Uzasadnienie
Uzasadnienie.
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Mieczysława K. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji w przedmiocie wymierzenia kary nagany. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż skarżący, wbrew pouczeniu o wniesieniu skargi do sądu administracyjnego za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji, zawartemu w zaskarżonym orzeczeniu, złożył skargę w Komendzie Miejskiej Policji w T. w dniu 15 lipca 2005 r. Następnie skarga przekazana została do Wojewódzkiego Komendanta Policji pismem z dnia 20 lipca 2005 r., stąd zaś w dniu 28 lipca 2005 r. przekazano ją do właściwego organu, jakim był Komendant Główny Policji. Sąd uznał, że za datę złożenia skargi uznać należało dzień 28 lipca 2005 r., tymczasem zaskarżone orzeczenie doręczone został skarżącemu w dniu 17 czerwca 2005 r., a więc trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi, wynikający z art. 53 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, został przekroczony, w związku z czym skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 par. 1 pkt 2.
W skardze kasacyjnej wniesionej na to postanowienie Mieczysław K., reprezentowany przez adwokata Ryszarda Ł., wniósł o jego uchylenie w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 65 par. 1 i par. 2 Kpa, poprzez jego niezastosowanie w sprawie. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, iż skarga złożona została przez niego w ustawowym terminie w Komendzie Miejskiej Policji w T., zaś komenda ta, oczywiście niewłaściwa, zamiast wydać postanowienie o przesłaniu skargi organowi właściwemu przesłała skargę drogą służbową, co spowodowało, że organ otrzymał ją z uchybieniem terminu, lecz bez winy strony. Skarżący twierdzi, że działał w przekonaniu, że składając skargę w jednostce Policji spowoduje tylko przyspieszenie dotarcia jej do adresata. Zdaniem skarżącego w sprawie powinien zostać zastosowany przez Komendę Miejską Policji w T. art. 65 par. 1 Kpa i tryb postępowania tam przewidziany. Niezastosowanie tego przepisu skutkuje pozbawieniem skarżącego prawa do rozpoznania sprawy przez sąd.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw.
Art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ przewiduje możliwość oparcia skargi kasacyjnej na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia przepisów postępowania ze wskazaniem na naruszenie art. 65 par. 1 Kpa jest całkowicie chybiony. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stosuje bowiem przy orzekaniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, działając w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tylko naruszenie tych przepisów może być wskazane jako podstawa skargi kasacyjnej wskazana w art. 174 pkt 2.
Podkreślenia wymaga fakt, iż art. 175 par. 1 wskazanej ustawy przewiduje przymus adwokacko-radcowski dla sporządzenia skargi kasacyjnej. W sprawie niniejszej skargę kasacyjną sporządził pełnomocnik będący adwokatem, który z racji wykonywanego zawodu obowiązany jest do znajomości obowiązujących przepisów i procedur.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.