Uzasadnienie
Pismem z dnia 23 sierpnia 2007 r. K. C. wystąpił do Prezesa Rady Ministrów z zażaleniem na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie przekazania wniosku skarżącego z dnia 13 lipca 2007 r. dotyczącego "realizacji procedury wynikającej z art. 26 § 3 kpa." Pismem z dnia 5 września 2007 r., przesłanym skarżącemu do wiadomości, Prezes Rady Ministrów przekazał według właściwości Ministrowi Obrony Narodowej wyżej wskazane pismo skarżącego z 23 sierpnia 2007 r. celem rozpatrzenia i udzielenia skarżącemu stosownych wyjaśnień.
W dniu 21 września 2007 r. K. C. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na pismo Prezesa Rady Ministrów z dnia 5 września 2007 r.
Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. C.. Sąd wskazał, że skarżący, wbrew temu co twierdzi w skardze, nie mógł wnieść w trybie art. 37 kpa zażalenia do Prezesa Rady Ministrów na bezczynność Ministra Obrony Narodowej, gdyż minister nie ma w postępowaniu administracyjnym nad sobą organu wyższego stopnia. W związku z tym pismo skarżącego z dnia 23 sierpnia 2007 r. było jedynie skargą złożoną w trybie uregulowanym w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego ("Skargi i wnioski") i pismem z dnia 5 września 2007 r. Prezes Rady Ministrów przekazał ją Ministrowi Obrony Narodowej, jako organowi właściwemu, do jej rozpatrzenia.
Zdaniem Sądu, będące przedmiotem rozpoznawanej skargi pismo przekazujące Prezesa Rady Ministrów z dnia 5 września 2007 r. nie mieści się w katalogu orzeczeń, aktów i czynności od których przysługuje skarga do sądu administracyjnego (art. 3 § 2 p.p.s.a.). Z tego względu Sąd uznał, że skarga jest niedopuszczalna i postanowił ją odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.).
K. C. wniósł na powyższe postanowienie skargę kasacyjną, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu negującemu zasadność art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. zarzucono:
- 1. pominięcie naruszenia art. 35 kpa w związku z art. 156 § 2 kpa przez Premiera RP, 2. pominięcie naruszenia art. 35 kpa w związku z nie przekazaniem wniosku przez MON, 3. pominięcie naruszenia art. 35 kpa w związku z art. 26 § 3 oraz 123 § 1 i 2 kpa przez Premiera RP, 4. pominiecie naruszenia art. 35 kpa w związku z art. 65 kpa przez Premiera RP. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono także brak podstawy prawnej twierdzenia iż Minister Obrony Narodowej był organem właściwym do rozpatrzenia zarówno pisma Prezesa Rady Ministrów z dnia 5 września 2007 r. jak i wniosku K. C. z dnia 13 lipca 2007 r.
Zdaniem skarżącego bezczynność Prezesa Rady Ministrów po otrzymaniu w dniu 27 sierpnia 2007 r. wniosku K. C. dotyczącego art. 26 § 3 (w związku z personalnymi regulacjami odnośnie zakresu odpowiedzialności w MON) polega na nie wydaniu do dziś stosownego postanowienia jak stanowi art. 123 § 1 i 2 kpa. W związku z tym należy przyjąć iż Prezes Rady Ministrów rażąco naruszył art. 24 i 26 kpa. Ponadto Prezes Rady Ministrów pozostał w bezczynność także do art. 65 kpa kierując same tylko pismo z dnia 5 września 2007 r. niezgodnie z właściwością do MON - u. Tym samym pismo to podlega kontroli sądowej na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. gdyż jest uchyleniem się od obowiązku wynikającego z art. 26 § 3 kpa.
Tym samym niniejsza skarga jest zasadna, gdyż każde właściwie uzasadnione postanowienie Prezesa Rady Ministrów w zakresie ustalenia organu lub komórki organizacyjnej mającej prowadzić postępowanie administracyjne zakończone wydaniem decyzji, ma dla tej sprawy znaczenie zasadnicze.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż będące przedmiotem skargi K. C. pismo Prezesa Rady Ministrów z dnia 5 września 2007 r. przekazujące według właściwości pismo skarżącego nie należy do żadnej z kategorii aktów powyżej wymienionych. Trafnie również Sąd I instancji zauważył, iż pismo skarżącego z dnia 23 sierpnia 2007 r. należy potraktować jako skargę złożoną w trybie uregulowanym w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego ("Skargi i wnioski") a zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego nie podlega kognicji sądów administracyjnych.
W takiej sytuacji należy uznać, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 grudnia 2007 r. odrzucił skargę K. C..
Z tego względu na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a. skargę kasacyjną K. C. należało oddalić.