Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Ke 729/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a.", odrzucił skargę J. R. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], którą utrzymana została w mocy decyzja Starosty Skarżyskiego z dnia [...] lipca 2012 r. o odmowie zwrotu nieruchomości położonej w Skarżysku – Kamiennej przy ul. T..
Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie Sąd wskazał, że skarżący, wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie jej trzech odpisów, przedmiotowe braki formalne skargi uzupełnił jednakże z uchybieniem siedmiodniowego terminu dla dokonania tej czynności. A zatem, w ocenie Sądu, zaistniała przesłanka do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., gdyż niezłożenie brakujących odpisów skargi w terminie uniemożliwiło nadanie sprawie biegu.
W skardze kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie przedmiotowego postanowienia z dnia 27 grudnia 2012 r. w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:
- - naruszenie art. 44 § 1, art. 49 § 1, art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 178 P.p.s.a. polegające na przyjęciu, że brak doręczenia odpisów skargi w wyznaczonym terminie stanowi brak skutkujący jej odrzuceniem.
Uzasadniając powyższe skarżący, powołując orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego - przemawiające za odejściem od rygorystycznej wykładni pojęcia "braku formalnego pisma procesowego polegającego na niezłożeniu brakujących odpisów", która niosła za sobą odrzucenie skargi – podniósł, że wydając zaskarżone postanowienie Sąd pierwszej instancji pozbawił go w istocie prawa do sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a. Z dyspozycji tego przepisu wynika, że do skargi należy dołączyć właściwą liczbę jej odpisów celem doręczenia uczestnikom postępowania.
Skarżący nie złożył wraz ze skargą właściwej liczby jej odpisów, dlatego został na zarządzenie Sądu wezwany do uzupełnienia jej braków formalnych, które wykonał 4 dni po terminie, o jakim mowa w art. 49 § 1 P.p.s.a. Powyższe stało się powodem odrzucenia skargi.
Tymczasem, nie każde nieuzupełnienie braków formalnych skargi powinno prowadzić do jej odrzucenia. Podstawą takiego rozstrzygnięcia może bowiem być jedynie brak istotny, a więc taki, którego nieusunięcie uniemożliwia nadanie pismu dalszego biegu.
W rozpoznawanej sprawie Sąd w dniu, w którym wydał zaskarżone postanowienie, był już w posiadaniu odpisów skargi (przedłożonych przez skarżącego) od blisko ośmiu tygodni. O ile zatem przedłożenie tych odpisów nastąpiło z uchybieniem wyznaczonego terminu, o tyle do dnia wydania zaskarżonego postanowienia nie istniała już przeszkoda w nadaniu skardze dalszego biegu. Utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji – w przedstawionych okolicznościach - doprowadziłoby więc do nieuzasadnionego pozbawienia skarżącego prawa do rozpoznania jego sprawy przez niezawisły sąd, co stanowiłoby naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji RP.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 182 § 1 i § 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.