Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008 r. Komendant Wojskowej Komisji Uzupełnień w Piotrkowie Trybunalskim odmówił wydania I. P. zaświadczenia stwierdzającego, że odbył on służbę wojskową w ramach wojskowego szkolenia studentów w okresie od 6 lutego 1965 r. do 30 lipca 1968 r. - łącznie 239 dni. W uzasadnieniu organ wskazał, że z dokumentów ewidencyjnych będących w dyspozycji WKU w Piotrkowie Trybunalskim wynika, że zainteresowany pełnił czynną służbę wojskowa od 26 czerwca 1968 r. do 30 lipca 1968 r.
Decyzją z dnia [...] maja 2008 r. Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Łodzi utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że przepisy prawa zobowiązują go do wydania zaświadczenia o żądanej treści tylko wtedy, gdy będzie ono potwierdzało fakty wynikające z prowadzonej. przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych będących w jego posiadaniu. Organ odwoławczy wyjaśnił, że sformułowanie "innych danych będących w jego posiadaniu" nie może być rozumiane dowolnie i rozszerzająco przez obejmowanie nim także danych dostarczonych organowi przez osobę ubiegającą się o zaświadczenie w celu potwierdzenia faktów z tych danych wynikających.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 9 grudnia 2008 r. sygn. akt III SA/Łd 384/08, po rozpoznaniu sprawy ze skargi I. P. na decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Łodzi z [...] maja 2008 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia, oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wywodził, że zaskarżone postanowienie nie zostało wydane z uchybieniami, które powodowałoby konieczność jego uchylenia.
Stosownie do treści art. 217 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 2 ustawy). W przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.
Sąd wskazał, że uregulowane w przepisach art. 217-220 K.p.a. postępowanie w przedmiocie wydawania zaświadczeń jest sformalizowane w tym sensie, że enumeratywnie określono w nim przesłanki uzasadniające uwzględnienie wniosku o wydanie zaświadczenia. Należą do nich wymaganie urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego przez przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1 K.p.a.) lub istnienie po stronie osoby ubiegającej się o zaświadczenie interesu prawnego w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a.). W drugim z wymienionych przypadków wydanie zaświadczenia uzależnione jest od tego, by określone fakty wynikały z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestru bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 K.p.a.).
Jak wynika z akt sprawy I. P. ubiega się o uzyskanie zaświadczenia odbywaniu w okresie od 6 lutego 1965 r. do 30 lipca 1968 r. służby wojskowej ramach wojskowego szkolenia studentów. Jak wynika z oświadczenia złożonego na rozprawie, zaświadczenia to niezbędne mu jest w celu złożenia w ZUS-ie udokumentowania okresu składkowego, bowiem do takich okresów zalicza się odbywanie służby wojskowej, natomiast nie jest zaliczany okres studiów cywilnych.
Z ewidencji prowadzonej przez organ administracji wynika, że w od 1964 do 1968 r. skarżący odbywał studia cywilne, natomiast w latach 1965-1968 studia. wojskowe. Przeszkolenie wojskowe skarżący odbywał w okresie od 26 czerwca 1965 r. do dnia 30 lipca 1968 r. Z kolei ze świadectwa przedstawionego przez skarżącego wynika, że ukończył on wojskowe szkolenie studentów w czasie od 6 lutego 1965 r. do dnia 30 lipca 1968 r. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miała zatem ocena postępowania organów przede wszystkim pod kątem zasadności oparcia rozstrzygnięcia na posiadanym materiale dowodowym uwzględnieniem obowiązującego stanu prawnego. W postępowaniu pojawia się bowiem sprzeczność między składanymi przez skarżącego dokumentami, a prowadzoną przez organ ewidencją. Sprzeczność taka była wielokrotnie przedmiotem orzecznictwa sądów administracyjnych. Reprezentowane jest stanowisko, że obowiązek wydania zaświadczenia należy ściśle wiązać z prowadzeniem przez organ ewidencji, rejestrów lub posiadaniem innych danych, na podstawie których może dojść do wydania takiego dokumentu.
Powołany przepis nie daje prawa do konstruowania treści zaświadczenia w oparciu o jakiekolwiek inne dane, nie mające odzwierciedlenia w dokumentach pozostających w dyspozycji organu. W szczególności za niedopuszczalne uznać należy wydanie zaświadczenia przejmującego dane dostarczone właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o zaświadczenie w celu potwierdzenia faktów z tych danych wynikających lub zawierającego interpretację zapisów znajdujących się w rejestrach (ewidencji).
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż zasadnie organ oparł swoje rozstrzygnięcie na swoich rejestrach, jednocześnie odmawiając uwzględnienia świadectwa składanego przez skarżącego.
Ponadto, jak zasadnie zauważył organ drugiej instancji w odpowiedzi na skargę, ustawa z dnia 30 stycznia 1959 r. o powszechnym obowiązku wojskowym (Dz. U. z 1963 r. Nr 20, poz. 108), obowiązująca w terminie wskazanym przez skarżącego jako początkowy w art. 43 ust. 1 pkt 2 stanowi, iż obowiązek służby wojskowej polega m.in. na odbywaniu wojskowego szkolenia studentów. Zgodnie z treścią art. 65 ust. 3 przeszkolenie wojskowe w jednostkach wojskowych nie może trwać dłużej niż 45 dni w roku, zaś łączny czas przeszkolenia w całym okresie wojskowego szkolenia studentów nie może przekraczać 60 dni.
Z kolei ustawa z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (Dz. U. Nr 44, poz. 220) obowiązująca w dacie wskazanej jako termin końcowy odbywania przeszkolenia, w art. 47 ust. 1 stanowi, że żołnierzami w czynnej służbie wojskowej są między innymi, osoby, które obywają przeszkolenie wojskowe w jednostkach wojskowych w ramach wojskowego szkolenia studentów. Zgodnie z treścią art. 84 ust. 1 pkt 1 wskazanej ustawy, wojskowe szkolenie studentów polega na odbywaniu w czasie studiów zajęć wojskowych prowadzonych w ramach studium wojskowego, które są obowiązkowymi przedmiotami nauki objętymi planami studiów i programami nauczania szkoły. Czas trwania przeszkolenia wojskowego może wynosić łącznie trzy miesiące.
W konsekwencji, pełnienie przez skarżącego służby wojskowej w ramach wojskowego szkolenia studentów w okresie od 6 lutego 1965 r. do 30 lipca 1968 r., w wymiarze 239 dni byłoby sprzeczne z obowiązującym wówczas porządkiem prawnym. Podkreślenia przy tym wymaga, że powyższe rozważania nie miały bezpośredniego wpływu na treść rozstrzygnięcia, bowiem zasadnicze znaczenie miało postępowanie i ocena materiału dowodowego w kontekście wykładni przepisu art. 218 K.p.a. Stosownie zaś do prowadzonej przez organ ewidencji, co potwierdził również skarżący na rozprawie, w czasie studiów cywilnych odbywał on służbę wojskową..
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd skargę oddalił.
I. P. wniósł od wyroku skargę kasacyjna. Skargę kasacyjną oparł na zarzucie obrazy przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, przez ich błędną interpretację. Na tej podstawie wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd oddalając skargę stwierdził, że organ administracji może wydać zaświadczenie wtedy, kiedy określone fakty wynikają z prowadzonej przez ten organ ewidencji, bądź innych danych znajdujących się w posiadaniu tych organów. Dlatego nie mógł wydać zaświadczenia skarżącemu opierając się n a danych będących w jego posiadaniu, a wydanych przez inny organ (dowództwo jednostki 2849 w Krośnie Odrzańskim). Pomimo tego stwierdzenia, Sąd podaje, że organ administracji posiadał informacje, że skarżący w latach 1965-1968 odbywał studium wojskowe, co pokrywa się z zaświadczeniem, które przedstawił skarżący. Wydając zaskarżony wyrok Sąd oparł się na niekorzystnej informacji dotyczącej szkolenia wojskowego od 26 czerwca - do 30 lipca 1968 r. mimo istnienia innej informacji pokrywającej się z zaświadczeniem przedstawionym przez skarżącego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wnosił o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ()Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Związanie granicami skargi kasacyjnej powoduje, że skarga kasacyjna musi spełniać wymagania materialne przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Według art. 174 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy".
W skardze kasacyjnej zarzucono obrazę przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, przez ich błędną wykładnię. Takie określenie podstaw skargi kasacyjnej nie spełnia wymogu materialnego skargi kasacyjnej. Kodeks postępowania administracyjnego reguluje trzy procedury: postępowanie administracyjne, postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń, postępowanie skargowo-wnioskowe. Regulacja Kodeksu postępowania administracyjnego zawiera 269 artykułów. Nie można zarzucić w skardze kasacyjnej naruszenia 269 artykułów bez wywiedzenia naruszenia przepisów stosowanych w sprawie.
Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie można również wyprowadzić podstaw kasacyjnych. Stwierdzenia w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie mają oparcia w przepisach prawa.
W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie spełnia wymagań materialnych przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, na mocy art. 180 w związku z art. 178 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd administracyjny orzekł jak w sentencji.