Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 listopada 2010r. (Sygn. akt II SA/Rz 686/10) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę J. B. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie z dnia [...] czerwca 2010r. w przedmiocie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków.
W uzasadnieniu podano, iż postępowanie w sprawie zostało wszczęte na skutek wniosku J. B. (działającego z upoważnienia syna G. B.) z dnia 28 lipca 2006r. wniesionego do Starosty Rzeszowskiego, żądając korekty mapy [...] z dnia 2 kwietnia 1991r. polegającej na skreśleniu z legendy tej mapy zapisu: KW [...] pgr. [...], zaznaczeniu drogi wspólnej [...] na przedmiotowej mapie i brakujących punktów poligonowych [...] (Nr kat. [...]) i [...] (Nr kat. [...]) oraz przesłania skorygowanej mapy do Sądu Rejonowego – Wydziału Ksiąg Wieczystych w celu otwarcia Księgi Wieczystej nr [...] c.d. Lwh [...] zamkniętej w wyniku pomyłki na przedmiotowej mapie.
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009r. Starosta Rzeszowski odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie dokonania korekty przedmiotowej mapy zgodnie z wnioskiem. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie postanowieniem z dnia [...] maja 2009r. Na postanowienie to skargę wniósł J. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 15 stycznia 2010r. stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Starosty Rzeszowskiego z dnia [...] kwietnia 2009r. Wskazano, iż postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego jest instytucją nieznaną Kodeksowi co wypełnia przesłankę stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Ponownie rozpoznając sprawę Starosta Rzeszowski decyzją z dnia [...] maja 2010r. umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie korekty mapy z dnia 2 kwietnia 1991r. oraz przesłania skorygowanej mapy do Sądu Rejonowego w celu otwarcia Księgi Wieczystej zamkniętej na skutek pomyłki.
W uzasadnieniu decyzji podano, iż w sprawie ujawnienia drogi odpowiadającej parceli gruntowej nr [...] wydana już została decyzja administracyjna z dnia [...] sierpnia 2002r. Wskazano ponadto, iż żądanie dotyczące korekty mapy jest bezzasadne, gdyż wykonanie takiej dokumentacji nie leży to w kompetencji organów administracji publicznej. Brak jest także podstaw do korekty mapy i złożenia wniosku do sądu.
Od decyzji tej odwołanie złożył J. B. Wskazał, iż jego wniosek z 28 lipca 2006r. jest zgodny z decyzją Starosty Rzeszowskiego z [...] sierpnia 2002r., zgodnie z którą nie należy tworzyć nowej drogi. Podał, iż zapis w legendzie mapy z 2 kwietnia 1991r. jest błędny, a do obowiązków starosty należy sprostowanie tej omyłki. Wyjaśnił, iż droga nr [...] istnieje na gruncie i posiada własną księgę wieczysta. Jest to jedyna droga dojazdowa do działek położonych po obu jej stronach i dlatego nie powinna być skreślona z ewidencji gruntów.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2010r. Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Podano, iż kwestia której dotyczy wniosek strony była wielokrotnie wyjaśniana przez organy, a mimo to żąda on dokonania korekty przedmiotowej mapy. Wskazano, iż ani przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, ani ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne nie przewidują odrębnej formy sprostowania błędów i omyłek w dokumentacji geodezyjnej. Opracowanie geodezyjne jest czynnością techniczną, a nie postępowaniem administracyjnym w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, zatem powstałych błędów i omyłek nie można prostować w drodze decyzji administracyjnej. Mapa ewidencji gruntów i budynków stanowi odzwierciedlenie stanu prawnego i faktycznego istniejącego na gruncie, a zmiany w ewidencji gruntów są konsekwencją zmiany stanu prawnego.
Wskazano, iż w sprawie tej zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające zakończone wydaniem decyzji administracyjnej i brak jest okoliczności prawnych i faktycznych wymagających merytorycznego rozstrzygnięcia.
Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniósł J. B. Zarzucił, iż zapis w legendzie mapy z 2 kwietnia 2010r. jest błędny, fikcyjny i niezgodny ze stanem prawnym, zaś organy administracji nie wyjaśniły wszystkich okoliczności sprawy, a także iż naruszono prawo własności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę podniósł, iż stanowisko organów administracji stanowi wykonanie zaleceń zawartych w wyroku tego Sądu z dnia 15 stycznia 2010r. (Sygn. akt II SA/Rz 590/09), w którym wskazano, iż ze jeżeli żądanie strony nie dotyczy sprawy podlegającej rozstrzygnięciu co do istoty sprawy przez organ administracji postępowanie w takiej sprawie podlega umorzeniu. Bezprzedmiotowość postępowania zaistnieje także w przypadku, gdy żądanie takiej samej treści zostało już wniesione wcześniej, a sprawa została załatwiona decyzją. Powołując się na treść art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, a wskazania co do dalszego postępowania stanowią konsekwencję oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania w celu uniknięcia błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunków, w których winno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości.
Powołano się także na orzeczenie Sądu Najwyższego, w którym wyrażono stanowisko, iż związanie sadu administracyjnego oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu sądu oznacza, iż ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd będzie on zawsze związany oceną wyrażoną w orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy. W tym stanie rzeczy Sąd nie odniósł się do pozostałych zarzutów.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł J. B. reprezentowany przez radcę prawnego. Zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj,. art. 20 ust. 1 i 2, art. 22 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 9 ust. 1 i 2, § 36 i § 37 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków polegające na przyjęciu, iż niemożliwe jest dokonanie wpisu przez organ administracji w ewidencji gruntów na podstawie własnych czynności, podczas gdy wpisy te mogą być dokonywane jedynie na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, ostatecznych decyzji i czynności prawnych. Zarzucono także naruszenie przepisów postępowania, które mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez uznanie, iż działka numer [...] powstała w wyniku zmiany oznaczenia w 1974r. parceli gruntowej [...] jest tożsama z działką ewidencyjną nr [...], która powstała z podziału działek sąsiednich nr [...] i [...].
W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie. Uzasadniając zarzuty skargi wskazano, iż w wyniku nieuprawnionych czynności dokonanych przez geodetę doszło do sytuacji, w której działka nr [...] (dawna parcela gruntowa nr [...]) nie została uwidoczniona na mapach, mimo że istniała na tych mapach do 1991r. Działka ta jednak faktycznie istnieje na gruncie. Błąd ten powstał przy podziale działek sąsiednich nr [...] i [...]. W oparciu o błędną mapę dokonano zmiany w ewidencji gruntów.
Zatem zmiany te zostały dokonane nie na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, ostatecznych decyzji administracyjnych czy czynności prawnych, lecz w oparciu o błędną mapę. W ocenie skarżącego jego żądanie dotyczące sprostowania ewidencji gruntów winno być załatwione na drodze administracyjnej. Wskazano, iż rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków nakłada na starostę obowiązek utrzymania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi materiałami i dokumentami źródłowymi i tym samym podjęcia czynności w tym postępowania administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z dnia 14 marca 2012r., poz. 270) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się zatem wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie posiada usprawiedliwionych podstaw.
Wskazać należy, iż skarżący kasacyjnie zarzucił błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 20 ust. 1 i 2, art. 22 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010r. nr 193 poz. 1287 ze zm.) oraz § 9 ust. 1 i 2, 1 § 36 i 37 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38 poz. 454). Zarzut ten jest jednak chybiony, gdyż w zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny nie oceniał zastosowania prawidłowości powołanych przepisów przez organy administracji, ani tym bardziej nie dokonywał ich wykładni. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny powołał się wyłącznie na treść art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazując na związanie poprzednim wyrokiem tegoż Sądu z dnia 15 stycznia 2010r. (Sygn. akt II SA/Rz 590/09), w którym wyrażono pogląd, iż jeśli sprawa nie podlega rozstrzygnięciu co do istoty przez organ administracji lub też została już załatwiona inną decyzją ostateczną, to postępowanie administracyjne jest bezprzedmiotowe i winno być umorzone.
Zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny ograniczył się jedynie do zbadania tej kwestii, nie oceniał zaś prawidłowości zastosowania powołanych w skardze przepisów. Nie mógł zatem naruszyć powołanych przepisów.
Nie jest także zasadny drugi z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, polegający w ocenie skarżącego kasacyjnie na naruszeniu przepisu art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez – jak to określił skarżący kasacyjnie – "uznanie, iż działka nr [...] powstała w wyniku zmiany oznaczenia w 1974r. parceli gruntowej nr [...] jest tożsama z działką ewidencyjną nr [...], która powstała w wyniku podziału działek sąsiednich nr [...] i [...]". Podnieść przede wszystkim należy, iż sąd administracyjny nie załatwia sprawy, a jedynie kontroluje legalność decyzji wydawanych przez organy administracji. Z tak zatem sformułowanego zarzutu trudno wywnioskować, na czym miałoby polegać naruszenie wskazanego przepisu prawa przez Sąd, skoro to nie Sąd a organy administracji prowadziły postępowanie w niniejszej sprawie, a skarżący kasacyjnie nie wskazał naruszenia jakiego przepisu prawa organy się dopuściły.
Poza tym biorąc pod uwagę fakt, iż - jak wskazano wyżej – Wojewódzki Sąd Administracyjny ograniczył się jedynie do badania zaskarżonych decyzji pod kątem art. 153 Prawa o postępowaniu przez sądami administracyjnym powyższy zarzut – gdyby nawet był należycie sformułowany – także należałoby uznać za chybiony.
Należy natomiast stwierdzić, iż skarga kasacyjna nie zawiera żadnych zarzutów dotyczących ewentualnego naruszenia zastosowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z powyższych powodów skarga kasacyjna nie może być uwzględniona. Na marginesie należy jedynie zauważyć, iż skoro sprawa została już załatwiona decyzją ostateczną, to kolejne postępowanie w tej sprawie przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym jest bezprzedmiotowe.
Z powyższych względów na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił.