Uzasadnienie
Decyzją z dnia 14.11.2003 r. wydaną z upoważnienia Prezydenta m.st. Warszawy na podstawie przepisów art. 19 ust. 6 i art. 13 ust. 2a i 2b oraz lp. 5, 6 tabeli ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.) w związku z §§ 3 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31.12.2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. z 2002 r. Nr 32, poz. 262), obciążono Spółkę Jawną "P." – J. P. karą pieniężną w wysokości 8.160 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym w dniu 3.04.2003 r. na trasie [...]. Skontrolowany na [...], stanowiącej część tej trasy, trzyosiowy samochód marki Mercedes – Benz, nr rej. [...], przewożący cukier na paletach, przekraczał o 0,2 tony dopuszczalny ciężar całkowity (24 t).
Nadto dopuszczalny nacisk na drugą oś pojazdu przekraczał o 27,3 kN dopuszczalną przepisami normę 80 kN. Dokonując takich ustaleń i powołując się na wskazane wyżej przepisy, organ wymierzył właścicielowi pojazdu łączną karę w wysokości 8.160 zł.
Od wymienionej decyzji Spółka "P." wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. W odwołaniu zakwestionowano prawidłowość ważenia pojazdu i ustalenie nacisku na jego drugą oś, ze względu na przeprowadzone w grudniu 2002 r. pomiary równości terenu i legalizację stanowiska do ważenia pojazdów. Odwołujący się podał, iż legalizacja tego stanowiska powinna dobywać się co najmniej 1 raz w miesiącu, a brak legalizacji przez okres kilku miesięcy czyni wyniki ważenia i mierzenia nacisku na oś niewiarygodnymi. Wskazano też na rozbieżności w decyzji pomiędzy numerem protokołu kontroli wpisanym do tej decyzji a rzeczywistym oraz w wielkości przekroczenia masy całkowitej ważonego pojazdu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z dnia [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium uznało za nieuzasadnione wszystkie zarzuty podniesione w odwołaniu. W motywach decyzji stwierdzono, że waga, na której ważono pojazd skarżącego, była aktualnie zalegalizowana, a ułożenie towaru na samochodzie nie mogło być prawidłowe, skoro stwierdzono przekroczenie ogólnej masy pojazdu i nacisku dopuszczalnego na jedną z osi. Za nieistotne i wynikające z oczywistych omyłek organ odwoławczy uznał też rozbieżności w numeracji protokołu kontroli oraz wielkości przekroczenia dopuszczalnej masy pojazdu.
Decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] J. P. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zarzucił jej naruszenie przepisów art. 13 ust. 2a ustawy z 21.03.1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.) oraz załącznika do tej ustawy opublikowanego w ustawie z dnia 6.09.2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.). Skarżący wskazał, że zgodnie z tymi przepisami karze podlega przekroczenie nacisku na jedną oś dopiero wówczas, gdy wynosi ono 100 lub więcej KN. Powtórzył swoje krytyczne uwagi z odwołania, co do zbyt rzadkiego legalizowania wagi, sposobu ułożenia towaru na samochodzie oraz formalnych braków i pomyłek w decyzji.
W związku z tymi zarzutami wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego.
Wyrokiem z dnia 18 stycznia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił. Sąd stwierdził w uzasadnieniu wyroku, że zarówno zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne z prawem. Materialnoprawną podstawą tych decyzji jest przepis art. 13 ust. 2a ustawy z 21.03.1985 r. o drogach publicznych, nakazujący pobieranie kar pieniężnych za przejazd nienormatywnych pojazdów po drogach publicznych bez odpowiedniego pozwolenia. Przepisy pozwalają na to, by nacisk na pojedynczą oś pojazdu na drodze oznaczonej numerem jednocyfrowym nie przekraczał 80 kN. Z prawidłowo zebranego materiału dowodowego, w tym podpisanego przez kierowcę protokołu kontroli z dnia 3.04.2003 r. wynika, że pojazd skarżącego przekroczył o 27,3 kN nacisk na drugą oś i o 0,2 t dopuszczalną masę całkowitą. Urządzenia pomiarowe, na których dokonano kontroli pojazdu, posiadały aktualne świadectwo legalizacji, a sam pomiar przebiegał w sposób prawidłowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny za całkowicie błędną uznał dokonaną w skardze wykładnię przepisów o nakładaniu kar za przekroczenie dopuszczalnej ładowności samochodu oraz za nieistotne dla wyniku sprawy uznał dwie pomyłki z zaskarżonej decyzji dotyczącej oznaczenia protokołu kontroli i wielkości przekroczenia masy ładunku. Wynika to z faktu, iż ta ostatnia pomyłka nie wpływała na wielkość wymierzonej kary pieniężnej.
Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżył J. P., zastąpiony przez pełnomocnika w osobie adwokata. Zarzucił mu naruszenie przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię, to jest art. 9 pkt 3 ustawy z 11 maja 2001 r. – Prawo o miarach (Dz.U. Nr 63, poz. 636 ze zm.) oraz art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 25 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.). Naruszenie tych przepisów polegało – zdaniem skarżącego – na tym, iż wobec wydania, na podstawie zawartej w prawie o miarach delegacji ustawowej, rozporządzenia Ministra Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 lutego 2004 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne – przeprowadzone wcześniej przed wejściem w życie tego rozporządzenia postępowania kontrolne były dowolne, a przez to nieprawidłowe. Autor skargi kasacyjnej powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23.04.2004 r. sygn. II SA/Lu 1402/2003, w którym został wyrażony pogląd, iż wobec braku stosownych przepisów wykonawczych, metody i warunki w jakich dokonano pomiaru obciążenia osi pojazdu w ruchy – były dowolne, uznaniowe, co jest niedopuszczalne w państwie prawa.
Zdaniem skarżącego brak wymaganych przepisów wykonawczych do prawa o miarach spowodował, iż przepis art. 13 ust. 2a ustawy o drogach publicznych był przepisem "martwym" i nie mógł stanowić podstawy do nałożenia kary. Skarga kasacyjna zarzuciła nadto naruszenie przepisów art. 7, 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego przez brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, rozważenia treści zebranego w sprawie materiału i wskazanie na podstawie jakich uregulowań prawnych nałożono kwestionowane kary. Wobec tych zarzutów, skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zarzuty skargi kasacyjnej są nieuzasadnione. Wskazany w tej skardze przepis art. 9 pkt 3 Prawa o miarach jest przepisem delegacyjnym zobowiązującym ministra właściwego do spraw gospodarki do wydania przepisów wykonawczych do tej ustawy, w tym przepisów określających dowody legalizacji wydawane dla określonych rodzajów przyrządów pomiarowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stosował – gdyż nie mógł stosować – tego przepisu i go w żaden sposób nie naruszył. Przepis ten był bowiem adresowany do właściwego ministra i, ewentualnie, mógłby być naruszony przez tego ministra przez niewłaściwe wykonanie zawartej w nim delegacji ustawowej.
Nadto, wbrew zarzutom ze skargi kasacyjnej, z faktu niewydania do lutego 2004 r. odpowiedniego rozporządzenia wykonawczego w żadnym razie nie wynika, że prowadzone wcześniej kontrole pojazdów, w tym ich ważenie i mierzenie nacisku na osie, były wadliwe i pozbawione przez to znaczenia prawnego. Zgodnie z art. 29 i 29a ustawy z 11.05.2001 r. – Prawo o miarach do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych, nie dłużej jednak niż przez 1 rok od wejścia w życie ustawy (1.01.2003 r.), prawna kontrola metrologiczna odbywa się na podstawie przepisów dotychczasowych, a przyrządy pomiarowe zalegalizowane do 31.12.2003 r. mogą być nadal legalizowane do 31.12.2013 r., o ile spełniają wymagania przepisów, na podstawie których zostały zalegalizowane. W tej sytuacji zarzut przyjęcia dowolnych, a przez to niedopuszczalnych metod ważenia pojazdu skarżącego, jest nieuzasadniony. Nieuzasadniony jest wobec tego też zarzut dotyczący zastosowania przepisu art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, w stosunku do zastosowania którego skarga kasacyjna nie podniosła żadnych uzasadnionych zastrzeżeń.
Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Pomijając kwestię, iż skarga kasacyjna nie wskazuje ani żadnych okoliczności niewyjaśnionych, ani dowodów nierozważnych przez Sąd, należy stwierdzić, iż stawianie takich zarzutów Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu było oczywiście błędne. Sąd w toku prowadzonego postępowania nie stosował przepisów tego kodeksu, bowiem nie jest "organem administracji publicznej" w jego rozumieniu (por. art. 1 k.p.a.). Nie stosując tych przepisów, sąd administracyjny nie mógł też ich naruszyć.
W tej sytuacji zarzuty skargi kasacyjnej należało uznać za bezzasadne.
Skutkuje to oddalenie tej skargi na podstawie art. 184 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).