Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 maja 2019 r., oddalił skargę T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne:
Burmistrz N., po rozpoznaniu wniosku skarżącej, decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. przyznał świadczenie wychowawcze na córkę O. w kwocie 500,00 zł na okres od dnia 1 października 2017 r. do dnia 31 października 2017 r. i przyznał świadczenie wychowawcze na syna P. w kwocie 242,00 zł na okres od dnia 1 października 2017 r. do dnia 15 października 2017 r. oraz odmówił świadczenia wychowawczego na syna A.. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił m.in. że syn wnioskodawczyni A. nie jest brany pod uwagę jako pierwsze dziecko, gdyż skończył 18 lat, zaś do ukończenia 18 roku życia pierwszym dzieckiem wnioskodawczyni jest P., zaś kolejnym dzieckiem córka wnioskodawczyni O. Dochód na okres świadczeniowy organ obliczył na podstawie dochodów uzyskiwanych w roku bazowym 2016. Organ nie uwzględnił dochodu wnioskodawczyni za 2016 r. z tytułu zatrudnienia, gdyż jest on dochodem utraconym.
Natomiast dochód męża skarżącej za 2016 r. wyniósł 41.041,99 zł netto, tj. 3420,17 zł miesięcznie. Dodatkowo strona uzyskała dochód w wysokości 1654,48 zł, tj. miesięcznie 137,87 zł. Dochód wyniósł zatem 3558,04 zł, w przeliczeniu na osobę w rodzinie 711,61 zł. T. S. powróciła do pracy w dniu 1 września 2017 r. po zakończeniu urlopu wychowawczego i za październik 2017 r. uzyskała dochód 906,99 zł. Dlatego dochód rodziny organ powiększył o kwotę 906,99 zł zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Łączny dochód rodziny wyniósł 4465,03 zł, czyli w przeliczeniu na osobę w rodzinie 893,01 zł i tym samym przekracza kryterium dochodowe uprawniające do przyznania świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko. Zgodnie z art. 2 pkt 14 powołanej ustawy P. S. od listopada 2017 r. nie jest brany pod uwagę jako pierwsze dziecko, gdyż ukończył 18 rok życia, zaś pierwszym dzieckiem od tej pory jest córka wnioskodawczyni O. urodzona [...] stycznia 2013 r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r., po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2018 r. Kolegium podzieliło ustalenia organu I instancji w kwestii okresu na jaki przyznano świadczenie wychowawcze na syna P. Za prawidłowe uznało również wyliczenia dochodu uzyskanego w 2016 r. przez rodzinę skarżącej oraz uwzględnienie kwoty wynagrodzenia uzyskanego przez wnioskodawczynię w miesiącu październiku 2017 r. Kolegium wskazało, że w przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny po roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy, dochód obejmujący kwotę miesięcznego dochodu następującego po miesiącu, w którym został po raz pierwszy osiągnięty, doliczany jest do kwoty przeciętnego miesięcznego dochodu osiągniętego przez członków rodziny w roku poprzedzającym okres świadczeniowy. Organ II instancji wyjaśnił, że jednym z warunków uzyskania świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko jest nieprzekroczenie progu dochodowego.
Ustawodawca nie przewidział żadnych wyjątków od tej zasady. Z akt przedmiotowej sprawy i wyliczeń dochodu rodziny wyraźnie zaś wynika, że nastąpiło przekroczenie kryterium dochodowego, uprawniającego do przyznania świadczenia wychowawczego.
Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła T. S. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie z powodu przekroczenia ustawowego terminu do złożenia skargi, ewentualnie - o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.), nie stwierdzając podstaw do jej odrzucenia. Dokonując merytorycznej oceny skargi Sąd I instancji przywołał treść art. 2 pkt 2, 4 i 16 oraz art. 5 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (t.j. z 2018 r. Dz. U. poz. 2134, ze zm.). Wskazał, że syn wnioskodawczym A. nie może być brany pod uwagę jako pierwsze dziecko w rodzinie, gdyż już w dacie składania wniosku miał on skończone 18 lat. W tej sytuacji pierwszym dzieckiem w rodzinie do ukończenia 18 roku życia był syn wnioskodawczym P., zaś kolejnym dzieckiem córka wnioskodawczyni O. Jednakże w trakcie trwania okresu świadczeniowego syn wnioskodawczyni P. urodzony w dniu [...] października 1999 r. również osiągnął pełnoletniość.
Dlatego też świadczenie na niego mogło być przyznane jedynie w kwocie 242,00 zł na okres od dnia 1 października 2017 r. do dnia 15 października 2017 r. Świadczenie to mogło także być pobierane w tym okresie na drugie dziecko w rodzinie czyli córkę O. Od dnia pełnoletniości syna P. pierwszym dzieckiem w rodzinie stała się córka O. Od tego dnia, by skarżąca mogła pobierać świadczenie wychowawcze na córkę musiało być spełnione tzw. kryterium dochodowe, czyli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie mógł przekroczyć kwoty 800,00 zł. Dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekroczył kwoty 800,00 zł w październiku 2017 r., jednakże przekroczył ją począwszy od listopada 2017 r. Dochód na okres świadczeniowy organ obliczył na podstawie dochodów uzyskiwanych w roku bazowym 2016. Organ nie uwzględnił przy tym dochodu wnioskodawczym za 2016 r. z tytułu zatrudnienia, gdyż stał się on tzw. dochodem utraconym.
Natomiast dochód męża skarżącej za 2016 r. wyniósł 41.041,99 zł netto, czyli 3420,17 zł miesięcznie. Dodatkowo strona uzyskała dochód w wysokości 1654,48 zł, czyli miesięcznie 137,87 zł. Łączny uzyskany dochód wyniósł zatem 3558,04 zł, co w przeliczeniu na osobę w rodzinie dało kwotę 711,61 zł, który to dochód uprawniał do skorzystania ze świadczenia na pierwsze dziecko. Jednakże skarżąca powróciła do pracy w dniu 1 września 2017 r. po zakończeniu urlopu wychowawczego i za październik 2017 r. uzyskała dochód 906,99 zł (tzw. dochód uzyskany). Dlatego też dochód rodziny organ powiększył o kwotę 906,99 zł, zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci.
Ostatecznie łączny dochód rodziny od listopada 2017 r. wyniósł zatem 4465,03 zł, czyli w przeliczeniu na osobę w rodzinie 893,01 zł i tym samym przekroczył tzw. kryterium dochodowe (czyli 800 zł) uprawniające do przyznania świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko.
Sąd I instancji uznał, że wyliczenia te zostały dokonane prawidłowo i znajdują pełne odzwierciedlenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Oznacza to, że w niniejszej sprawie znajduje oparcie w obowiązujących przepisach prawa niezaliczenie do dzieci uprawnionych do otrzymania na nie świadczenia wychowawczego syna skarżącej A. oraz od 15 października 2017 r. także drugiego syna P., na których skarżąca wnioskowała o przyznanie świadczenia wychowawczego. Organy prawidłowo ustaliły, że od dnia 15 października 2017 r. córka O. stała się jedynym dzieckiem w rodzinie, na które przysługiwać by mogło skarżącej wnioskowane świadczenie. Jednakże w tej sytuacji by otrzymać świadczenie wychowawcze dochód rodziny skarżącej w przeliczeniu na osobę nie mógł przekraczać kwoty 800,00 zł. W rozpatrywanej sprawie ten warunek został spełniony jedynie w październiku 2017 r. Zdaniem Sądu I instancji, prawidłowo zatem organy odmówiły przyznania świadczenia wychowawczego na córkę po dniu 1 listopada 2017 r.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła T. S. wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie sprawy. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:
- I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 3 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności błędne ustalenie przez WSA prawidłowości obliczenia przez organ administracyjny dochodu rodziny, mającej rozstrzygający wpływ na przyznanie świadczenia wychowawczego,
- II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w związku z art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, w sytuacji, gdy decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem art. 77 § 1 K.p.a. w związku z brakiem wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie przez organy administracji, co uzasadniało uchylenie zaskarżonych decyzji ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyjaśniono, że błędna interpretacja i zastosowanie art. 7 ust. 3 ustawy, polegała na doliczeniu do dochodu ustalonego za "rok poprzedzający" (tj. za 2016 r.) wynagrodzenia uzyskanego przez skarżącą za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu, tj. za październik 2017 r., i wyłącznie na tej podstawie ustalenie, że "dochód członka rodziny" przekracza próg 800 zł wskazany w art. 5 ust. 3 ustawy. Podejmując kwestionowaną decyzję organ I instancji wprawdzie prawidłowo ustalił dochód rodziny w 2016 r. i podzielił go na 12 miesięcy, ale już błędnie przyjął, że obliczenie dochodu rodziny na osobę dla potrzeb ustalenia progu z art. 5 ust. 3 ustawy, wymaga dodania do uśrednionego dochodu za 2016 r. (3558,04 zł) kwoty wynagrodzenia uzyskanego przez skarżącą (906,99 zł) i podzielenie sumy przez 5 członków rodziny. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, prawidłowe ustalenie "dochodu członka rodziny" skarżącej w momencie podejmowania decyzji przez organ I instancji powinno polegać na dodaniu dochodu z "roku poprzedzającego" do "dochodu uzyskanego" (art. 7 ust. 3 ustawy), podzielenie jej na liczbę miesięcy w roku, a następnie podzielenie sumy przez pięcioro członków rodziny.
Kwota z roku poprzedzającego (42695,99 zł) plus dochód skarżącej z jednego miesiąca (906,99 zł) to łącznie 43602,98 zł, co w stosunku rocznym (tj. dzielone przez 12) daje kwotę 3633,58 miesięcznie na całą rodzinę, a "dochód na członka rodziny" wynosi 726,71, czyli dużo poniżej progu 800 zł. Tak obliczona kwota "dochodu na członka rodziny" nie dawała organowi I instancji podstaw do odmowy przyznania świadczenia na pierwsze dziecko skarżącej - O. Organy nie ustaliły dochodów skarżącej w pozostałych miesiącach roku 2017. Tymczasem nawet hipotetycznie przyjmując, że dochód ten był taki sam w każdym miesiącu 2017 r. (tj. 906,99 zł), "dochód członka rodziny" obliczony według prawidłowej metodologii byłby niższy niż próg wyznaczony w art. 5 ust. 3 ustawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym, gdy strona która wniosła skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony w terminie 14 dni od doręczenia skargi kasacyjnej nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie wniosek taki złożyła skarżąca kasacyjnie, druga strona nie sprzeciwiła się temu i dlatego sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym.
W świetle art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Przechodząc do jej rozpoznania wskazać należy, że związanie treścią skargi kasacyjnej, o którym była mowa powyżej nakazuje ustalić, że wydanemu w sprawie wyrokowi zarzucono jedynie naruszenie prawa materialnego. Związanie podstawami kasacyjnymi, na mocy art. 183 § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a. oznacza bowiem, że zakres kontroli instancyjnej wyznacza sam wnoszący skargę kasacyjną, a Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do poszukiwania i modyfikacji podstaw kasacyjnych, czy też domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z 6 września 2012 r., I FSK 1536/11, LEX nr 1218336).
Warunkiem prawidłowego sformułowania zarzutu błędnej wykładni przepisu prawa materialnego jest wykazanie, na czym polegało niewłaściwe zrozumienie jego treści i jaka powinna być wykładnia prawidłowa, a więc, jak prawidłowo przepis ten należy rozumieć. Oznacza to konieczność podjęcia merytorycznej polemiki ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Ponadto naruszenie prawa materialnego, poza błędną wykładnią, może polegać na błędnym zastosowaniu normy prawa materialnego, czyli dokonaniu błędnej subsumcji, tj. wadliwego podstawienia tej normy pod ustalony w sprawie stan faktyczny.
Nie można więc w ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego zwalczać dokonanych w sprawie ustaleń stanu faktycznego (wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 646/16). W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091).
Wskazać też należy, że warunki nabywania prawa do świadczenia wychowawczego oraz zasady przyznawania i wypłacania tego świadczenia regulują przepisy ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Celem przyznawanego świadczenia wychowawczego, zgodnie z art. 1 ust. 1 tej ustawy, jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych. Po zmianach dokonanych 1 lipca 2019 r., świadczenie wychowawcze określone w ustawie o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci przysługuje osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2 tej ustawy, na każde dziecko w rodzinie, do dnia ukończenia przez nie 18 roku życia (art. 4 ust. 3). Jednakże stan faktyczny przedmiotowej zmiany dotyczy sytuacji, sprzed ww. zmiany przepisów ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci.
Pierwszy z podniesionych zarzutów skarżąca kasacyjnie upatruje w naruszeniu art. 7 ust. 3 ustawy. W ocenie skarżącej kasacyjnie, WSA dokonał jego błędnej wykładni przyjmując, że uzyskanie dochodu po roku kalendarzowym poprzedzającym okres na jaki ustalane jest prawo do świadczenia stanowiło podstawę do doliczenia dochodu ustalonego za rok poprzedzający do wynagrodzenia uzyskanego przez skarżącą za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu o kwotę osiągniętą z tego tytułu. Istota skargi kasacyjnej sprowadza się zatem do oceny czy w sprawie prawidłowo ustalono wysokość dochodu uzyskanego, w oparciu o stan prawny obowiązujący w dniu wydawania zaskarżonej decyzji.
Zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy, w przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego po roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, dochód ich ustala się na podstawie dochodu członka rodziny lub dochodu dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, powiększonego o kwotę osiągniętego dochodu za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w okresie, na jaki ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczenia wychowawczego. W przepisie tym jest mowa o dochodzie, który jest uzyskiwany "w okresie, na jaki ustalane lub weryfikowane jest prawo".
Ponadto, zgodnie z ówczesnym art. 5 ust. 3 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800 zł. Przez dochód rodziny należy rozumieć sumę dochodów członków rodziny (art. 2 pkt 4 ustawy), a przez dochód członka rodziny przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 1-3 (art. 2 pkt 2 ustawy). Stosownie zaś do art. 2 pkt 1, ilekroć w ustawie jest mowa o dochodzie, oznacza to dochód w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych. Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w art. 3 pkt 1 lit. a przyjmuje, że ilekroć w ustawie jest mowa o dochodzie, oznacza to, po odliczeniu kwot alimentów świadczonych na rzecz innych osób, przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, art. 30b, art. 30c, art. 30e i art. 30f ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2032, ze zm.), pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne. Przepisy powyższe są w swym brzmieniu jednoznaczne wykluczając dowolność w kwalifikowaniu składników podlegających odliczeniu od uzyskiwanego przychodu celem obliczenia dochodu.
Decyzja o przyznaniu świadczenia wychowawczego ma charakter związany, a ustalając prawo do tego świadczenia na pierwsze dziecko, przy obliczeniu przeciętnego miesięcznego dochodu rodziny należy uwzględnić, zgodnie z dyspozycją ustawy, zmiany w wysokości dochodu w rodzinie na dzień składania wniosku o przyznanie przedmiotowego świadczenia. W ocenie NSA, brzmienie art. 7 ust. 3 ustawy nie zezwala na stwierdzenie, że "dochód uzyskiwany" ma to być dochód uzyskiwany przez cały okres zasiłkowy. Gdyby bowiem tak było, ustawodawca w omawianym przepisie zamiast zwrotu "dochód ten jest uzyskiwany w okresie" zawarłby stwierdzenie "dochód ten jest uzyskiwany przez okres", co miałoby wskazywać na jego intencje, że ustalając bądź weryfikując dochód należy uwzględniać tylko dochód uzyskany w całym okresie zasiłkowym, a nie w jego części. Dodatkowo chodzi tu o każdy dochód uzyskiwany w okresie na jaki ustalone lub weryfikowane jest prawo do świadczenia wychowawczego i który rozliczany jest miesięcznie.
W przedmiotowej sprawie nastąpiło uzyskanie dochodu przez skarżącą, która podjęła zatrudnienie z dniem 1 września 2017 r. Spowodowało to przekroczenie kryterium dochodowego uprawniającego do otrzymywania świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko. Słusznie zatem wskazał Sąd pierwszej instancji, że do ustalenia, czy rodzina spełnia kryterium dochodowe, od którego zależy przyznanie świadczenia na pierwsze dziecko w przypadku uzyskania dochodu spowodowanego podjęciem zatrudnienia, tak jak miało to miejsce w tej sprawie, należy do miesięcznych dochodów wszystkich członków rodziny doliczyć kwotę osiągniętego dochodu za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu. Jak wskazał "wykładnia art. 7 ust. 3 w zw. z art. 2 pkt 2 nie pozwala na czynienie wyliczeń w celu uzyskania średniej z przewidywanego okresu świadczeniowego".
Sąd dokonał prawidłowej wykładni wysokości dochodu uzyskanego przez członków rodziny za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu. Ponadto dochód ten został uzyskany ze stosunku pracy, ma więc on charakter ciągły.
Za niezasadny uznać należało zatem zarzut naruszenia przepisu art. 151 P.p.s.a. Skoro bowiem kasacja nie wykazała prawidłowości zarzutu wadliwej interpretacji wskazywanego przepisu prawa materialnego to nie było podstaw do uchylenia wyroku na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a P.p.s.a.
Z tej przyczyny nie mógł również znaleźć aprobaty zarzut naruszenia prawa procesowego, kwestionujący kompletność materiału dowodowego w odniesieniu do wadliwe zinterpretowanego wzorca prawa materialnego.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, nie stwierdzając zarzucanych naruszeń, na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako niemającą usprawiedliwionych podstaw.