Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 6 września 2016 r., sygn. akt II SA/Bk 351/16 orzekł o bezskuteczności zaskarżonej czynności Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...]i stwierdził, że skarżącemu M. G. przysługuje uprawnienie do zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu w kwocie 425,00 złotych.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Prezydent Miasta Białegostoku, podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj.:
- 1. art. 52 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że termin czternastu dni, o którym mowa w tym przepisie, biegnie na nowo po każdym kolejnym wezwaniu organu do rozstrzygnięcia o uprawnieniu lub obowiązku w tej samej sprawie w drodze aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., w sytuacji, gdy właściwa interpretacja art. 52 § 3 p.p.s.a. powinna prowadzić do przyjęcia, że termin do wezwania na piśmie organu do usunięcia naruszenia prawa biegnie tylko jeden raz od dnia dowiedzenia się przez skarżącego o rozstrzygnięciu organu o jego uprawnieniu lub obowiązku w danej sprawie;
- 2. art. 53 § 2 p.p.s.a. poprzez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że termin trzydziestu dni, o którym mowa w tym przepisie, biegnie na nowo po każdym kolejnym doręczeniu odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w tej samej sprawie, w sytuacji, gdy właściwa interpretacja tego przepisu powinna prowadzić do przyjęcia, że termin do złożenia skargi biegnie tylko jeden raz od dnia odebrania odpowiedzi organu na pierwsze wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w danej sprawie;
- 3. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie pomimo, że wniesienie skargi było niedopuszczalne, jako że skarga nie została poprzedzona, zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a., wezwaniem na piśmie organu do usunięcia naruszenia prawa, złożonym w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący odebrał pismo organu z dnia 7 grudnia 2006 r.;
- 4. art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie pomimo, że skarga została wniesiona z uchybieniem trzydziestodniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a.
W związku z podniesionymi zarzutami skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz odrzucenie skargi na podstawie art. 189 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., bądź ewentualnie na podstawie art. 189 w zw. z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z uwagi na fakt, że postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte skargą z dnia 5 kwietnia 2016 r., to zgodnie z art. 193 zd. drugie p.p.s.a. w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 56 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2015. 658) w uzasadnieniu niniejszego wyroku zostanie przedstawiona ocena zarzutów skargi kasacyjnej bez całościowego opisu przebiegu sprawy.
Zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się do kwestii dopuszczalności skargi wniesionej na odmowę zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu. Skarżący kasacyjnie Prezydent stoi na stanowisku, że terminy, o których mowa w art. 52 § 3 i art. 53 § 2 p.p.s.a., które przesądzają o zachowaniu formalnych warunków do wniesienia skargi (terminy do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz wniesienia skargi) powinny być liczone od dnia otrzymania pierwszej odpowiedzi organu na wniosek oraz pierwszej odpowiedzi na wezwanie do usunięcia prawa, co miało miejsce w 2006 r.
W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że załatwienie sprawy o zwrot opłaty za wydanie karty pojazdu następuje w drodze czynności materialno-technicznej, co zostało przesądzone w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lutego 2008 r. (I OPS 3/07, ONSAiWSA 2008/2/21) stwierdzającej, że żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które służy skarga do sądu administracyjnego, jednak nie ma obowiązku wydawania decyzji administracyjnej.
Brak obowiązku rozstrzygnięcia sprawy decyzją administracyjną i załatwienie jej w drodze aktu lub czynności pociąga za sobą skutki wynikające z różnicy pomiędzy tymi sposobami załatwienia sprawy. Mianowicie z powagi rzeczy osądzonej korzysta tylko decyzja kończąca postępowanie, co oznacza, że wystąpienie po raz drugi przez ten sam podmiot z tym samym żądaniem może być skuteczne tylko wówczas, gdy uprzednio zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego decyzja ostateczna, wydana w sprawie. Nie korzysta natomiast z powagi rzeczy osądzonej czynność materialno-techniczna organu.
Załatwienie sprawy zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu w drodze czynności materialno-technicznej powoduje, iż roszczenie o zwrot nie ulega przedawnieniu. O zwrot zatem nadpłaty, jako nienależnie pobranej przez organ, można wystąpić w każdym czasie, nawet jeśli już raz żądanie zwrotu spotkało się z odmową organu.
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy M. G. wystąpił o zwrot nadpłaty w 2006 r., a następnie w 2008 r., jednak oba wnioski zostały załatwione negatywnie. Z powodów wyżej wskazanych nie było przeszkód do ponownego wystąpienia z tym samym żądaniem, a następnie ze skargą do sądu administracyjnego. Terminy, od których zależy dopuszczalność skargi, wskazane w art. 52 § 3 i art. 53 § 2 p.p.s.a. – do wezwania usunięcia naruszenia prawa i wniesienia skargi, należało liczyć nie od dwóch pierwszych wniosków, ale od wniosku z 2016 r. bezpośrednio poprzedzającego skargę i tak liczone terminy zostały zachowane (tak też w zbliżonym stanie faktycznym w wyroku NSA z 24 stycznia 2017 r., I OSK 2028/16).
Zasadnie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uznał dopuszczalność skargi, z punktu widzenia terminów, wskazanych w podstawach skargi kasacyjnej, a co za tym idzie zasadnie rozpoznał ją merytorycznie.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.