Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 21 października 2009 r. sygn. akt II SA/Sz 985/09, oddalił skargę W. F. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie z dnia [...] 2009 r. nr [...]w przedmiocie zwolnienia ze służby.
Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy:
Komendant Powiatowy Policji w Myśliborzu rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. zwolnił W. F. ze służby w Policji z dniem [...] maja 2009 r. i na podstawie art. 108 § 1 K.p.a. nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
W uzasadnieniu organ przypomniał, że rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2006 r. zwolnił W. F. ze służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2006 r. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, na skutek wniesionego odwołania, Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie rozkazem personalnym z dnia [...] września 2006 r. nr [...]utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpatrzeniu skargi wniesionej przez W. F., wyrokiem z dnia [...] listopada 2008 r. sygn. akt II SA/Sz 610/08 uchylił obydwa wymienione wyżej rozkazy personalne.
W związku z powyższym Komendant Powiatowy Policji w Myśliborzu rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2009 r. przyznał W. F. uposażenie w 8 grupie zaszeregowania, dodatek funkcyjny II kategorii i jednocześnie przeniósł do swojej dyspozycji na podstawie art. 42 ust. 1, 2 i 4 ustawy o Policji. Argumentując zasadność podjęcia decyzji o zwolnieniu W. F. ze służby w Policji z dniem [...] maja 2009 r. wskazano, że w myśl art. 42 ust. 3 powołanej ustawy o Policji, jeżeli po przywróceniu do służby okaże się, że mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby policjant nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 tej ustawy, chyba że zaistnieje inna podstawa zwolnienia. Art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy stanowi, że policjanta zwalnia się ze służby w przypadkach orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską.
Wojewódzka Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Szczecinie orzeczeniem z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...], utrzymanym w mocy przez Okręgową Komisję Lekarską w Poznaniu uznała, że W. F. jest całkowicie niezdolny do służby w Policji. Jednocześnie Komisja zaliczyła policjanta do II grupy inwalidów, stwierdziła, że inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą i jest czasowe. Termin badania kontrolnego wyznaczono na sierpień 2010 r. Ponadto, Komendant wyjaśnił, że rygor natychmiastowej wykonalności decyzji został nadany z uwagi na interes społeczny polegający na konieczności zapewnienia właściwej realizacji bieżących zadań Komendy Powiatowej Policji w Myśliborzu.
Po rozpatrzeniu złożonego przez W. F. odwołania Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2009 r., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że stwierdzenie przez komisję lekarską całkowitej niezdolności do służby stanowi podstawę do rozwiązania z policjantem stosunku służbowego na mocy art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji i takie stanowisko przyjmował Naczelny Sąd Administracyjny w dotychczasowym orzecznictwie (wyrok NSA z dnia 22 maja 2001 r. sygn. akt II SA 91/01, wyrok NSA z dnia 25 listopada 2005 r. sygn. akt I OSK 356/05). Okoliczności, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia, nie tylko pozwalały, ale nakładały na Komendanta Powiatowego Policji w Myśliborzu obowiązek zwolnienia odwołującego się ze służby. Powołując treść art. 25 ust. 1 i art. 26 ustawy o Policji, organ II instancji stanął na stanowisku, że ustalenie zdolności do służby należy do komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji.
W tej sytuacji podniesiony w odwołaniu zarzut dotyczący uwzględnienia orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej w Szczecinie nr [...] organ odwoławczy uznał za bezzasadny. Odnosząc się do zarzutu związanego z obowiązywaniem decyzji organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 110 K.p.a. organ administracji, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia. Rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w Myśliborzu nr [...] został doręczony odwołującemu się przez policjantów w dniu [...] maja 2009 r. i w tym dniu wszedł do obiegu prawnego i stał się wykonalny, ponieważ nadano mu rygor natychmiastowej wykonalności. Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie uznał, że doszło do prawidłowego doręczenia decyzji przez Komendanta Powiatowego Policji w Myśliborzu, zgodnie z art. 39 K.p.a. (poprzez pracowników), a strona mogła zapoznać się ze stanowiskiem organu i miała możność obrony swoich interesów.
Ponadto w ocenie organu odwoławczego, akta sprawy nie potwierdzają, by naruszone zostały prawa strony wynikające z art. 10 K.p.a., ponieważ odwołujący się miał zagwarantowany czynny udział w każdym stadium postępowania i z odpowiednim wyprzedzeniem był informowany o każdej czynności procesowej.
Skargę na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie z dnia [...] lipca 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie złożył W. F. wnosząc o jego uchylenie oraz rozkazu personalnego wydanego przez organ I instancji.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalając skargę wyjaśnił, że z przekazanych Sądowi akt postępowania organów Policji wynika, iż złożony przez skarżącego w toku postępowania wniosek dowodowy o powołanie komisji lekarskiej, wbrew zarzutom skargi, nie został w sprawie pominięty, lecz rozpatrzony w procesowej formie przez Komendanta Powiatowego Policji w Myśliborzu – postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r., w którym organ postanowił nie uwzględnić zgłoszonego wniosku dowodowego. Nieuwzględnienie złożonego wniosku dowodowego również przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie, pomimo że nie zostało sformułowane w postaci odrębnego postanowienia, nie może być w ocenie Sądu uznane za uchybienie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zaś co do braku podstaw do jego uwzględnienia Komendant odniósł się pośrednio w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego stwierdzając bezzasadność kwestionowania przez skarżącego istniejącego orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej w Szczecinie z dnia [...] sierpnia 2007 r.
W ocenie Sądu I instancji, brak było podstaw prawnych jak i faktycznych do powoływania komisji lekarskiej, której celem byłoby ustalenie zdolności skarżącego do pełnienia służby w Policji w sytuacji, gdy organ dysponował obowiązującym orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej w Szczecinie z dnia [...] sierpnia 2007 r., które zostało poddane kontroli i zatwierdzone przez Okręgową Komisję Lekarską w Poznaniu. W orzeczeniu tym Wojewódzka Komisja Lekarska stwierdziła całkowitą niezdolność skarżącego do służby w Policji. W ocenie Sądu Wojewódzkiego, orzeczenia w tym zakresie nie można wiązać z odrębnym jego fragmentem rozstrzygającym o częściowej zdolności do pracy i zaliczeniu skarżącego do drugiej grupy inwalidów. Czym innym jest bowiem ustalenie "zdolności do służby w Policji" a czym innym zdolności do pracy w ogóle. Określenie przez Komisję Lekarską "całkowitej niezdolności do służy w Policji" oznacza, że Policjant jest trwale niezdolny do jej pełnienia, pomimo że może być częściowo zdolny do innej pracy.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia w postępowaniu zasad związanych z zagwarantowaniem stronie czynnego udziału w postępowaniu (w tym art. 10 § 1 K.p.a.) Sąd uznał, że istotnie pewne działania organów, w szczególności Komendanta Powiatowego Policji w Myśliborzu, dotyczące sposobu doręczania stronie zawiadomień w sprawie, w tym m.in. związanych z uprawnieniami skarżącego do składania wyjaśnień i wniosków dowodowych, nie zawsze były skuteczne. Jednakże ostatecznie doręczono skarżącemu, przed wydaniem rozkazu personalnego przez organ I instancji, zarówno zawiadomienia o wszczęciu postępowania, o możliwości składania wniosków dowodowych, zapoznania się z aktami sprawy i składania wyjaśnień. Dowodem na to, że skarżący uczestniczył czynnie w postępowaniu było chociażby złożenie przezeń wniosku dowodowego o powołanie komisji lekarskiej.
Z kolei zachowanie skarżącego w trakcie prowadzonego przez organy Policji postępowania skłania, w ocenie Sądu I instancji, bardziej do uznania, że strona nie zawsze była zainteresowana braniem w nim czynnego udziału, wykazując raczej próby obstrukcji działań organów, czego przykładem może być odmowa potwierdzenia odbioru rozkazu Komendanta Powiatowego Policji w Myśliborzu z dnia [...] maja 2009 r., nr [...]. Sąd uznał, że skarżący nie wykazał, poza sformułowaniem zarzutów naruszenia poszczególnych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jaki wpływ uchybienia te mogły mieć na wynik sprawy. Skuteczność postawienia przed sądem administracyjnym zarzutów natury procesowej uzależniona jest od przekonania Sądu, że uchybienie takowe mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.
Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd może uwzględnić skargę z powodu naruszenia przepisów postępowania, jeżeli naruszenie takie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd, pomimo dostrzeżenia pewnych uchybień procesowych ze strony organów, uznał, że nie mogły one mieć żadnego wpływu na treść ostatecznego rozstrzygnięcia. Na materiał dowodowy, z którym wedle W. F., nie został on zapoznany, składał się w istocie jeden dokument, tj. orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej w Szczecinie z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...], a więc dokument, którego treść była skarżącemu doskonale znana i na którego zapisy skarżący powoływał się wnosząc odwołanie.
Sąd podkreślił, że zawarte w tym orzeczeniu stwierdzenie o całkowitej niezdolności W. F. do służby, dokonane na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Sprawa Wewnętrznych z dnia 2 listopada 1995 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz.U. Nr 146, poz. 712 ze zm.), obligowało organy Policji do podjęcia rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji.
Podsumowując Sąd I instancji stanął na stanowisku, że pomimo reaktywowania stosunku służbowego mocą wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 19 listopada 2008 r. (sygn. akt II SA/Sz 610/08), wobec orzeczonej w stosunku do W. F. całkowitej niezdolności do służby w Policji, rozstrzygnięcie o zwolnieniu skarżącego ze służby było zgodne z prawem. Zaskarżona decyzja, w ocenie Sądu, spełnia również w sposób dostateczny wymogi stawiane uzasadnieniu decyzji przez art. 107 § 3 K.p.a. Pomimo braku odniesienia się przez organ odwoławczy do kwestii zastosowania przez Komendanta Powiatowego Policji w Myśliborzu art. 108 § 1 K.p.a., Sąd uznał, że nadanie przez organ I instancji rozkazowi o zwolnieniu skarżącego ze służby rygoru natychmiastowej wykonalności należało uznać za w pełni uzasadnione charakterem służby w Policji. Zadania Policji i związana z ich realizacją odpowiedzialność i uprawnienia funkcjonariuszy wymaga od nich wysokiej i nie budzącej wątpliwości sprawności psychofizycznej. Stwierdzone u skarżącego choroby spowodowały jego niezdolność do służby.
Skargę kasacyjną od tego wyroku, na podstawie art. art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) wniósł W. F., w której kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucił:
- – naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi art. 3 § 1 i art. 1 art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w związku z art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 84 K.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej, nie zastosował środka określonego w ustawie, to jest nie uchylił zaskarżonej decyzji, mimo że zebrany materiał dowodowy okazał się niewystarczający i budzący wątpliwości, które przy uzupełnieniu materiału dowodowego, mogły przechylić szalę na korzyść skarżącego, oraz
- – że Sąd I instancji stwierdził, iż zaskarżony organ pośrednio ustosunkował się do wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu, a dowód ten zdaniem skarżącego mógł mieć wpływ na wynik postępowania, zatem Sąd I instancji naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/, w wyniku tego dokonał niewłaściwej kontroli legalności aktu administracyjnego administracji publicznej,
- – naruszenie art. 16 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ sędzia A. W. brał już udział w wydawaniu orzeczenia w sprawie o sygnaturze akt II SA/Sz 1241/06 w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby.
Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie, ewentualnie stwierdzenie nieważności postępowania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m.in., że w ocenie autora skargi kasacyjnej Komendant Wojewódzki Policji w rozpatrywanej sprawie nie był związany przedmiotowym orzeczeniem Komisji Lekarskiej, ponieważ organ ocenia swobodnie opinię biegłego lub biegłych na podstawie zasad wiedzy, nie jest więc skrępowany tą opinią. Brak związania opinią nie oznacza jednak, że organ może pominąć opinię biegłego w żaden sposób się do niej nie odnosząc. W przedmiotowej sprawie organ nie odniósł się w zaskarżonej decyzji do orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej z dnia [...] sierpnia 2007 r. Sąd I instancji stwierdził jednak, że orzeczenie to jest dowodem wystarczającym do utrzymania w mocy zaskarżonych decyzji.
W ocenie skarżącego kasacyjnie, organ nie przeprowadził żadnego dowodu co do aktualnego stanu zdrowia skarżącego, a tym samym odrzucił bez żadnej argumentacji środek dowodowy w postaci powołania Komisji, celem wydania orzeczenia o zdolności lub braku zdolności do pełnienia służby w Policji. Skarżący kasacyjnie podkreślił, że w jego ocenie, przedmiotowe orzeczenie jest orzeczeniem czasowym wydanym do roku 2010. Skarżący domagał się przeprowadzenia dowodu z tego względu, że jego stan zdrowia nieznacznie się poprawił. Orzeczenie, na które powołują się organ i Sąd Wojewódzki jest orzeczeniem czasowy, a zatem istnieje możliwość poprawy stanu zdrowia skarżącego. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, postępując w ten sposób Sąd I instancji nie dokonał prawidłowej kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego, a organy naruszyły prawny obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 7 § 77) oraz należytego uzasadnienia decyzji poprzez wskazanie dowodów, dla których określonym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz uzasadnił odmowę przeprowadzenie wnioskowanego dowodu (art. 107 § 3 K.p.a.) w przedmiotowej sprawie naruszenie tych przepisów postępowania mogły mieć wpływ na wynik sprawy.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 18 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi autor skargi kasacyjnej wyjaśnił, że sędzia A. W. podlegał wyłączeniu, bowiem w wypadku zaskarżenia kolejnego orzeczenia gdzie sędzia ten brał udział w wydaniu poprzedniego wyroku, a sąd wyższej instancji orzekł o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Wojewódzki Policji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, uznał zawarte w niej zarzuty za całkowicie bezzasadne i wniósł o jej oddalenie w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej.
Zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W rozpoznawanej sprawie, wobec treści zarzutów zawartych w złożonej skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny zobligowany był do rozważenia wyłącznie kwestii prawidłowości zastosowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisów prawa procesowego, co do których podniesiono w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia. Dokonując tej oceny Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa procesowego, a tym bardziej takiego, które miałoby wpływ na wynik sprawy.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zasadności naruszenia art. 1 i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdzić należy, że zarzuty te nie mogły odnieść zamierzonego przez autora skargi kasacyjnej skutku. Artykuł 1 i art. 3 wskazanej ustawy są przepisami prawa o charakterze ustrojowym, które wyjaśniają jedynie pojęcie sprawy sądowoadministracyjnej oraz zakreślają właściwość sądów administracyjnych, dlatego też nie można ich traktować, jako przepisów samodzielnie określających tok postępowania sądowoadministracyjnego.
Sąd mógłby naruszyć wskazane przepisy odmawiając rozpoznania skargi, mimo jej wniesienia z zachowaniem przepisów prawa bądź rozpoznając ją, ale stosując przy jej kontroli inne kryterium niż kryterium zgodności z prawem. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zachodziła. Zważyć należy, że samo wydanie wyroku niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego kasacyjnie nie może być zaś utożsamiane z uchybieniem powołanym normom.
Nietrafny i nieprawidłowo sformułowany jest również podnoszony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 16 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przede wszystkim przepis art. 16 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w ogóle nie posiada już dalszych jednostek redakcyjnych i nie dotyczy kwestii przyczyn wyłączenia sędziego z mocy ustawy ze składu sędziowskiego, której to kwestii dotyczy opisowa część zawartego w skardze kasacyjnej zarzutu. Raz jeszcze wyjaśnić zatem należy, że z uwagi na powołaną powyżej zasadę związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej Sąd ten nie może zastępować strony i domniemywać jej intencji co do zakresu i kierunków zaskarżenia.
W konsekwencji podstawy kasacyjnie muszą być sformułowane precyzyjnie i wyczerpująco. Oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł naruszyć przepisu, który nie istnieje, a zatem nie mógł być w sprawie zastosowany. W tej sytuacji wskazanie w skardze kasacyjnej przepisu, który nie istnieje i nie mógł był w sprawie zastosowany, czyni zarzut jego naruszenia całkowicie nieskutecznym.
Niezależnie jednak od powyższego, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, wyjaśnić należy, że wbrew opinii skarżącego brak było podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 18 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do przepisu art. 183 § 2 pkt 4 w związku z art. 18 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli w rozpoznaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy prawa, zachodzi nieważność postępowania. Zgodnie z treścią art. 18 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach, w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator.
Na marginesie wskazać należy, iż w dacie orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nie obowiązywał jeszcze przepis pkt 6a § 1 art. 18, który wszedł w życie z dniem 8 stycznia 2010 r. (Dz.U. z 2009 r. Nr 221, poz. 1736).
Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy sędzia A. W. brał udział w sprawie skargi W. F. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie z dnia [...] września 2006 r. nr [...], która została wydana na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 w związku z art. 45 ust. 3 oraz art. 111 z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (tekst jedn. z 2002 r. Dz.U. Nr 7, poz. 58 ze zm.). W tej sprawie w dniu 3 kwietnia 2007 r. zapadł wyrok (sygn. akt II SA/Sz 1241/06) oddalający skargę. Następnie na skutek wniesionej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 czerwca 2008 r. (sygn. akt I OSK 1071/07) uchylił ten wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji. Wyrokiem z dnia 19 listopada 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (sygn. akt II SA/Sz 610/08) uchylił zaskarżone decyzje i zwrócił sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
Na skutek tego orzeczenia Sądu I instancji Komendant Powiatowy Policji w Myśliborzu rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] przywrócił skarżącego do służby i jednocześnie przeniósł do swojej dyspozycji. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest nowa decyzja Komendanta Powiatowego Policji w Myśliborzu, wydana na innej niż poprzednia podstawie prawnej, tj. art. 42 ust. 3, art. 41 ust. 1 pkt 1, art. 45 ust. 3 w związku z art. 6d ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) i udział sędziego A. W. w składzie orzekającym sądu rozpoznającego skargę na powyższą decyzję w żaden sposób nie wypełnia przesłanki z art. 18 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem sędzia ten nie brał udziału w wydaniu zaskarżonego orzeczenia (tj. rozkazu personalnego) ani też nie brał udziału w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej, ani też nie występował jako prokurator.
Za całkowicie błędnie sformułowany uznać należy zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 84 K.p.a. Sąd I instancji nie mógł uchybić powołanym przepisom procesowym, gdyż ich nie stosował. Prawidłowo sformułowany zarzut skargi kasacyjnej w tym zakresie mógł zarzucać np. Sądowi naruszenie art. 145 jedynie w kontekście naruszenia art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd bowiem mógł naruszyć ten przepis oddalając skargę pomimo naruszenia przez organ administracji publicznej przepisów postępowania. Tym niemniej stwierdzić należy, iż Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny zastosowania przez organ wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów k.p.a. i zasadnie uznał, ze materiał dowodowy pozwalał organowi na podjęcie zaskarżonej decyzji. Zgodnie bowiem z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. z 2007 r. Dz.U.
Nr 43, poz. 277 ze zm.) zdolność do służby w policji ustalają komisje lekarskie. W niniejszej sprawie, co jest bezsporne, zostało wydane prawomocne orzeczenie stosownej komisji, o całkowitej niezdolności do służby, co oznacza, iż stwierdzono takie schorzenia, które nie pozwalają na pełnienie służby przez skarżącego w Policji. Przy czym jak słusznie wskazał to Sąd I instancji czym innym jest ustalenie zdolności do służby w Policji, a czym innym jest ustalenie zdolności do pracy w ogóle. Zgodnie z art. 25 ust. 1 ww. ustawy o Policji tylko osoba, która posiada zdolność fizyczna i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, może pełnić służbę w Policji. Jeżeli takich zdolności nie posiada to nie może pełnić tej służby, co nie jest jednoznaczne, że nie może pracować w ogóle.
Dodać przy tym należy, że dokonana przez Sąd I instancji wykładnia art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji jest prawidłowa. Zgodnie z tym przepisem, policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Stwierdzenie przez komisję lekarską trwałej niezdolności do służby stanowi zatem przesłankę tzw. obligatoryjnego rozwiązania z policjantem stosunku służbowego. Ustawa o Policji nie zawiera definicji trwałej niezdolności do służby. Minister właściwy ds. wewnętrznych został upoważniony do określenia w drodze rozporządzenia zasady oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby, a także trybu orzekania o tej zdolności oraz właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich w tych sprawach (art. 26 ust. 2). W wykonaniu tej delegacji ustawowej Minister Spraw Wewnętrznych wydał rozporządzenie z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz.U. z 1991 r. Nr 79. poz. 349 ze zm.).
Orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej z dnia 21 sierpnia 2007 r. wydane w sprawie skarżącego, spełnia wymogi przewidziane dla orzeczeń o trwałej niezdolności do służby i to odnośnie do rozstrzygnięcia o związku schorzeń ze służbą, jak też wymaganego uzasadnienia. Zawiera natomiast stwierdzenie nie trwałej, lecz całkowitej niezdolności skarżącego do służby. W związku z tym, rozstrzygnięcia wymaga kwestia, czy funkcjonariusz, który został uznany za całkowicie niezdolnego do służby, może być uważany za trwale niezdolnego do służby w Policji w rozumieniu art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Zasady orzekania o zdolności do służby określają przede wszystkim § 1 i § 13 ust. 1 powołanego rozporządzenia. Stosownie do § 1 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia, komisje lekarskie orzekają między innymi o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby. Zgodnie zaś z § 13 ust. 1 orzeczenie komisji lekarskiej powinno zawierać następujące określenia: "zdolny do służby" (pkt 1), "zdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku" (pkt 4), "trwale" (pkt 2) lub "czasowo niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku" (pkt 3), a ponadto "całkowicie niezdolny do służby" (pkt 5).
O całkowitej niezdolności do służby orzeka się wówczas, jeżeli w stanie zdrowia badanego stwierdzono schorzenia, które nie pozwalają na pełnienie służby. Natomiast niezdolność do służby na zajmowanym stanowisku może mieć charakter trwały lub czasowy. Za trwale niezdolnego do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku uznaje się badanego, u którego stwierdzone schorzenia zmniejszają jego sprawność fizyczną lub psychiczną i nie pozwalają na pełnienie służby na zajmowanym stanowisku, jednak schorzenia te nie stanowią przeszkody do dalszego pełnienia służby na innym stanowisku. Określenia "czasowo niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku" używa się zaś wtedy, gdy w stanie zdrowia badanego stwierdzono schorzenia, które czasowo zmniejszają jego sprawność fizyczną lub psychiczną, ale które mogą rokować poprawę jego stanu zdrowia oraz odzyskanie pełnej sprawności i zdolności do służby na zajmowanym stanowisku.
Z powyższych przepisów wynika, że o treści orzeczenia komisji lekarskiej decyduje ocena stopnia i trwałości niezdolności do służby. W tym zakresie istotne znaczenie ma stopień naruszenia sprawności organizmu badanego i możliwość przywrócenia w drodze leczenia sprawności niezbędnej do dalszego pełnienia służby. Jeżeli stwierdzone schorzenia jedynie zmniejszają sprawność fizyczną i psychiczną policjanta, ale rokują poprawę jego stanu zdrowia i odzyskanie zdolności do pełnienia służby na dotychczasowym albo innym stanowisku służbowym, to komisja podejmuje orzeczenia przewidziane w § 13 ust. 1 pkt 2 i 3 cyt. rozporządzenia, tj. o trwałej lub czasowej niezdolności do służby na zajmowanym stanowisku.
Natomiast, jeżeli nie ma takich pozytywnych prognoz co do stanu zdrowia, gdyż stwierdzone u badanego schorzenia nie pozwalają w ogóle na pełnienie służby, to policjanta uznaje się za całkowicie niezdolnego do służby, zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 5 powołanego rozporządzenia. Całkowita niezdolność do służby dowodzi braku niezbędnej sprawności fizycznej i psychicznej oraz wyklucza – w ogóle, a nie tylko okresowo – możliwość pełnienia służby w danej formacji uzbrojonej. Ma tym samym charakter trwały. Takie, jedynie możliwe rozumienie "całkowitej niezdolności do służby" wskazuje na tożsamość znaczeniową tego pojęcia z określeniem "trwałej niezdolności do służby". Stwierdzenie przez komisję lekarską całkowitej niezdolności do służby stanowi więc podstawę do rozwiązania z policjantem stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy o Policji. Stanowisko takie jest już ugruntowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (m.in. w wyroku z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie I OSK 1338/05, wyroku z dnia 16 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OSK 726/07 i wyroku z dnia 23 października 2008 r. sygn. akt I OSK 1608/07).
Jeżeli więc zgodnie z orzeczeniem komisji uznano, iż nie ma pozytywnych prognoz co do stanu zdrowia skarżącego, ponieważ stwierdzone schorzenia nie pozwalają w ogóle na pełnienie służby w Policji, to organ słusznie uznał, iż zbędnym jest ponowne ustalanie przez komisję lekarską zdolności skarżącego do pełnienia służby.
Reasumując uznać należy, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy i z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.