauważył, że zaaprobowanie poglądu wyrażonego przez Sąd pierwszej instancji godziłoby także w zasadę równości wobec prawa, bowiem każde uwzględnienie skargi przez sąd administracyjny automatycznie powodowałoby przyjęcie osoby zainteresowanej na aplikację specjalistyczną, niezależnie od uzyskanej punktacji i przyjętego limitu miejsc. Tymczasem miejsce na liście klasyfikacyjnej jest determinowane wynikiem punktowym, co jest cechą relewantną, według której różnicuje się kandydatów. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego wskazuje się, że naruszenie zasady równości następuje zarówno w sytuacji, gdy podmioty podobne ze względu na cechę relewantną traktowane są różnie, jak i wtedy, gdy podmioty różne z uwagi na tę cechę traktowane są podobnie. W tej sytuacji podmioty różne (mające odmienną liczbę punktów) byłyby traktowane tak samo, a więc na aplikację zostałaby przyjęta zarówno osoba, która miałaby wystarczającą liczbę punktów, kwalifikującą ją do umieszczenia w danej rekrutacji na liście, jak również i ta, która tych wymogów nie spełnia, a jedynie jej skarga na decyzję Ministra Sprawiedliwości o nieprzyjęciu na aplikację sędziowską lub prokuratorską została uwzględniona przez sąd administracyjny.
W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 6 czerwca 2014 r. sygn. akt I OSK 504/14 zawiesił postępowanie sądowe, uznając, że rozstrzygnięcie, jakie zostanie podjęte w sprawie o sygn. akt I OSK 1360/13, będzie miało wpływ na wynik niniejszej sprawy (art. 125 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 p.p.s.a.).
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów, na podstawie art. 187 § 3 p.p.s.a. przejął sprawę o sygn. akt I OSK 1360/13 do rozpoznania i wyrokiem z dnia 17 grudnia 2014 r. sygn. akt I OPS 2/14 uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz decyzje organów obu instancji.
Z uwagi na ustanie przyczyny zawieszenia, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 9 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 504/14 podjął zawieszone postępowanie w niniejszej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a., to jednak istota podniesionych w niej zarzutów sprowadza się do zakwestionowania dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w rozpoznawanej sprawie oraz przez ten Sąd w wyroku z dnia 15 marca 2012r., sygn. akt II SA/Wa 1153/11 i przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 stycznia 2013r. 2012r., sygn. akt I OSK 1440/12 wykładni art. 29 ust. 6 i art. 23 ust. 4 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury i ich niewłaściwego zastosowania.
Sporna kwestia dotyczy odpowiedzi na pytanie, czy w świetle art. 29 ust. 6 w związku z art. 23 ust. 4 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi T. B. na decyzję o odmowie przyjęcia na aplikację prokuratorską i aplikację sędziowską oznaczało, że Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury był zobowiązany do wydania decyzji o przyjęciu go na aplikację, bez potrzeby ponownego badania wniosku i prowadzenia w tym celu postępowania wyjaśniającego, w tym bez ponownej weryfikacji przesłanki związanej z umieszczeniem na liście klasyfikacyjnej aplikantów na dostatecznie wysokiej pozycji.
Zauważyć należy, iż kwestia wykładni powołanych wyżej przepisów występująca w niniejszej sprawie jest tożsama z przedstawionym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 8 maja 2014 r., I OSK 1360/13, składowi siedmiu sędziów tego Sądu do rozstrzygnięcia zagadnieniem prawnym budzącym poważne wątpliwości, a mianowicie: czy w świetle przepisu art. 29 ust. 6 w związku z art. 23 ust. 4 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, niezależnie od przyczyny uwzględnienia przez sąd administracyjny skargi na decyzję o odmowie przyjęcia na aplikację sędziowską lub prokuratorską, Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury jest zobowiązany do wydania decyzji o przyjęciu na aplikację sędziowską lub prokuratorską, bez potrzeby ponownego badania wniosku kandydata i prowadzenia w tym celu postępowania administracyjnego?
Jak wyżej wskazano, Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów przejął sprawę o sygn. akt I OSK 1360/13 do rozpoznania i wyrokiem z dnia 17 grudnia 2014 r. sygn. akt I OPS 2/14 uchylił zaskarżony wyrok oraz decyzje organów obu instancji. W uzasadnieniu tego wyroku podał m.in., " dla rozpoznawanej sprawy kluczowa jest kwestia wykładni art. 29 ust. 6 i art. 23 ust. 4 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury. Zgodnie z art. 29 ust. 6 tej ustawy, w przypadku uwzględnienia skargi wniesionej do wojewódzkiego sądu administracyjnego na decyzję Ministra Sprawiedliwości, wydaną na skutek odwołania od decyzji Dyrektora Krajowej Szkoły, w sprawie przyjęcia na aplikację sędziowską albo prokuratorską, przepis art. 23 ust. 4 stosuje się odpowiednio. W myśl art. 23 ust. 4 tej ustawy, w przypadku uwzględnienia skargi przez wojewódzki sąd administracyjny, Dyrektor Krajowej Szkoły wydaje niezwłocznie decyzję o przyjęciu na aplikację ogólną, którą aplikant odbywa zgodnie z indywidualnym programem ustalonym przez Dyrektora Krajowej Szkoły..." Wskazał, że " Nie kwestionując potrzeby ustalenia treści omawianych przepisów ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury w oparciu o inne rodzaje wykładni niż językowa, podkreślenia wymaga, że przepis art. 29 ust. 6 w związku z art. 23 ust. 4 tej ustawy wyraźnie nakłada obowiązek wydania przez Dyrektora Krajowej Szkoły decyzji o przyjęciu na aplikację, a nie decyzji w sprawie przyjęcia na aplikację. Należy jednak mieć na uwadze, że specyfika spraw, w których rozstrzyga się o przyjęciu na aplikację, na podstawie ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, polega na tym, że podstawę rozstrzygnięć stanowią lista kwalifikacyjna – w przypadku aplikacji ogólnej albo lista klasyfikacyjna – w przypadku aplikacji sędziowskiej lub prokuratorskiej, ogłaszane w Biuletynie Informacji Publicznej. Z tą szczególną podstawą rozstrzygnięcia należy wiązać szczególne unormowanie przyjęte w art. 23 ust. 4 ustawy, które polega na tym, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd administracyjny, Dyrektor Krajowej Szkoły wydaje decyzję o przyjęciu na aplikację. Oznacza to, że w razie wadliwego sporządzenia listy klasyfikacyjnej (listy kwalifikacyjnej), w tym co do liczby punktów uzyskanych przez aplikanta (kandydata na aplikację ogólną) i jego miejsca na liście oraz uwzględnienia skargi przez sąd administracyjny z tego powodu, ma być podjęta decyzja o przyjęciu na aplikację, ponieważ nie jest możliwe sporządzenie nowej listy i określenie na nowo sumy punktów uzyskanych przez poszczególne osoby i ich miejsc na liście. Nie w każdym jednak przypadku uwzględnienia skargi Dyrektor Krajowej Szkoły zobowiązany jest więc do wydania decyzji o przyjęciu na aplikację specjalistyczną. Brak jest podstaw do wydania takiej decyzji w przypadku, gdy do uwzględnienia skargi doszło z przyczyn formalnych, np. w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. lub w innych przepisach".
Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu powołanego wyroku rozważył charakter prawny listy kwalifikacyjnej,o której mowa w art. 26 ust. 2 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury. Wskazał, że "Zgodnie z art. 26 ust. 2 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, Dyrektor Krajowej Szkoły, w terminie 14 dni od zakończenia aplikacji ogólnej, ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej listę klasyfikacyjną aplikantów. Lista zawiera imiona, nazwiska aplikantów, z podaniem liczby punktów uzyskanych przez każdego aplikanta w trakcie aplikacji ogólnej, oraz liczby porządkowej wskazującej jego miejsce na liście. Osoba, która ukończyła aplikację ogólną oraz spełnia kryteria określone w art. 22 pkt 1-4 tej ustawy, może w terminie 14 dni od dnia ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej listy klasyfikacyjnej aplikantów, o której mowa w art. 26 ust. 2 ustawy, złożyć do Dyrektora Krajowej Szkoły wniosek o kontynuowanie szkolenia na aplikacji sędziowskiej lub prokuratorskiej. Ponadto, zgodnie z ust. 2 tego artykułu, kandydaci na aplikację specjalistyczną przedstawiają dodatkowo zaświadczenia o zdolności do pełnienia obowiązków sędziego lub prokuratora (art. 28 ust. 1 i 2 ustawy). Przepis art. 29 ust. 1 ustawy stanowi, że Dyrektor Krajowej Szkoły wydaje decyzję w sprawie przyjęcia na aplikację sędziowską albo prokuratorską. Decyzję tę, zgodnie z art. 29 ust. 2 ustawy, wydaje się uwzględniając kolejność umieszczenia kandydatów na liście klasyfikacyjnej aplikantów, o której mowa w art. 26 ust. 2, do miejsca wyczerpania limitu przyjęć na te aplikacje. Wiążący charakter listy klasyfikacyjnej wynika z tego, że umieszczenie kandydata na tej liście na miejscach w ramach wyznaczonych limitów przyjęć na aplikację sędziowską i prokuratorską na dany rok szkoleniowy łączy się z uprawnieniem do przyjęcia na aplikację."
Przechodząc od rozważań ogólnych na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, iż do uwzględnienia skargi T. B. doszło na skutek stwierdzenia błędnego sposobu obliczania sumy punktów uzyskanych przez niego ze sprawdzianów i praktyk odbytych w czasie trwania aplikacji ogólnej, od której zależy kolejność na liście kwalifikacyjnej aplikantów, na skutek wadliwej wykładni przez organy przepisu art. 26 ust. 3 ustawy o KSSiP. Wydana w tej sprawie po raz pierwszy decyzja Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury o odmowie przyjęcia wyżej wymienionego na aplikację prokuratorską i aplikację sędziowską wraz z utrzymującą ją w mocy decyzją Ministra Sprawiedliwości zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2012r., sygn. akt II SA/Wa 1153/11, zaś skarga kasacyjna Ministra Sprawiedliwości wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 1440 /12 została oddalona. Powodem uwzględnienia skargi na wskazane decyzje było stwierdzenie naruszenia prawa, polegającego na błędnej wykładni przepisów odnoszących się do sposobu ustalania uzyskanych punktów i kolejności na liście klasyfikacyjnej aplikantów. Ocena Sądu obu instancji odnosiła się wyłącznie do kwestii wykładni art. 26 ust. 3 zdanie 1 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury w brzmieniu sprzed nowelizacji, dokonanej ustawą z dnia 18 sierpnia 2011 r. (Dz. U. Nr 203 poz.1192). Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 15 stycznia 2013r., sygn. akt I OSK 1440/12 stwierdził, że w zaskarżonym wyroku Sąd przeprowadził prawidłową wykładnię art. 26 ust. 3 zd. 1 ustawy o KSSiP. Zasadnie wywiódł, że o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich zaliczonych sprawdzianów i z wszystkich praktyk odbytych w czasie trwania aplikacji ogólnej.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni i właściwego zastosowania art. 29 ust. 6 w zw. z art. 23 ust. 4 ustawy o KSSiP. Trafnie przyjął, że w sprawie została wyczerpana przesłanka uwzględnienia skargi i brak było podstaw do ponownego prowadzenia przez organ postępowania w sprawie przyjęcia skarżącego na aplikację prokuratorską i aplikację sędziowską i do ponownego obliczania punktów na podstawie "symulacji" listy klasyfikacyjnej. Trafnie wskazał, że odpowiednie stosowanie art. 23 ust. 4 ustawy o KSSiP, o którym mowa w art. 29 ust. 6 tej ustawy, dotyczy jedynie kwestii "przeniesienia" regulacji dotyczącej aplikacji ogólnej zawartej w tym przepisie do aplikacji specjalistycznej i w żadnym razie nie nakazuje prowadzenia nowego postępowania i ustalania miejsca kandydata według tych nowych obliczeń i symulacji listy klasyfikacyjnej. Dodatkowo zauważyć należy, iż uprawnienia wynikające z ogłoszonej w 2010 r. listy klasyfikacyjnej aplikantów, którzy ukończyli aplikację ogólną 2009/2010 zostały już zrealizowane. Skutek związany z listą ogłoszoną w sprawie naboru w 2010 r. był jednorazowy. Zmiana listy i kolejności umieszczenia na liście aplikantów, którzy ukończyli aplikację ogólną 2009/2010, w drodze ponownego przeliczenia punktów nie jest zatem obecnie dopuszczalna. Na podstawie ogłoszonej listy w stosunku do osób, które swojego miejsca na liście nie zakwestionowały wnosząc skargę do sądu administracyjnego, zostały wydane decyzje o przyjęciu lub odmowie przyjęcia na aplikację sędziowską lub prokuratorską. Z tych względów brak było podstaw do stworzenia przez organy w drodze "symulacji" nowej listy klasyfikacyjnej aplikantów.
Oznacza to, że uwzględnienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 marca 2012 r. sygn. akt IISA/Wa 1153/11 skargi T. B. na decyzję o odmowie przyjęcia na aplikację prokuratorską i aplikację sędziowską powinno było doprowadzić do wydania decyzji o przyjęciu jego na aplikację oraz wykonania przez Dyrektora Szkoły obowiązku ustalenia dla skarżącego, zgodnie z treścią art. 23 ust. 4 ustawy o KSSiP, indywidualnego programu aplikacji.
Z powyższych względów zarówno zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 6 w związku z art. 23 ust. 4 oraz art. 20 i art. 22 w związku z art. 29 ust. 6 w związku z art. 23 ust. 4 ustawy o KSSiP jak i przepisu postępowania art. 153 p.p.s.a. okazały się niezasadne.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 p.p.s.a. podlega oddaleniu.