Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 25 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 456/18

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Po 962/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę A.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu wskazano, że decyzją z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] Prezydent Miasta P. na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej jako k.p.a.) w zw. z art. 14 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U z 2016 r., poz. 930, ze zm.) umorzył postępowanie w części dotyczącej przyznania pomocy finansowej na uregulowanie zaległości czynszowych za okres od stycznia 2011r. do kwietnia 2016 r. – w związku z wnioskiem A.G. z dnia [...] lipca 2016 r. obejmującym m.in. żądanie przyznania pomocy finansowej na spłatę zaległości czynszowych za okres od stycznia 2011 r. do czerwca 2016 r.

Decyzją z dnia [...] października 2016 r., nr [...], wydaną po rozpoznaniu odwołania skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu Kolegium podniosło, że zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie stało się z jakiejkolwiek przyczyny bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania oraz że podstawy do umorzenia postępowania zachodzą również wówczas, gdy organ prowadzi postępowanie w sprawie zakończonej już ostateczną decyzją administracyjną.

Kolegium stwierdziło, że w obrocie prawnym funkcjonują już ostateczne decyzje administracyjne odmawiające przyznania pomocy na spłatę zaległości na wskazane we wniosku skarżącego okresy. W tym zakresie Kolegium w uzasadnieniu decyzji wymieniło decyzje wydane przez organy obydwu instancji co do poszczególnych miesięcy mieszczących się w przedziale od stycznia 2011 r. do kwietnia 2016 r. oraz jakie wyroki ze skarg A.G. na te decyzje zapadły.

Kolegium wskazało, że skoro w obrocie prawnym istnieją już ostateczne decyzje administracyjne, w których organy wypowiedziały się w przedmiocie wniosku o przyznanie pomocy finansowej na spłatę zadłużenia czynszowego za omawiany okres, to tak długo, jak wyżej wskazane decyzje rozstrzygające w sposób ostateczny daną sprawę funkcjonują w obrocie prawnym, kolejne postępowanie w tej samej materii jest bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu, a dopiero ewentualna eliminacja takiego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego dałaby możliwość ponownego rozstrzygnięcia wniosku w tym zakresie.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu A.G. podniósł, że jest ona niezgodna z prawem i oparta na kłamstwie. Podał, że jego jedynym źródłem utrzymania jest renta ZUS w kwocie [...] zł, gdyż jest niezdolny do pracy zarobkowej.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

W uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę Sąd I instancji podniósł, że sprawa objęta wnioskiem skarżącego z dnia [...] lipca 2016 r. obejmującym żądanie udzielenia pomocy na spłatę zaległości czynszowych od stycznia 2011 r. do czerwca 2016 r. została już wcześniej rozstrzygnięta w zakresie udzielenia pomocy zaległości czynszowych za okres od stycznia 2011 r. do kwietnia 2016 r.

Sąd podkreślił, że skoro sytuacja skarżącego nie uległa zmianie to obowiązkiem Prezydenta Miasta było umorzenie postępowania administracyjnego na podstawie art.105 § 1 k.p.a., po ustaleniu, że sprawa została wcześniej załatwiona decyzją merytoryczną przez organ pierwszej instancji. Po wydaniu decyzji załatwiających sprawy z wniosków A.G. o pomoc finansową na uregulowanie zaległości czynszowych za okres od stycznia 2011 r. do kwietnia 2016 r., po wniesieniu odwołania przez A.G. i przesłaniu odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego odpadła podstawa do rozstrzygania sprawy przez Prezydenta Miasta. W czasie orzekania przez organ I instancji o umorzeniu postępowania Kolegium rozstrzygało w instancji odwoławczej sprawy dotyczące poszczególnych decyzji Prezydenta Miasta za miesiące od grudnia 2015 r. do kwietnia 2016 r. Sprawy za wcześniejsze okresy były już ówcześnie załatwione ostatecznymi decyzjami Kolegium.

Wydanie przez organ I instancji decyzji ignorującej wniesienie przez stronę odwołania, w sprawie już rozstrzygniętej decyzją tego organu, przed zakończeniem trwającego postępowania odwoławczego, stanowiłoby działanie bez podstawy prawnej, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W odniesieniu do pozostałych (wcześniejszych) okresów (miesięcy), co do których zapadły już ostateczne decyzje Kolegium, stanowiłoby to natomiast naruszenie zakazu, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., gdyż dotyczyłoby spraw już uprzednio rozstrzygniętych innymi decyzjami ostatecznymi.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A.G., domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także przeprowadzenia postępowania dowodowego na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:

1. - naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a polegające na naruszeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b albo pkt 1 lit. c, a także art. 134 § 1 i art. 135, a nadto art. 106 § 3, jak również art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 7a § 1, art. 7b, art. 8 § 1, art. 9, art. 10 § 1, art. 15, art. 34 § 1, art. 77 § 1, § 2 i § 3, art. 84 § 1, art. 86, art. 107 § 1 pkt 7 oraz art. 154 § 1 k.p.a., a także art. 100 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, poprzez niewłaściwe ich zastosowanie albo niezastosowanie, w tym w szczególności polegające na tym, iż pomimo istnienia w aktach sprawy dokumentu wskazującego na prawdopodobieństwo choroby psychicznej strony, mogącej skutkować trwałym lub czasowym co najmniej ograniczeniem jej zdolności do czynności prawnych, ewentualnie ograniczać w sposób istotny możliwość udziału w sprawie poprzez niemożność należytego rozeznania przez nią jej sytuacji procesowej, w tym także w zakresie skutków podejmowania lub niepodejmowania określonych działań, czy niedochowania terminów - ani Wojewódzki Sąd Administracyjny, ani żaden z organów administracyjnych na którymkolwiek etapie postępowania, nie powziął działań w celu oceny rodzaju i charakteru schorzenia psychicznego skarżącego (np. opinia biegłego, zobowiązanie skarżącego do przedłożenia zaświadczeń lekarskich, przesłuchanie skarżącego na okoliczność stanu jego zdrowia psychicznego), celem weryfikacji czy skarżący posiada w ogóle pełną zdolność do czynności prawnych, lub ewentualnie w jakich okresach prowadzonych postępowań w sprawie wnioskowanych zasiłków mógł on tej zdolności nie posiadać, przez co skarżący mógł zostać w sposób bezprawny pozbawiony możliwości działania w sprawie lub we wcześniejszych postępowaniach, ewentualnie pozbawiony rozpoznania składanych odwołań co do istoty, wobec niewłaściwej oceny, iż zostały one wniesione w szczególności z uchybieniem terminów ich zaskarżenia;
2. - naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i 4, art. 7 pkt. 1 i 6, art, 36 pkt. 1 w zw. z art. 38 ust. 1 i 2 u.p.s., a także art. 67 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, przyjmując i uznając za prawidłowo ustalony i wyczerpująco zebrany w sprawie materiał dowodowy, dopuścił się naruszenia przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wprawdzie Sąd ten, w świetle konstytucyjnego modelu sądowej kontroli działalności administracji publicznej, nie posiada zasadniczo kompetencji do dokonywania ustaleń stanu faktycznego, będącego podstawą rozstrzygnięcia konkretnej sprawy przez organ administracyjny, niemniej, powinien on zbadać, czy organ ten, dokonując ustaleń stanu faktycznego nie naruszył przepisów proceduralnych, służących zrealizowaniu zasady prawdy obiektywnej. Naruszenie bowiem przez organ przepisów proceduralnych związanych z ustaleniem tegoż stanu faktycznego sprawy, w tym m.in.: art. 7, art. 7a i 7b, art. 8, art. 77 § 1 czy art. 80 kpa, prowadzi do uznania, że wydana w oparciu o te ustalenia decyzja, nie zasługuje na pozostawienie w obrocie.

W ocenie skarżącego organ w ramach kompetencji własnych obowiązany był zinterpretować wnioski A.G. i pouczyć go o możliwości złożenia wniosku o zasiłek stały, bądź też okresowy. Jeżeli zatem problem nieuiszczania czynszu przez skarżącego trwał od 2011 r., a A.G. regularnie składał wnioski o udzielenie pomocy finansowej w tym zakresie, bezspornym jest, iż celem skarżącego było uzyskanie pomocy stałej. Przy czym, celem pomocy społecznej jest wspieranie osób zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych oraz umożliwienia im bytowania w warunkach odpowiadających godności człowieka, tym samym świadczenia z pomocy społecznej powinny być więc dostosowane do konkretnej, indywidualnej sytuacji wnioskodawcy. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie poglądem, organ administracji rozpatrując dany wniosek winien kierować się ogólnymi zasadami wyrażonymi w art. 3 ust. 3 i 4 ups, tj. dostosować rodzaj, formę i rozmiar świadczenia do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy i uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy.

W niniejszej sprawie doszło do naruszenia istotnych przepisów postępowania administracyjnego. Należy w tym miejscu przypomnieć, że będąca przedmiotem niniejszej skargi kasacyjnej decyzja, ma charakter uznaniowy. Niemniej jednak, organ nie dokonał nawet oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nadto SKO w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] października 2016 roku pominął fakt, iż stan zdrowia skarżącego znacząco się pogorszył. Skarżący cierpiąc na uporczywe zaburzenia urojeniowe w okresie wniesienia środków odwoławczych od decyzji wskazanych w treści uzasadnienia ww. decyzji, mógł znajdować się w stanie remisji choroby, a tym samym mógł być w stanie wyłączającym świadome albo swobodne podjęcie decyzji i wyrażenie woli. Mając powyższe okoliczności na uwadze, organ rażąco naruszył art. 9 k.p.a., który stanowi, iż organ administracji publicznej jest obowiązany do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego.

Ponadto, organ czuwa nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Tym samym, zaniechanie pouczenia skarżącego o przysługującym mu uprawnieniu do złożenia wniosku o przyznanie pomocy prawnej z urzędu, a także o konsekwencjach niewniesienia środka odwoławczego w terminie, dla schorowanej i ubogiej osoby, która wskutek pogarszającego się stanu zdrowia nie jest w stanie na bieżąco regulować swoich zobowiązań, ewentualnie niezastosowanie art. 34 § 1 k.p.a. rażąco narusza wymienione przepisy oraz ciążące na nim obowiązki. Organ nie zważając na bardzo trudną sytuację materialną, a także brak możliwości znalezienia zatrudnienia wskutek niezdolności do pracy skarżącego, powołując się jedynie na względy formalne, umorzył przedmiotowe postępowanie.

Jednocześnie wskazano, iż w aktach sprawy znajduje się pismo z dnia [...] czerwca 2016 r., z którego jednoznacznie wynika, iż skarżący wskutek bardzo złego stanu zdrowia, był pozbawiony możliwości dochodzenia swoich praw. Stąd też, Sąd winien był najpóźniej na rozprawie przeprowadzić dowód z przesłuchania skarżącego na okoliczność należytego rozeznania sprawy, ewentualnie dopuścić dowód z opinii biegłego psychiatry co do zdolności skarżącego do czynności prawnych oraz rodzaju, charakteru i przebiegu schorzenia psychicznego skarżącego na podstawie art.106 § 3 p.p.s.a

Nadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu powtórzył za organem, przywoływane przez SKO w decyzji z dnia [...] października 2016r. oraz w odpowiedzi na skargę argumenty, że "na gruncie analizowanej sprawy, nie znajduje przesłanek do uwzględnienia wniosku skarżącego w zakresie przyznania pomocy finansowej", czym w sposób rażący naruszona została zasada praworządności. Sformułowanie takie, bez jego szczegółowego wyjaśnienia w odniesieniu do okoliczności konkretnej sprawy, prowadzić może do uznania, iż w decyzji SKO z dnia [...] października 2016 r., naruszona mogła zostać zasada zaufania obywatela do państwa oraz zasada przekonywania do wydanego rozstrzygnięcia. W ten sposób, organ - mający umożliwić stronie rzeczywistą, ponowną weryfikację wydanego w jej sprawie rozstrzygnięcia, w rzeczywistości ograniczył możliwość poddania jego ustaleń lub przemyśleń, ponownemu rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Praktyka taka powinna zostać oceniona przez WSA także przez pryzmat pozbawienia strony skarżącej możliwości dwuinstancyjnego zbadania jej sprawy.

Zarazem, wbrew treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny nie dokonał w należytego wyważenia słusznego i uzasadnionego interesu skarżącego. Należy podkreślić, iż na gruncie analizowanego stanu faktycznego sprawy, jedyną podstawą do umorzenia inicjowanych przez skarżącego postępowań administracyjnych, była niewyjaśniona także przez Sąd, kwestia uchybienia przez skarżącego terminu do wniesienia odwołań od przedmiotowych decyzji. Przy czym Sąd nie przesłuchał skarżącego w szczególności na okoliczność jego stanu zdrowia lub przyczyn nieterminowego składania środków odwoławczych, pomimo znajdującej się w aktach sprawy notatki Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] czerwca 2016r., z której wynika, iż skarżący cierpiał na zaburzenia psychiczne w postaci uporczywych, przewlekłych urojeń.

Sąd administracyjny w zaskarżonym wyroku, uznał w całości za prawidłowe, przeprowadzone przez organy administracyjne postępowanie, zakończone ostatecznie decyzją z dnia [...] października 2016 r. i to pomimo, iż SKO nie dokonał rozważenia interesu skarżącego także w kontekście tego, że ciągłe składanie środków odwoławczych przez A.G. od decyzji, o których mowa w uzasadnieniu tejże decyzji, jak i uzasadnieniu wyroku WSA, w rzeczywistości oznacza, iż skarżący dążył do zniesienia ich skutków, ale nie znał środków prawnych mogących służyć temu celowi, przy czym należy podkreślić, że nigdy nie został on o nich w sposób należyty pouczony.

Tym samym, wskazać należy, iż w niniejszej sprawie, działanie organów administracji przyczyniło się do powstania szkody skarżącego, zarówno poprzez powiększenie wysokości jego nieuregulowanych zobowiązań czynszowych jak i poprzez naruszenie zasady legalizmu wskutek braku podjęcia przez rozpoznające sprawę organy administracyjne czynności wyjaśniających, jak i informujących go o możliwościach dochodzenia praw.

Nadto, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wziął pod uwagę, iż skarżący w chwili uprawomocnienia się orzeczeń w zakresie umorzenia postępowania w części dotyczącej przyznania pomocy finansowej na uregulowanie zaległości czynszowych za okres od stycznia 2011 r. do kwietnia 2016 r., mógł być pozbawiony - z uwagi na swój stan zdrowia psychicznego - pełnego rozeznania znaczenia prowadzonych spraw lub podejmowanych czynności. W tym zakresie, z uwagi na istniejący w sprawie materiał dowodowy, WSA powinien był sprawdzić, czy orzekające w sprawie skarżącego organy, dokonały ustaleń dotyczących np. prawomocności wydanych uprzednio rozstrzygnięć, wobec stanu zdrowia skarżącego oraz jego ewentualnej zdolności do czynności prawnych. Ani organy, ani Sąd nie pouczyły skarżącego o możliwości złożenia wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, a tym samym - wbrew zebranemu w sprawie materiałowi dowodowemu, okoliczność ta spowodować mogła nieprawidłową ocenę poprawności także dokonanych w zakresie uprawomocnienia się dotychczasowych decyzji.

Ponadto Sąd w sposób niewłaściwy ocenił, iż w sytuacji, gdy jedynym źródłem dochodu skarżącego jest niska renta, która jest niewystarczająca na zaspokojenie podstawowych potrzeb do życia, zaś skarżący w sposób regularny i od wielu lat domagał się przyznania zasiłku w postaci dofinansowania na pokrycie zaległości czynszowych, organ dokonał prawidłowego zakwalifikowania żądania skarżącego jako wniosku o zasiłek celowy, nie zaś zasiłek stały, ewentualnie okresowy.

Pominięcie powyższych rozważań odnoszących się do materiału dowodowego i faktów stanowiących najistotniejsze okoliczności faktyczne przedmiotowej sprawy, i to w szczególności przez organy wydające decyzję o charakterze uznaniowym, nie realizuje zasady przekonywania, ani zasady pogłębiania zaufania obywateli do państwa prawa.

Odnosząc się do kwestii naruszenia art. 67 Konstytucji RP, który traktuje, iż każdemu przysługuje prawo do zabezpieczenia społecznego, a tym samym, osobom spełniającym określone kryteria nieuzasadniona odmowa przyznania prawa do zabezpieczenia, naruszać może ich godność jako człowieka oraz prawa zagwarantowane w Konstytucji, wskazano, iż Sąd powinien zbadać, czy dokonana przez organy administracyjne odmowa przyznania uprawnionemu niezbędnej pomocy finansowej na zaspokojenie jego podstawowych potrzeb życiowych, powinna zasługiwać na aprobatę.

Mimo ciążącego na nim obowiązku Sąd nie dokonał także prawidłowej oceny, czy organy rozstrzygające w sprawie w sposób prawidłowy, swobodny a nie dowolny i w oparciu o cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a także okoliczności faktyczne znane im z urzędu (np. rodzaj schorzenia wynikający z notatki pracownika SZPS, znajdującej się w aktach sprawy), dokonały ustalenia, że przesłanki przyznania pomocy finansowej skarżącemu, czy też że żadna z nich nie została spełniona w stanie faktycznym sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej jako "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.

Skarga kasacyjna nie opiera się na usprawiedliwionych podstawach.

Należy w pierwszym rzędzie wskazać, że wbrew uzasadnieniu skargi kasacyjnej decyzja zaskarżona do sądu I instancji nie opiera się na uznaniu administracyjnym. Przeciwnie, umorzenie postępowania miało charakter procesowy i wynikało z oceny, że postępowanie jest bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., z uwagi na wcześniejsze rozstrzygnięcie spraw decyzjami administracyjnymi. Skarga kasacyjna nie zarzuca wyrokowi sądu I instancji naruszenia art. 105 § 1 p.p.s.a. stanowiącego wyłączną podstawę prawną zaskarżonej decyzji o umorzeniu postępowania.

Skarga kasacyjna nie podważa także w żadnej mierze ustaleń sądu I instancji co do tego, że wniosek skarżącego o przyznanie pomocy finansowej na uregulowanie zaległości czynszowych za okres od stycznia 2011r. do kwietnia 2016 r. obejmuje żądania rozstrzygnięte wydanymi już uprzednio decyzjami administracyjnymi.

Takie niekwestionowane ustalenie determinowało konieczność umorzenia przez organy administracji postępowania wszczętego wnioskiem skarżącego dotyczącym kwestii już rozstrzygniętych w drodze decyzji administracyjnych. Umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. nie było w żadnej mierze uzależnione od swobodnej oceny, czy uznania organu administracji. Przeciwnie to rozstrzygnięcie sprawy decyzją merytoryczną, pomimo istnienia w obrocie prawnym decyzji wydanych w tożsamym przedmiocie prowadziłoby do nieważności tak wydanej decyzji.

Brak jakichkolwiek prawnych podstaw do tego, by w postepowaniu wszczętym wskutek ponownego wniosku strony w tym samym przedmiocie poddawać kontroli decyzje wydane uprzednio. Podkreślić należy w tym miejscu, że nawet nieostateczna decyzja administracyjna wyklucza możliwość wydania w rozstrzygniętym nią przedmiocie decyzji kolejnej. Jakiekolwiek zarzuty dotyczące wadliwości pouczeń i innych czynności organów wydających wcześniejsze decyzje nie mogą mieć żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, dla którego jedyną kwestią prawnie istotną było to, że sprawa dotyczyła przedmiotu, co do którego wydano już decyzje administracyjne.

W tej sytuacji zarzutów skargi kasacyjnej, sprowadzających się do twierdzeń, że Sąd I instancji nie dokonał oceny stanu psychicznego skarżącego, czy też, że wadliwie uczynił użytek z uznania administracyjnego, a także iż nie udzielił skarżącemu niezbędnych pouczeń nie można uznać za usprawiedliwione.

Odnosząc się do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących nierozważenia kwestii zdolności do czynności prawnych skarżącego w związku z jego stanem zdrowia psychicznego należy przypomnieć, że zdolność do czynności prawnych pełnoletniej osoby fizycznej nie zależy od jakiejkolwiek oceny dokonanej przez organ administracji lub sąd administracyjny w toku postępowania, lecz od tego, czy osoba taka jest ubezwłasnowolniona całkowicie lub częściowo, lub czy ustanowiono dla niej doradcę tymczasowego. W aktach sprawy brak jest jakiejkolwiek informacji o tym, by wobec skarżącego zastosowana została którakolwiek z powyższych instytucji prawnych.

Zasady udzielania świadczeń z pomocy społecznej określane są ustawą, zgodnie z art. 67 Konstytucji RP. Nie znajduje uzasadnienia powoływanie się przez skarżącego na regulacje konstytucyjne, jeśli przepisy ustawy nie przewidują możliwości otrzymania przez skarżącego świadczenia w określonej sytuacji faktycznej (w której żądanie zostało już wcześniej rozstrzygnięte).

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał wniosku ustanowionego dla skarżącego pełnomocnika z urzędu o przyznanie wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej, gdyż o przyznaniu lub odmowie przyznania pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia, orzeka w drodze odrębnego postanowienia wydanego na posiedzeniu niejawnym, referendarz sądowy (art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) albo sąd (art. 258 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a). W związku z powyższym o wynagrodzeniu pełnomocnika z tytułu udzielonej z urzędu pomocy prawnej rozstrzygnie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu.