Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1082/11 oddalił skargę J. A. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
J. A. wnioskiem z dnia [...] listopada 2008 r. zwrócił się do Wojewody [...] o potwierdzenie prawa do rekompensaty za nieruchomości pozostawione przez P. i A. A. poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w miejscowości Z., w województwie [...]. Do wniosku załączył postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] września 2006 r., sygn. akt [...], z którego wynika, że spadek po A. A., zmarłej w dniu [...] 1971 r. w L., nabyli: mąż P. A. oraz syn J. A. po 1/2 części każdy z nich oraz postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 1983 r., sygn. akt [...], z którego wynika, że prawo do spadku po P. A. nabył syn J. A. Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...], którą to decyzją wydaną na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.), odmówił potwierdzenia J. A. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości przez P. i A. A. poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.
W uzasadnieniu decyzji podał, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, iż nie znaleziono danych o nieruchomości będącej własnością P. i A. A., pozostawionej w miejscowości Z., woj. [...], ani dokumentów repatriacyjnych wystawionych na ww. nazwiska. Jednocześnie stwierdził, że znajdujące się w aktach oświadczenia świadków nie spełniają wymogów z art. 6 ust. 5 cyt. ustawy. Oświadczenia świadka E. C. z dnia [...] marca 2006 r. oraz z dnia [...] lutego 2006 r. nie mogą mieć mocy dowodowej z uwagi na jego rok urodzenia. Nie zawierają one także informacji o miejscu jego zamieszkiwania oraz czy nie jest on osobą bliską w stosunku do właścicieli pozostawionej nieruchomości lub ich spadkobierców. Mocy dowodowej nie można przyznać również oświadczeniom M. K. z dnia [...] marca 2006 r. i z dnia [...] kwietnia 2006 r. Nie zawierają one bowiem informacji, czy nie jest on spokrewniony z rodziną A. Nie spełniają one także wymogów ustawy ze względu na jego rok urodzenia oraz fakt, iż nie był on bezpośrednim świadkiem zaistniałych zdarzeń, a swoją wiedzę opiera na informacjach uzyskanych od osób trzecich.
W konsekwencji organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że oświadczenia tych świadków nie stanowią dowodów świadczących o pozostawieniu przez A. i P. A. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej oraz o rodzaju i powierzchni tych nieruchomości. Ponadto stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie strona nie przedstawiła zarówno dokumentów fakt ten potwierdzających, ale również nie wskazała dokumentów świadczących o zamieszkiwaniu właścicieli przedmiotowej nieruchomości na byłym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 1 września 1939 r. oraz o opuszczeniu go w związku z rozpoczętą wojną.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi J. A. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skargi podał, że sprawa o przyznanie mu prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza granicami RP trwa już od 7 lat. Opisał jej przebieg oraz zakwestionował dokonaną przez Ministra Skarbu Państwa ocenę materiału dowodowego, tj. zeznań świadków – M. K., E. C. i J. P. Zdaniem skarżącego, zeznania powyższych świadków powinny być przez organ uznane jako dowód w sprawie, gdyż zostały podpisane w obecności notariusza.
Minister Skarbu Państwa w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż organy obu instancji stwierdziły, że w sprawie brak jest dowodów, przewidzianych w przepisach ustawy o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, które są niezbędne do ustalenia istnienia przesłanek warunkujących potwierdzenie tego prawa. Wnioskodawca J. A. nie złożył żadnych dokumentów w celu potwierdzenia istnienia przesłanek ustawowych prawa do rekompensaty, które pozwoliłyby na ustalenie, jaki był rodzaj oraz powierzchnia nieruchomości wskazanych we wniosku, ani nie udokumentował ich w trybie art. 6 ust. 5 cyt. ustawy. Z przepisu tego wynika, że w przypadku braku dokumentów o których mowa w ust. 4 pkt 1 i 2 powołanej ustawy, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być oświadczenia dwóch świadków złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, przed notariuszem, organem prowadzącym postępowanie lub w polskiej placówce konsularnej w kraju zamieszkania świadka, którzy zamieszkiwali w miejscowości w której znajduje się nieruchomość pozostawiona lub w miejscowości sąsiedniej, nie są osobami bliskimi właścicieli lub ich spadkobierców ubiegających się o potwierdzenie prawa do rekompensaty.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że wobec treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji i niespornej okoliczności, iż skarżący nie złożył do akt sprawy żadnych dokumentów potwierdzających, że A. i P. A. pozostawili poza obecnymi granicami RP nieruchomość, w przedmiotowej sprawie kluczowym zagadnieniem było ustalenie, czy zgromadzone w aktach administracyjnych zeznania świadków powyższy fakt dokumentują.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, dokonana przez organy obu instancji ocena materiału dowodowego znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych sprawy. Wskazani przez skarżącego świadkowie E. C., M. K. i J. P. w dniu 1 września 1939 r. byli małymi dziećmi i z oczywistych powodów wszelka ich wiedza na temat majątków i nieruchomości posiadanych w tym czasie przez ich rodziców, bliskich, sąsiadów lub znajomych musi pochodzić z relacji innych osób. Zeznanie świadka jest zawsze oświadczeniem jego wiedzy o określonych faktach, odtwarzającym te fakty. Przedmiotem zeznania powinny być osobiste i obiektywne spostrzeżenia.
Nie można z góry odrzucić zeznań świadków ze słyszenia, którzy relacjonują bezpośrednie spostrzeżenia innych osób (por. Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego art. 258 str. 412 T. Ereciński, J. Gudowski, M. Jędrzejewska t. 1). Powinny być one jednak oceniane w kontekście okoliczności danej sprawy oraz pozostałych zgromadzonych w niej dowodów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że w sprawie jest niesporne, iż skarżący na potwierdzenie posiadania przez jego rodziców nieruchomości w Z. oraz jej rodzaju i powierzchni nie przedłożył organom żadnych dokumentów urzędowych ani prywatnych. Nie przedstawił także dokumentów potwierdzających fakt zamieszkiwania właścicieli na byłym terytorium RP w dniu 1 września 1939 r. i opuszczenia tego terytorium w związku z II wojną światową (dokumenty repatriacyjne). Z kolei zwrócenie się przez Wojewodę [...] do Archiwum Państwowego w P., Archiwum Państwowego w L., Archiwum [...] oraz Konsulatu Generalnego Rzeczpospolitej Polskiej w [...] i Konsulatu Generalne Rzeczpospolitej Polskiej w [...] w celu odnalezienia dokumentów mogących potwierdzić, bądź nie, fakt pozostawienia przez Państwa A. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej okazało się nieskuteczne.
Wobec powyższego Sąd pierwszej instancji uznał, że dokonana przez organy obu instancji ocena oświadczeń świadków M. K., E. C. i J. P. jest prawidłowa. Relacje ich bliskich o faktach zaobserwowanych ok. 60 lat wcześniej, odnoszących się do sytuacji majątkowej osób obcych, sąsiadów nie mogą być uznane za wiarygodne źródło ich osobistej wiedzy o stanie posiadania i majątku A. i P. A. w sytuacji, gdy są jedynym dowodem na tę okoliczność. Argument skarżącego, że napisanie, potwierdzenie lub podpisanie tych oświadczeń w obecności notariusza czyni je wiarygodnym dowodem w sprawie nie znajduje potwierdzenia w treści obowiązujących przepisów prawa.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), skargę oddalił.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł J. A., reprezentowany przez adwokata i zaskarżając go w całości, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przez organy administracji w toku prowadzonego przez nie postępowania następujących przepisów:
- - art. 7, art. 77 § 1 i § 3 oraz art. 86 Kodeksu postępowania administracyjnego, przez organ pierwszej instancji, poprzez niepodjęcie wszelkich możliwych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nieprzesłuchanie wskazanych przez wnioskodawcę świadków, jak również samego wnioskodawcy w charakterze strony w sytuacji, gdy pisemne oświadczenia były niekompletne, oraz art. 136 K.p.a., poprzez zaakceptowanie ww. naruszeń przez organ odwoławczy;
- - art. 77 § 4 K.p.a., poprzez nieuwzględnienie przez organy administracji faktów powszechnie znanych, takich jak prześladowania Polaków przez [...], akty okrucieństwa wobec nich, informacji na temat rodziny A., zamieszkującej okolice Z., niemożności uzyskania dokumentów potwierdzających prawa polskiej własności z [...];
- - art. 106 § 4 P.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie przez Sąd pierwszej instancji ww. faktów powszechnie znanych.
Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podał, że organy, dysponując danymi wskazanych świadków, powinny ich przesłuchać. Dawało to możliwość ustalenia stopnia ich pokrewieństwa ze skarżącym, gdzie zamieszkiwali w czasie wojny oraz co pamiętają osobiście, a czego dowiedzieli się z opowiadań rodziców i rodziny. Wyjaśnił, iż w 1943 r. wobec narastającego terroru i aktów przemocy na ludności polskiej jego rodzice podjęli decyzję o opuszczeniu miejsca zamieszkania i pozostawieniu całego majątku. Uciekli z nim, aby osiedlić się w centralnej części Polski. Panujący po wojnie ustrój nie skłaniał do chwalenia się swoim "obszarniczym" rodowodem. W takim przypadku trudno zatem mówić o posiadaniu dokumentów repatriacyjnych.
Ponadto skarżący stwierdził, że na terenie jego pochodzenia doszło do tak głębokich zmian, iż obecnie uzyskanie jakichkolwiek dokumentów potwierdzających stan majątkowy nie jest możliwe. W takiej sytuacji należało zatem oprzeć się na dowodach osobowych. Zdaniem autora skargi kasacyjnej nieuprawnione jest zaaprobowanie przez Sąd pierwszej instancji oceny organów, że świadkowie ze względu na datę urodzenia nie mogą niczego pamiętać z własnych obserwacji. M. K., urodzony w 1934 r., w chwili ucieczki rodziny skarżącego z [...] miał 9 lat, zaś młodszy od niego E. C. – 7 lat. Nie jest bowiem prawdą, iż dzieci we wskazanym wieku nie są w stanie pamiętać w dorosłym życiu wydarzeń z dzieciństwa, tym bardziej, jeśli są one trudne, a nawet traumatyczne. Zdaniem skarżącego przesłuchanie ww. świadków przez organy mogłoby w niniejszej sprawie wiele wyjaśnić, gdyż poza przekazaniem własnych obserwacji mogliby oni podać to, czego dowiedzieli się od własnych rodziców oraz z opowiadań rodziny skarżącego zasłyszanych podczas okupacji lub bezpośrednio po jej zakończeniu.
Ponadto skarżący w piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2013 r. podtrzymał dotychczasowe zarzuty i w załączeniu przedstawił dokumenty, które uzyskał z [...] Państwowego Archiwum [...] po wniesieniu skargi kasacyjnej. Stwierdził, że w jego ocenie załączone wypisy z księgi wieczystej oraz mapa powinny być wystarczającym dowodem potwierdzającym prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Dokumenty te potwierdzają również wiarygodność zeznań świadków. Wskazał, iż wprawdzie nie udało mu się potwierdzić prawa własności faktycznej powierzchni gruntów, nie mniej jednak prawdziwość twierdzeń co do obszaru podanego w wypisie z księgi wieczystej nie może nasuwać wątpliwości.
Minister Skarbu Państwa w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wskazał, że organ pierwszej instancji wyjaśnił stronie zasady przyznawania prawa do rekompensaty i wezwał do dostarczenia stosownych dowodów. Dodatkowo w pismach z dnia [...] stycznia 2007 r., z dnia [...] listopada 2007 r. oraz z dnia [...] maja 2009 r. określił, jakie fakty mają istotne znaczenie dla sprawy i jakie dowody są niezbędne do potwierdzenia tych faktów.
Ponadto podał, że Wojewoda [...] w celu wyjaśnienia wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy wystąpił do różnych placówek polskich jak i zagranicznych, lecz działania te nie przyniosły rezultatu. Minister podał również, iż brak dowodów z dokumentów oraz oświadczeń świadków spełniających wymogi formalne określone w art. 6 ust. 5 cyt. ustawy, czyni zbędnym ich przesłuchiwanie, jak również przesłuchiwanie skarżącego. Odnosząc się do załączonych przez skarżącego przy piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 r. nowych dowodów stwierdził, że nie były one znane zarówno organom orzekającym w sprawie, jak i Sądowi pierwszej instancji. W związku z tym nie powinny być one podstawą oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Istota jej zarzutów sprowadza się do zakwestionowania zaaprobowanej przez Sąd pierwszej instancji dokonanej przez organ oceny oświadczeń świadków, złożonych w toku postępowania administracyjnego, które miałyby potwierdzać fakt pozostawienia przez rodziców skarżącego nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej z przyczyn, o których mowa w art. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, oraz o rodzaju i powierzchni tej nieruchomości.
Podstawę prawną do wydania decyzji o potwierdzeniu prawa do wyżej wymienionej rekompensaty stanowią przepisy cytowanej ustawy. Przyznanie rekompensaty jest jednak uwarunkowane łącznym spełnieniem wszystkich przesłanek określonych w tej ustawie. Zgodnie z art. 5 ust. 1 omawianej ustawy, potwierdzenie prawa do rekompensaty następuje na wniosek osoby ubiegającej się o potwierdzanie tego prawa, złożony nie później niż do dnia 31 grudnia 2008 r. Z art. 6 ustawy wynika, że do przedmiotowego wniosku należy dołączyć:
- 1) dowody, które świadczą o pozostawieniu nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej z przyczyn, o których mowa w art. 1, oraz o rodzaju i powierzchni tych nieruchomości;
- 2) dowody, które świadczą o posiadaniu obywatelstwa polskiego, o którym mowa w art. 2 i 3;
- 3) dowody potwierdzające miejsce lub miejsca zamieszkania wnioskodawcy, a w przypadku, o którym mowa w art. 3 ust. 2, również dowody potwierdzające miejsca zamieszkania po przybyciu na obecne terytorium Rzeczypospolitej Polskiej osób, o których mowa w art. 2 lub art. 3; w przypadku braku tych dowodów do wniosku dołącza się oświadczenie wnioskodawcy o miejscu lub miejscach zamieszkania tych osób;
- 4) oświadczenie o wskazaniu osoby uprawnionej w przypadku, o którym mowa w art. 3 ust. 1;
- 5) oświadczenie o dotychczasowym stanie realizacji prawa do rekompensaty.
W świetle art. 6 ust. 4 ww. ustawy, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, mogą być w szczególności:
- 1) urzędowy opis mienia;
- 2) orzeczenie wydane przez były Państwowy Urząd Repatriacyjny;
- 3) dokumenty urzędowe, w tym sądowe, a także dokumenty pozyskane z archiwów państwowych Republiki Białoruś, Republiki Litewskiej, Federacji Rosyjskiej, Ukrainy lub innych państw;
- 4) wydane przez władze polskie dokumenty, które świadczą o posiadaniu obywatelstwa polskiego.
Stosownie do treści art. 6 ust. 5 powołanej ustawy, w przypadku braku dokumentów, o których mowa w ust. 4 pkt 1 i 2, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być oświadczenia dwóch świadków złożone, pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, przed notariuszem, organem prowadzącym postępowanie lub w polskiej placówce konsularnej w kraju zamieszkania świadka, którzy:
- 1) zamieszkiwali w miejscowości, w której znajduje się nieruchomość pozostawiona poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, lub w miejscowości sąsiedniej;
- 2) nie są osobami bliskimi – w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami – właścicieli lub spadkobierców ubiegających się o potwierdzenie prawa do rekompensaty.
Z akt sprawy wynika, że w postępowaniu administracyjnym skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów potwierdzających fakt, iż jego rodzice pozostawili poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomość w miejscowości Z. oraz o rodzaju i powierzchni tej nieruchomości. Dokumentów takich, pomimo pism wystosowanych do stosownych archiwów i innych placówek, nie udało się również uzyskać organowi. W związku z tym w tej sprawie jedynymi dowodami, na które powołał się skarżący, mającymi świadczyć o tym fakcie, są oświadczenia licznych świadków, w tym przede wszystkim oświadczenia E. C. oraz M. K. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, iż oświadczeniom E. C. oraz M. K. nie można przyznać mocy dowodowej. Świadek M. K. urodził się w 1934 r., a E. C. w 1936 r. W dacie repatriacji skarżącego i jego rodziców mieli oni zatem odpowiednio 9 i 7 lat.
Uzasadnia to tezę, że wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej – nie jest wiarygodne, aby w tak młodym wieku dysponowali oni szczegółową wiedzą o powierzchni i strukturze gruntów, jak również o konkretnych pomieszczeniach i budynkach oraz maszynach (w tym o ich stanie), jakimi dysponowała rodzina skarżącego, które podają w oświadczeniach (oświadczenie E. C. z dnia [...] marca 2006 r. oraz M. K. z dnia [...] kwietnia 2006 r. i z dnia [...] sierpnia 2006 r.). Dodatkowo prawidłowo wskazał, że oświadczenia E. C. nie spełniają wymagań formalnych określonych w art. 6 ust. 5 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż nie wskazują jego miejsca zamieszkania w 1939 r. oraz informacji, że nie jest on osobą bliską w stosunku do skarżącego.
Z kolei oświadczenia M. K., które wprawdzie spełniają wymogi określone w powołanym przepisie, opierają się wyłącznie na relacji osób trzecich. Wiedza w tym zakresie nie stanowi jego własnej wiedzy, jest on tzw. świadkiem ze słyszenia. Jakkolwiek w pewnych sytuacjach taki dowód może być powoływany, to jednak w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że wobec braku jakichkolwiek innych dokumentów potwierdzających ten fakt w dacie orzekania przez organy, oświadczenia M. K. (podobnie jak J. P.) nie dowodzą tytułu własności skarżącego do nieruchomości położonej w miejscowości Z. Nie można bowiem przyznać prawa do rekompensaty tylko i wyłącznie na podstawie zeznań świadków, którzy opisują zdarzenia jedynie w oparciu o relację innych osób, gdyż w tym okresie byli małymi dziećmi. Zastrzeżenia skarżącego w kwestii prawdziwości tych oświadczeń są zatem gołosłowne i nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie.
Na uwzględnienie nie zasługiwały również oświadczenia pozostałych świadków, gdyż w żadnym z nich nie określono rodzaju i powierzchni ww. nieruchomości – art. 6 ust. 1 cyt. ustawy, nie spełniają one również wymogów formalnych określonych w art. 6 ust. 5 tej ustawy. Z uwagi na wszystkie przedstawione wyżej powody Sąd pierwszej instancji trafnie podzielił stanowisko organu, który uznał, iż w tej sprawie nie było potrzeby przesłuchiwania świadków oraz strony postępowania.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie uznał, że w rozpoznawanej sprawie organy orzekające podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Czyni to zatem zarzut naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i § 3, art. 86 i art. 136 K.p.a. nieskutecznym.
Zamierzonego skutku nie mógł odnieść również zarzut naruszenia art. 77 § 4 K.p.a. oraz art. 106 § 4 P.p.s.a., gdyż zarówno organy, jak i Sąd pierwszej instancji nie kwestionowały nieudowodnienia okoliczności opuszczenia przez skarżącego i jego rodziców byłego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a jedynie brak udowodnienia faktu pozostawienia tam przez nich nieruchomości.
Odnosząc się do załączonych przez skarżącego przy piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 r. dokumentów w kontekście zarzutów skargi kasacyjnej, wskazać należy, iż zostały one złożone już po jej wniesieniu i nie były znane zarówno organom w dacie wydawania przez nich decyzji, jak i Sądowi pierwszej instancji orzekającemu w tej sprawie. Okoliczność uzyskania przez stronę nowych, istotnych dowodów, istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, może być ewentualnie podstawą do złożenia do odpowiedniego organu wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 P.p.s.a. podlega oddaleniu. O obowiązku zwrotu przez J. A. na rzecz Ministra Skarbu Państwa niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i § 3 i art. 209 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).