Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30 października 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 770/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę T. W. i B. K.-W. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
W dniu 24 marca 2009 r. T. W. i B. K.-W. wnieśli o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości o powierzchni 0,1034 ha, położonej w Łodzi, przy ul. Sz., oznaczonej jako działka nr ewid. A, żądając jednocześnie udzielenia 90% bonifikaty od opłaty za przekształcenie.
Decyzją z dnia 2 lipca 2010 r., Prezydent Miasta Łodzi orzekł o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, ustalił opłatę, odmówił udzielenia 90% bonifikaty i rozłożył opłatę na raty. Powodem odmowy udzielenia bonifikaty było niespełnienie przez wnioskodawców kryterium dochodowego określonego w art. 4 ust. 8 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. Nr 175, poz. 1459 ze zm.). Organ, ustalając dochód wnioskodawców, posłużył się pojęciem "dochodu", wynikającym z przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz.. 176 ze zm.).
Wojewoda Łódzki, decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., utrzymał w mocy w/w decyzję, motywując jak organ pierwszej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokiem z dnia 31 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 218/11, oddalił skargę B. K.-W. i T. W. na decyzję Wojewody Łódzkiego. Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 1 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1950/11, uchylił zaskarżony wyrok z dnia 31 maja 2011 r. wraz z decyzją Wojewody Łódzkiego z dnia 9 grudnia 2010 r. NSA nie uznał za zasadne, by z uwagi na brak w ustawie o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości definicji pojęcia "dochód", sięgać do ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Sąd podkreślił, że stosując art. 4 ust. 8 ustawy w brzmieniu z 2010 r., można było posłużyć się ustawowym (systemowym) pojęciem dochodu, ale należało dostosować go tak, aby pojęcie "dochodu" było najbardziej zbliżone do kryteriów ustalania "przeciętnego wynagrodzenia" ogłaszanego przez Prezesa GUS, czyli z uwzględnieniem odliczenia składek na ubezpieczenia emerytalne, rentowe oraz chorobowe. Potrącenie tych elementów (składek) od dochodu przewiduje np. definicja dochodu zawarta w art. 8 ust. 3 – 12 o pomocy społecznej. Jednocześnie NSA wskazał, że ponownie rozpatrując sprawę Wojewoda Łódzki musi wziąć pod uwagę zmianę stanu prawnego, wprowadzoną ustawą z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 187, poz. 1110).
Wojewoda Łódzki, decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 2 lipca 2010 r., przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...], Prezydent Miasta Łodzi, działając na podstawie art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, ust. 1a, 2 i 3, art. 4 ust. 1, 2, 3, 4, 6 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. 2012 r., poz.
83) orzekł o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej Skarbu Państwa, położonej w Łodzi przy ul. O. (bez numeru – według ewidencji gruntów przy ul. O. 9), w obrębie P - 41, oznaczonej jako działka nr A, o powierzchni 0,1034 ha, uregulowanej w księdze wieczystej [...], na rzecz użytkowników wieczystych B. K.-W. oraz T. W. Ustalił opłatę z tego tytułu w wysokości 40 430,00 zł, odmawiając jednocześnie udzielenia 90% bonifikaty i rozłożył tę opłatę na 20 równych, rocznych rat.
Organ podał, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości dokonana była wypowiedzeniem z dnia 9 grudnia 2008 r., a wniosek o przekształcenie złożony został w dniu 24 marca 2009 r., zatem stosownie do art. 4 ust. 13 o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, do ustalenia wysokości opłaty za przekształcenie wykorzystano wartość nieruchomości określoną dla celów tej aktualizacji. Wartość ta w kwocie 228.430,00 zł określona została w operacie szacunkowym z dnia 19 listopada 2008 r., wykonanym przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego. W celu określenia aktualnej wartości prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości rzeczoznawca majątkowy sporządził operat szacunkowy w dniu 2 listopada 2013 r. wskazując kwotę 188.000,00 zł, jako iloczyn wartości prawa własności nieruchomości ustalonej dla celów aktualizacji opłaty rocznej i współczynnika korygującego określonego według wzoru zamieszczonego w § 29 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.).
W konsekwencji organ, uwzględniając treść art. 67 ust. 3a ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustalił cenę nieruchomości w kwocie 228.430.00 zł. Zaliczając na poczet ceny nieruchomości kwotę 188.000,00 zł. jako wartość prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, stosownie do art. 69 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustalił opłatę za przekształcenie w kwocie 40.430,00 zł.
Organ pierwszej instancji powołał się na zarządzenie nr 236/2013 Wojewody Łódzkiego z dnia 30 października 2013 r. w sprawie warunków udzielania bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, wskazując że wnioskodawcy nie spełniają kryterium dochodowego, opisanego w § 1 owego zarządzenia. Zatem udzielenie wnioskowanej 90 % bonifikaty jest niemożliwe. T. W. i B. K. - W. złożyli wniosek o przekształcenie w dniu 24 marca 2009 r., co oznacza, że okresem badanym po względem osiągniętego przez wnioskodawców dochodu jest ostatnie półrocze roku 2008. Miesięczny dochód w tym okresie wynosił w przypadku T. W. 5.362,71 zł, zaś w przypadku B. K.-W. był to dochód w kwocie 1.592.81 zł. Suma miesięcznych dochodów osiągnięta przez wnioskodawców w ostatnim półroczu roku 2008 wynosi 6.955,52 zł. Dodano, że zgodnie z oświadczeniem wnioskodawców z dnia 22 kwietnia 2010 r. we wspólnym gospodarstwie domowym w badanym okresie tj. w ostatnim półroczu roku 2008, pozostawali tylko wnioskodawcy, czyli dwie osoby.
Tym samym, w przeliczeniu na jedną osobę dochód wyniósł 3.477.,76 zł i przekroczył wysokość przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej, które w tym okresie wynosiło 2.666.77 zł. Organ nie zgodził się ze stanowiskiem stron, iż do członków wspólnie prowadzonego gospodarstwa domowego w badanym okresie, należało wliczyć syna T. W. urodzonego w dniu 22 lipca 2011 r., gdyż zmiana składu gospodarstwa domowego wnioskodawców, nastąpiła po dacie złożenia wniosku oraz po upływie okresu wskazanego w § 1 zarządzenia Wojewody.
W odwołaniu B. K.-W. i T. W., zaskarżyli decyzję w zakresie ustalenia wysokości opłaty z tytułu przekształcenia oraz odmowy udzielenia bonifikaty w wysokości 90 %. Zarzucili naruszenie:
- - art. 4 ust. 13 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, poprzez jego zastosowanie i przyjęcie do ustalenia opłaty za przedmiotowe przekształcenie, wartości nieruchomości zawartej w operacie szacunkowym sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego w dniu 19 listopada 2008 r. dla celów aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego w sytuacji, gdy zastosowanie wyżej wskazanego przepisu w realiach niniejszej sprawy jest nieuzasadnione, bowiem implikuje ustalenie opłaty za przekształcenie na podstawie wartości rynkowej prawa własności nieruchomości dokonanej według stanu rynku nieruchomości z 2008 r.
- - art. 84, w związku z art. 77 § 2 i art. 7 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i obliczenie opłaty za przedmiotowe przekształcenie na podstawie operatów szacunkowych sporządzonych w dniu 19 listopada 2008 r. i w dniu 2 listopada 2013 r. w sytuacji, gdy organ administracji publicznej na skutek pisma odwołujących się z dnia 16 grudnia 2013 r., podnoszącego uzasadnione wątpliwości co do adekwatności wyliczeń zawartych w operatach ze stanem faktycznym sprawy.
- - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanego orzeczenia, poprzez przyjęcie stanu rodzinnego skarżących z dnia złożenia wniosku o przekształcenie, podczas gdy stan rodzinny wnioskodawców należy rozpatrywać na zasadach ogólnych tj. w oparciu o stan faktyczny zastany w chwili wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie.
Wnieśli alternatywnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji lub wydanie decyzji uwzględniającej wniosek skarżących o udzielenie bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] Wojewoda Łódzki, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wojewoda zaznaczył, że ustawodawca nie ograniczył stosowania art. 4 ust. 13 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości żadnymi normami czasowymi. W konsekwencji, nie znajduje uzasadnienia twierdzenie stron jakoby organ pierwszej instancji, stosując art. 4 ust. 13 ustawy, błędnie przyjął za podstawę obliczenia opłaty za przekształcenie, wartość prawa własności nieruchomości określoną w operacie szacunkowym z dnia 19 listopada 2008 r., bowiem przepis ten miał zastosowanie w przedmiotowej sprawie.
Tym samym do ustalenia opłaty za przekształcenie prawidłowo wykorzystano wartość nieruchomości określoną dla celów aktualizacji opłaty z tytułu użytkowania wieczystego, w operacie szacunkowym z dnia 19 listopada 2008 r. Prawidłowe jest więc wyliczenie opłaty za przekształcenie jako różnicy ceny nieruchomości określonej na kwotę 228.430,00 zł, a wartości prawa użytkowania wieczystego określonej przez rzeczoznawcę majątkowego w operacie szacunkowym z dnia 2 listopada 2013 r. na kwotę 188.000,00 zł. Wojewoda uznał także, że wnioskodawcy nie spełniają kryterium dochodowego, opisanego w § 1 zarządzenia Wojewody Łódzkiego z dnia 30 października 2013 r. w sprawie warunków udzielenia bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Suma miesięcznych dochodów osiągnięta przez wnioskodawców w ostatnim półroczu roku 2008 wynosiła 6.955,52 zł. Kwestią sporną pozostaje zaś brak włączenia do składu gospodarstwa domowego wnioskodawców T. W. urodzonego w roku 2011. Zdaniem organu, z treści zarządzenia jednoznacznie wynika, że miesięczny dochód na jednego członka rodziny dotyczy okresu za ostatnie półrocze roku poprzedzającego rok, w którym wystąpiono z żądaniem przekształcenia, co oznacza, że brana jest pod uwagę ilość członków rodziny według stanu za ostatnie półrocze roku poprzedzającego rok, w którym wystąpiono o przekształcenie, tym samym ilość członków rodziny jest ściśle powiązana z badanym okresem. W przedmiotowej sprawie jest to ostatnie półrocze 2008 r., a w tym okresie rodzina wnioskodawców składała się z dwóch osób.
W skardze B. K.-W. i T. W. podtrzymali zarzuty podniesione w odwołaniu i wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie niniejszej sprawy do ponownego rozpoznania celem uzupełnienia materiału dowodowego poprzez przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego, na okoliczność aktualnej wartości rynkowej prawa własności i prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości oraz uwzględnienia wniosku skarżących o udzielenie bonifikaty od opłaty przekształceniowej.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę jest nieuzasadnioną. Sąd wyjaśnił, iż zgodnie z wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2013 r., w sprawie o sygn. akt I OSK 1950/11, organy zobligowane były do uwzględnienia zmiany stanu prawnego, wprowadzonego ustawą z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 187, poz. 1110).
Stosownie do treści art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r., w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, prowadzonych na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości stosuje się przepisy owej ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą,
Sąd stwierdził, że skoro aktualizacja opłaty rocznej dokonana była 9 grudnia 2008 r., a wniosek o przekształcenie złożony został w dniu 24 marca 2009 r., to słusznie organy uznały, że stosownie do art. 4 ust. 13 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości do ustalenia wysokości opłaty za przekształcenie wykorzystano wartość nieruchomości określoną dla celów tej aktualizacji, równą kwocie 228.430.00 zł, określonej w operacie szacunkowym z dnia 19 listopada 2008 r. Aby określić aktualną wartość prawa użytkowania wieczystego nieruchomości rzeczoznawca majątkowy sporządził operat szacunkowy w dniu 2 listopada 2013 r., wyliczając aktualną wartość prawa użytkowania wieczystego nieruchomości na kwotę 188.000,00 zł, jako iloczyn wartości prawa własności nieruchomości ustalonej dla celów aktualizacji opłaty rocznej i współczynnika korygującego określonego według wzoru zamieszczonego w § 29 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego.
Konsekwencją powyższego było ustalenie ceny nieruchomości w kwocie 228.430.00 zł, stosownie do treści art. 67 ust. 3a ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zaliczając na poczet ceny nieruchomości w/w kwotę wartości prawa użytkowania wieczystego nieruchomości stosownie to treści art. 69 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustalono opłatę za przekształcenie w kwocie 40.430,00 zł, jako różnicę między ceną nieruchomości równą wartości prawa własności a wartością prawa użytkowania wieczystego. Powyższe działania organów w ocenie sądu odpowiadają przepisom prawa, tym samym zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 4 ust. 13 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, poprzez błędne obliczenie opłaty za przekształcenie jest bezpodstawny.
W konsekwencji także zarzut naruszenia art. 84 w związku z art. 77 § 1 i 3 oraz art. 7 K.p.a. poprzez obliczenie opłaty za przekształcenie na podstawie operatów szacunkowych sporządzonych w dniu 19 listopada 2008 r. i w dniu 2 listopada 2013 r. nie mógł w ocenie Sądu odnieść zamierzonego skutku.
Odnosząc się do kwestii odmowy udzielenia skarżącym 90% bonifikaty od opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności ze względu na niespełnienie kryterium dochodowego warunkującego jej przyznanie Sąd odnotował, że Wojewoda Łódzki w zarządzeniu z dnia 30 października 2013 r. nr 236/2013 określił warunki udzielania bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Sąd stwierdził, że przepis § 1 zarządzenia Wojewody bezpośrednio odnosi się do miesięcznego dochodu na jednego członka rodziny w gospodarstwie domowym wnioskodawców uzyskanego za ostatnie półrocze roku poprzedzającego rok, w którym wystąpiono z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania.
Tym samym, należało ustalić dochód na członka rodziny przypadający w drugim półroczu 2008 r., z uwzględnieniem liczby członków rodziny w tamtym okresie. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, zasadne jest stanowisko organów, iż do osób wspólnie prowadzących gospodarstwo domowe skarżących, w badanym okresie, nie można było wliczyć syna T. W., urodzonego w dniu 22 lipca 2011 r., gdyż zmiana składu osobowego w gospodarstwie domowym wnioskodawców, nastąpiła po dacie złożenia wniosku oraz po upływie okresu wskazanego w § 1 zarządzenia Wojewody.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli skarżący. Wyrok zaskarżyli w całości i zarzucili naruszenie:
- 1. prawa materialnego to jest przepisu art. 4 ust. 13 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (cytowana dalej jako "ustawa przekształceniowa") poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie do ustalenia opłaty za przekształcenie prawa użytkowanie wieczystego w prawo własności, wartości nieruchomości zawartej w operacie szacunkowym sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego T. K. w dniu 19 listopada 2008 r. dla celów aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego w sytuacji, gdy zastosowanie wyżej wskazanego przepisu w realiach niniejszej sprawy narusza fundamentalne zasady postępowania administracyjnego tj. zasada prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.) i zasady pogłębienia zaufania (art. 8 K.p.a.), bowiem implikuje ustalenie opłaty za przekształcenie na podstawie wartości rynkowej prawa własności nieruchomości dokonanej według stanu rynku nieruchomości z 2008 r., co z kolei nie koresponduje z ratio legis omawianej regulacji, która zasadza się na założeniu obniżenia kosztów przekształcenia, posługując się ceną nieruchomości wskazana w aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego w przypadku, gdy przedmiotowa wartość została ustalona w okresie bezpośrednio poprzedzającym przekształcenie.
- 2. przepisów postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, to jest w szczególności:
- - art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy nie ma w treści Zarządzenia Wojewody Łódzkiego Nr 236/2013 z dnia 30 października 2013 r. (cytowane dalej jako "zarządzenie") jednoznacznego zapisu, nakazującego ustalania na potrzeby udzielenia bonifikaty stanu rodzinnego skarżących z dnia wystąpienia z wnioskiem o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego. Wobec tego stan rodzinny wnioskodawców należy rozpatrywać na zasadach ogólnych tj. w oparciu o stan faktyczny zastany w chwili wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, a tym samym istniały podstawy prawne do uwzględnienia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy;
- - art. 3 § 1 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i przyjęcie, że zaskarżony wyrok jest zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
W oparciu o powyższe zarzuty wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji celem ponownego rozpoznania sprawy oraz zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Przepis art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., nie zachodzą.
W pierwszej kolejności rozważenia wymagają zarzuty procesowe.
Bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 3 § 1 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 1 pkt 1 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Sąd pierwszej instancji rozpoznał skargę na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 5 czerwca 2014 r. Wydał w sprawie wyrok, a więc zastosował środek przewidziany w omawianej ustawie procesowej.
Zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi nie ma samodzielnego charakteru – w tym przypadku stanowi procesowy aspekt naruszenia materialnego. Od razu odnotować należy, że wnoszący kasację nie sformułował zarzutu materialnoprawnego w zakresie podanym w opisie naruszenia. Nadto, powołał się w omawianym zarzucie procesowym ogólnie na treść zarządzenia Wojewody Łódzkiego nr 236/2013 z dnia 30 października 2013 r., nie podając naruszonego przepisu tego zarządzenia. Taka konstrukcja podstawy kasacyjnej jest nieprawidłowa. Niezależnie od tych wadliwości analizowanego zarzutu, stwierdzić można, że nie odpowiada rzeczywistości opis naruszenia, według którego, nie ma w treści wskazanego zarządzenia Wojewody Łódzkiego jednoznacznego zapisu, nakazującego ustalania na potrzeby udzielenia bonifikaty stanu rodzinnego skarżących z dnia wystąpienia z wnioskiem o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego.
Jak trafnie przyjęły organy oraz Sąd pierwszej instancji, z § 1 tego zarządzenia wynika, że w odniesieniu do wszystkich istotnych okoliczności decydujących o możliwości zastosowania bonifikaty, tj. przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej, miesięcznego dochodu osoby fizycznej, której przysługuje prawo do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności oraz miesięcznego dochodu na jednego członka rodziny wnioskodawcy, należy uwzględniać ostatnie półrocze roku poprzedzającego rok, w którym wystąpiono z żądaniem przekształcenia. Zwrot "miesięczny dochód na jednego członka rodziny" oznacza zaś, że nie można odrywać dochodu od ilości członków rodziny. Skoro zatem brany jest pod uwagę dochód rodziny w ostatnim półroczu roku poprzedzającego rok, w którym wystąpiono z żądaniem przekształcenia, to miesięczny dochód na jednego członka rodziny powinien być ustalony z uwzględnieniem składu rodziny w okresie w którym dochód ten został uzyskany.
Prawidłowo sformułowany, ale bezzasadny jest zarzut naruszenia prawa materialnego, to jest przepisu art. 4 ust. 13 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie do ustalenia opłaty za przekształcenie prawa użytkowanie wieczystego w prawo własności, wartości nieruchomości zawartej w operacie szacunkowym sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego T. K. w dniu 19 listopada 2008 r. dla celów aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego.
Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że dokonana przez organy wykładnia przepisu art. 4 pkt 13 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2012 r. poz. 83 ze zm.) była trafna. W myśl tego przepisu, jeżeli nie wcześniej niż w okresie ostatnich dwóch lat przed dniem złożenia wniosku o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości była dokonana aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, dla ustalenia opłaty, o której mowa w ust. 1, przyjmuje się wartość nieruchomości określoną dla celów tej aktualizacji. Dyspozycja nakazująca przyjęcie wartości nieruchomości określonej dla celów aktualizacji, wbrew tezie wyartykułowanej w podstawie kasacji, nie pozostawia organowi możliwości ustalenia tej wartości w inny sposób, z powołaniem się na ogólne zasady postępowania administracyjnego ustanowione w art. 7 oraz art. 8 K.p.a.
W związku z tym przyjęcie, dla ustalenia opłaty z tytułu przekształcenia, wartości nieruchomości określonej w operacie szacunkowym sporządzonym dla celów aktualizacji opłaty rocznej, było prawidłowym zastosowaniem przepisu art. 4 ust. 13 oraz art. 4 ust. 1 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Dodać warto, że kwestionowana przez skarżących wartość nieruchomości była przecież także punktem wyjścia dla ustalenia wartości prawa użytkowania tej nieruchomości, w myśl art. 4 ust. 2 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oraz art. 69 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm. – obecnie: Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 ze zm.), a następnie zaliczenia wartości tego prawa na poczet ceny nieruchomości gruntowej, w stosunku do której orzeczono o przekształceniu.
Mimo więc, że wartość prawa użytkowania wieczystego była ustalona, w myśl art. 69 ustawy o gospodarce nieruchomościami, według stanu na dzień przekształcenia, to stan ten uwzględniał wartość nieruchomości określoną w operacie szacunkowym sporządzonym w 2008 r. dla potrzeb aktualizacji opłaty rocznej.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.