Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 942/10 oddalił skargę H. Ł., B. Ł. i R. Ł na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, że decyzją z dnia [...] marca 2010 r., nr [...], Wojewoda Mazowiecki, po rozpatrzeniu odwołania H. Ł., B. Ł. i R. Ł od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...], w sprawie odmowy przyznania prawa wieczystego użytkowania do gruntu nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...], w części stanowiącej dz. ew. [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Nieruchomość położona w Warszawie przy ul. [...] objęta jest działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279). Z dniem 21 listopada 1945 r., tj. z dniem wejścia w życie dekretu, nieruchomości warszawskie, w tym grunt przedmiotowej nieruchomości, na podstawie art. 1 powołanego dekretu przeszły na własność gminy m.st. Warszawy, a od 1950 r., na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz.U. z 1950 r. Nr 14, poz. 130) grunt ten stał się własnością Skarbu Państwa. Zgodnie z zaświadczeniem Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa X Wydział Ksiąg Wieczystych z dnia 14 czerwca 2002 r. Nr L.dz. 1273/02, właścicielką "Nieruchomości Nr [...] w mieście stołecznym Warszawie" była M. E.K. Na mocy postanowienia Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy z dnia 12 czerwca 2002 r. (sygnatura akt: I Ns 1583/01), spadek po M. E. K. nabyła córka F. E. M. Ł.. Spadek po Fl. Ł. nabył syn Z.M.H. Ł. na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w Oleśnie z dnia 30 kwietnia 2002 r. (sygnatura akt: I Ns 81/02). Na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Oleśnie z dnia 13 lutego 2007 r. (sygnatura akt: I Ns 20/07), spadek po Z. Ł. nabyła żona H. Ł. oraz synowie R. Ł i B. Ł. po 1/3 części.
Organ I instancji na podstawie wypisów z rejestru gruntów, ustalił, że nieruchomość hip. nr [...] wchodzi w skład działek ewid. nr [...], w części o pow. 165 m2, nr [...] w części o pow. 50 m2 stanowiących własność Skarbu Państwa i działki nr ewid. [...] stanowiącej własność spółki [...] sp. z o.o. (poprzednio Gminy Warszawa Centrum), obręb [...].
Z. Ł. pismem z dnia 28 marca 1990 r. wystąpił z wnioskiem o "przywrócenie prawa własności" nieruchomości oznaczonej w księgach wieczystych pod poz. [...] Warszawa Wola, nieruchomość dla której prowadzony był wykaz hipoteczny [...], a obecnie objętej księgą wieczystą [...], stanowiącą działki o nr ew. [...] o pow. 193 m2 i [...] o pow. 663 m2 z obrębu [...].
Decyzją nr 375/2003 z dnia 13 maja 2003 r. Prezydent m.st. Warszawy odmówił Z. Ł. przyznania prawa użytkowania wieczystego nieruchomości oznaczonej nr hip. [...].
Wojewoda Mazowiecki, w wyniku rozpatrzenia złożonego przez Z. Ł.odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 października 2005 r., w sprawie o sygn. I SA/Wa 1096/04 uchylił decyzje obu organów.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent m.st. Warszawy decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., odmówił następcom prawnym Z. Ł., tj. H. Ł., R. Ł i B. Ł. przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu przedmiotowej nieruchomości. Powyższa decyzja wydana została odnośnie działek ew. nr [...] i nr [...] z obrębu [...].
Organ powołując się na art. 7 ust. 1 i 2 powołanego dekretu, podniósł, że objęcie gruntu położonego w Warszawie przy ul. [...] w posiadanie przez Gminę m.st. Warszawy nastąpiło na podstawie rozporządzenia Ministra Odbudowy z dnia 27 stycznia 1948 r., wydanego w porozumieniu z Ministrem Administracji Publicznej (Dz.U. z 1948 r. Nr 6, poz. 43). Na podstawie § 3 tego rozporządzenia, grunty uważano za objęte w posiadanie z dniem wydania numeru organu urzędowego Zarządu Miejskiego, w którym zamieszczono ogłoszenie. Objęcie niniejszego gruntu przez gminę nastąpiło więc w dniu 19 kwietnia 1948 r., tj. z dniem ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym nr 10 Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego m.st. Warszawy, a więc termin na złożenie wniosku upływał w dniu 19 października 1948 r. Skoro w okresie od dnia 19 kwietnia 1948 r. do dnia 19 października 1948 r. wniosek nie został złożony, to oznacza, że dawni współwłaściciele nie skorzystali z przysługującego im uprawnienia określonego w art. 7 ust. 1 powołanego dekretu. Prezydent zauważył, że nie został także złożony wniosek na podstawie uchwały Nr 11 Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 1965 r. w sprawie oddania niektórych terenów na obszarze m.st. Warszawy w wieczyste użytkowanie (M.P. Nr 6, poz. 18), jak również na podstawie art. 82 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127) i art. 214 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603). Wniosek o zwrot nieruchomości z dnia 28 marca 1990 r. został złożony po upływie wszelkich terminów przewidzianych przez ustawodawcę. Termin określony w art. 7 dekretu jest terminem prawa materialnego, złożenie wniosku o przyznanie własności czasowej po tym terminie jest podstawą do wydania decyzji odmownej.
Odwołanie do Wojewody Mazowieckiego od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. wnieśli H. Ł., B. Ł. i R. Ł. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wskazał, że zgodnie z rozporządzeniem z dnia 27 stycznia 1948 r. w sprawie obejmowania gruntów przez gminę m.st. Warszawy tryb obejmowania nieruchomości objętych powołanym aktem został uproszczony. Objęcie gruntów w posiadanie w tym trybie następowało z dniem wydania numeru organu urzędowego Zarządu Miejskiego, w którym zamieszczono ogłoszenie o objęciu gruntów w posiadanie. Wojewoda Mazowiecki stwierdził, że organ I instancji dokonał ustaleń, do których był zobowiązany wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Ustalił w szczególności, że wniosek strony dotyczy nieruchomości określonej niegdyś nr hip. [...]. Wskazał, że obecnie składa się ona z działek ew. nr [...], nr [...] i z działki [...] z obrębu [...]. Wojewoda zaznaczył, że co do działki nr ewid. [...] z obrębu [...] nie wyjaśniono rozbieżności odnośnie do powierzchni części działki wchodzącej niegdyś w skład nieruchomości o nr hip. [...] z tego względu, że wniosek stron co do wskazanej działki został wyłączony do rozstrzygnięcia odrębną decyzją. Wyłączenie do odrębnego postępowania wniosku stron w odniesieniu do działki nr [...] wynika z okoliczności, że nieruchomość ta była własnością komunalną, zaś dziś jest własnością spółki prawa handlowego.
Grunt nieruchomości oznaczonej nr hip. [...] objęty został przez gminę m.st. Warszawy w trybie powołanego wyżej rozporządzenia z dnia 27 stycznia 1948 r. w dniu 19 kwietnia 1948 r., a więc ostatnim dniem na złożenie wniosku w trybie art. 7 ust. 1 dekretu z 1945 r. był 20 października 1948 r. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że nie złożono wniosków także w trybie kolejnych aktów prawnych dotyczących roszczeń byłych właścicieli gruntów warszawskich. Termin na złożenie ostatniego z nich – w trybie art. 214 ust. z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami – upływał z dniem 31 grudnia 1988 r.
Z. Ł. wystąpił z wnioskiem o "przywrócenie prawa własności" dopiero pismem z dnia 28 marca 1990 r. Dekret z 1945 r. wszedł w życie w dniu 21 listopada 1945 r. Z tym dniem, zgodnie z art. 1, wszelkie grunty na obszarze m.st. Warszawy przeszły na własność gminy. W dniu 18 października 1947 r. Sąd Grodzki w Warszawie wydał orzeczenie o przywróceniu posiadania F. Ł. zgodnie z przepisami powołanego dekretu z 1946 r. Jednakże powołane orzeczenie nie tworzyło nowej sytuacji prawnej, w tym sensie, że nie przywracało własności gruntu na rzecz byłego, bo pozbawionego własności zgodnie z art. 1 dekretu z 1945 r., właściciela. Przesądza o tym, zdaniem organu, przepis art. 39 dekretu z 1946 r. Sytuacja F. Ł. nie różniła się od sytuacji innych właścicieli nieruchomości warszawskich. Pozbawieni własności pozostawali w posiadaniu nieruchomości do czasu objęcia ich w posiadanie przez gminę m.st. Warszawy. W odniesieniu do nieruchomości oznaczonej nr hip. [...] nastąpiło to z dniem 19 kwietnia 1948 r., a więc po dacie powołanego orzeczenia Sądu Grodzkiego.
Skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...], do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli H. Ł., B. Ł. i R. Ł. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie prawa materialnego, tj. – art. 214 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz przepisów postępowania administracyjnego art. 77 i 75 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wnosił o jej oddalenie i podtrzymał w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając skargę za niezasadną orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sąd wskazał, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte wnioskiem Z. Ł., który wpłynął dnia 28 marca 1990 r. stosownie do przepisów dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy Zgodnie z art. 7 ust. 1 tego powołanego dekretu dotychczasowy właściciel gruntu, prawni następcy właściciela, będący w posiadaniu gruntu, lub osoby prawa jego reprezentujące mogą w ciągu 6 miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę zgłosić wniosek o przyznanie na tym gruncie jego dotychczasowemu właścicielowi prawa wieczystej dzierżawy z czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy za opłatą symboliczną.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że odmowa uwzględnienia wniosku z uwagi na upływ wskazanego sześciomiesięcznego terminu, która dotyczyła nieruchomości położonej w Warszawie, przy ul. [...], nr hip [...] w części stanowiącej działki nr ewid. [...] i [...] jest zgodna z prawem. Sąd zaznaczył, że zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że wskazany w dekrecie sześciomiesięczny termin był terminem zawitym prawa materialnego, z jego upływem wygasało uprawnienie do uzyskania w tym trybie prawa własności czasowej. W ocenie Sądu pierwszej instancji organ administracji wykazał, że osoba uprawniona nie zgłosiła w terminie omawianego żądania, co było przyczyną odmowy uwzględnienia wniosku.
Sąd pierwszej instancji podzielił argumentację przedstawioną przez organy, że orzeczenie Sądu Grodzkiego z dnia 18 października 1947 r. nie tworzyło nowej sytuacji prawnej dla właścicielki nieruchomości. Nieruchomość została objęta w posiadanie przez Gminę m.st. Warszawy z dniem 19 kwietnia 1948 r., a więc po dacie powołanego orzeczenia.
Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w związku z tym, że zaskarżone decyzje wydane zostały w sprawie w odniesieniu do działek ew. [...] i [...] z obrębu [...], to tylko zarzuty dotyczące tych działek mogą być przedmiotem kontroli Sądu. Ustalenia dotyczące działki ew. nr [,,,] pozostają poza zakresem niniejszego postępowania.
Sąd pierwszej instancji podniósł, że organ dodatkowo zwrócił uwagę, że wniosek skarżącego został złożony po upływie wszystkich terminów przewidzianych w kolejnych aktach prawnych dotyczących roszczeń byłych właścicieli gruntów warszawskich, w tym po upływie terminu przewidzianego w art. 214 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przesłanką uprawnień przewidzianych w art. 214 i 215 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest to, iż były właściciel lub jego następcy prawni nie uzyskali i nie mogą już uzyskać prawa użytkowania wieczystego gruntu na podstawie art. 7 powołanego dekretu o gruntach warszawskich. Jest to zupełnie inne uprawnienie, którego celem było złagodzenie skutków działania dekretu. Charakter uprawnień byłych właścicieli gruntów warszawskich powoduje, że sprawy o przyznanie użytkowania wieczystego gruntu lub o odszkodowanie w trybie dekretu są odrębnymi sprawami administracyjnymi od spraw o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste lub o odszkodowanie na podstawie art. 214 lub 215 ustawy o gospodarce nieruchomościami, podlegają one rozpatrzeniu w odrębnych postępowaniach administracyjnych i zarzut naruszenia art. 214 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie może być w tych sprawach rozważany. W związku z tym, w ocenie Sądu pierwszej instancji, powoływanie się w skardze w sytuacji, gdy przedmiotem postępowania jest wniosek złożony w trybie dekretu o gruntach warszawskich, na zarzut naruszenia art. 214 ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie znajduje uzasadnienia i jest bezprzedmiotowe.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła H. Ł., B. Ł. i R. Ł. Zaskarżając wyrok w całości skarżący zarzucili:
- naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 7 ust. 1 w zw. z art. 4 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy przez przyjęcie, że objęcie w posiadanie przez gminę m.st. Warszawy nieruchomości oznaczonej nr hip. [...] nastąpiło z dniem 19 kwietnia 1948 r.,
- naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazali, iż postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).
Powołując się na powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów powstępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazali, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie wyjaśnił należycie, czy rozstrzygające w sprawie organy administracji wykonały zalecenia zawarte w uzasadnieniu wyroku Sądu, sygn. akt I SA/Wa 1096/04 z dnia 3 października 2005 r., przede wszystkim wyjaśnienia jaka nieruchomość objęta była numerem hipotecznym [...] oraz rozbieżności co do powierzchni działki nr [...], chociaż skarżący wnieśli o powołanie na tę okoliczność biegłego. Organy pominęły oświadczenie skierowane w dniu 17 listopada 1947 r. do Sądu Grodzkiego w Warszawie w sprawie I Co 599/47 przez Zarząd Miejski w Warszawie, w którym nie znaleziono przeszkód w przywróceniu posiadania nieruchomości F. D. - Ł. i wyrażono zgodę na reprywatyzację nieruchomości. Błędne ustalenia faktyczne organów administracji, stanowiące wynik naruszenia art. 77 i 80 k.p.a., nie zostały poddane należytej kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Oddalenie skargi, mimo że postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego uzasadnia, w ocenie skarżących, twierdzenie, że naruszone zostały przepisy postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, zaskarżony wyrok narusza także prawo materialne przez błędną wykładnię art. 7 ust. 1 w związku z art. 4 dekretu z dnia 26 października 1945 r. Złożony przez Z. Ł. w dniu 11 kwietnia 1990 r. wniosek został zdaniem skarżących złożony w terminie, wobec pozostającego w obrocie prawnym wydanego przez Sąd Grodzki w Warszawie 18 października 1947 r. orzeczenia sygn. akt I Co 599/47, mocą którego Sąd ten postanowił przywrócić F. D.-Ł.j posiadanie nieruchomości. Ogłoszenie w Dzienniku Urzędowym Nr 10 Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego m.st. Warszawy o objęciu w posiadanie gruntów, na terenie których znajdowała się sporna nieruchomości, nie wywarło skutku objęcia tej nieruchomości w posiadanie przez gminę m.st. Warszawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania – z przyczyn wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Przesłanki nieważności w sprawie nie zaistniały, zatem Sąd rozpoznał wniesioną skargę kasacyjną w granicach podniesionych przez stronę zarzutów, które okazały się nieuzasadnione.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu o charakterze procesowym, zgłoszonego w oparciu o podstawę wskazaną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zauważyć należy, że zarzut ten nie został prawidłowo sformułowany.
Przepisy art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), których naruszenie zarzucono w skardze kasacyjnej mają charakter norm ustrojowych, nie określają zasad postępowania przed sądami administracyjnymi. Ponadto, nieuzasadnione – zdaniem skarżących – oddalenie skargi nie upoważnia do stwierdzenia, że Sąd pierwszej instancji uchybił wskazanym przepisom. Sąd dokonał kontroli działalności administracji publicznej, o której mowa w art. 1 § 1 powołanej ustawy, a kontrolę tę przeprowadził – w myśl § 2 art. 1 pod względem zgodności z prawem. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że zarzut naruszenia omawianych przepisów ustrojowych nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Może on być postawiony jedynie w powiązaniu z zarzutem naruszenia przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bo tylko przepisy tej ustawy regulują procedurę sądowoadministracyjną (por. np. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 1 września 2011 r., I OSK 1500/10, Lex nr 1068422). Skarga kasacyjna nie zawiera tak sformułowanego zarzutu, natomiast w jej uzasadnieniu stwierdzono, nie wskazując jaki konkretny przepis ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że błędne ustalenia faktyczne organów administracji, stanowiące wynik naruszenia przepisów art. 77 i 80 k.p.a. nie zostały poddane należytej kontroli tego Sądu. Mając na uwadze uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2010 r., I OPS 10/09 (ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1), w myśl której "Przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obowiązek odniesienia się do zarzutów podniesionych w podstawach kasacyjnych", odniesiono się również do skargi kasacyjnej w powyższym zakresie.
Sąd pierwszej instancji nie mógł naruszyć bezpośrednio art. 77 i art. 80 k.p.a., bowiem przepisy te nie regulują postępowania sądowoadministracyjnego. W świetle materiału znajdującego się w aktach sprawy, na podstawie którego zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. – Sąd wydaje wyrok stwierdzić należy, że dokonane przez organy ustalenia faktyczne, w oparciu o które został wydany zaskarżony wyrok nie zostały przeprowadzone z uchybieniem wskazanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Wyjaśnione bowiem zostały wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, a ich ocena przeprowadzona została na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Również więc Sąd nie uchybił – w sposób pośredni – regułom zawartym w powołanych przepisach. Okoliczność, czy Z. Ł., składając w dniu 11 kwietnia 1990 r. tzw. wniosek dekretowy dotyczący dawej nieruchomości warszawskiej położonej w Warszawie przy ul. [...], nr hip. [...] (w części stanowiącej działki ewid. [...]) dochował terminu określonego w art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy została w sprawie właściwie wyjaśniona.
Za całkowicie chybioną należy uznać sugestię, że w rozpoznawanej sprawie, z naruszeniem wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 października 2005 r. sygn. I SA/Wa 1096/04 (a więc z naruszeniem art. 153 p.p.s.a., który to zarzut nie został jednak w skardze kasacyjnej postawiony) nie wyjaśniono rozbieżności co do powierzchni działki nr [...], wchodzącej niegdyś w skład nieruchomości o nr hip. [...]. Tymczasem, jak wyraźnie określono w zaskarżonej decyzji, a następnie przypomniano w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2010 r., decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] czerwca 2009 r., utrzymana w mocy decyzją Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] wydana została w odniesieniu do działek ewid. nr [...] i [...] z obrębu [...] stanowiących własność Skarbu Państwa. Natomiast wniosek stron dotyczący działki ew. nr [...] z tego obrębu został wyłączony do rozstrzygnięcia odrębną decyzją (nieruchomość stanowiła własność komunalną). W tej sytuacji, wszystkie kwestie dotyczące tej ostatniej działki pozostać musiały poza zakresem niniejszego postępowania.
Zdaniem skarżących Sąd pierwszej instancji naruszył prawo materialne przez błędną wykładnię art. 7 ust. 1 w związku z art. 4 powołanego dekretu, które to uchybienie miało nastąpić przez przyjęcie, że objęcie w posiadanie przez gminę m.st. Warszawa nieruchomości oznaczonej nr hip. 776 nastąpiło z dniem 19 kwietnia 1948 r.
Również powyższy zarzut jest nieusprawiedliwiony.
Zgodnie z art. 7 ust. 1 dekretu dotychczasowy właściciel gruntu, prawni następcy właściciela, będący w posiadaniu gruntu lub osoby prawa jego reprezentujące, a jeżeli chodzi o grunty oddane na podstawie obowiązujących przepisów w zarząd i użytkowanie – użytkownicy gruntu mogą w ciągu 6 miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę zgłosić wniosek o przyznanie na tym gruncie jego dotychczasowemu właścicielowi prawa wieczystej dzierżawy z czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy za opłatą symboliczną. W myśl zaś art. 4 tego dekretu: "Terminy i tryb obejmowania w posiadanie przez gminę m.st. Warszawy gruntów, określonych w art. 1, ustali w rozporządzeniu Minister Odbudowy w porozumieniu z Ministrem Administracji Publicznej".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając niniejszą sprawę, nie uchybił w żaden sposób powyższym przepisom.
Objęcie w posiadanie przez gminę m.st. Warszawy gruntu, którego dotyczy postępowanie, nastąpiło z dniem 19 kwietnia 1948 r. na podstawie powołanego rozporządzenia Ministra Odbudowy z dnia 27 stycznia 1948 r. (data ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym nr 10 Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego m.st. Warszawy). Słusznie więc Sąd pierwszej instancji stwierdził, że termin na złożenie wniosku dekretowego wskazany w art. 7 ust. 2 dekretu upłynął w dniu 19 października 1948 r. Nie budzi też wątpliwości stanowisko Sądu odwołujące się do ustalonego orzecznictwa, że termin złożenia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej określony w art. 7 dekretu jest terminem prawa materialnego i złożenie takiego wniosku po terminie stanowi okoliczność wystarczającą do wydania decyzji odmownej.
Należy także podzielić stanowisko, że okoliczność, iż Sąd Grodzki w Warszawie postanowieniem z dnia 18 października 1947 r., sygn. akt I Co 599/47 przywrócił F. D.-Ł. posiadanie nieruchomości warszawskiej nr hip. [...], położonej przy ul. [...] pozostaje bez znaczenia dla kwestii objęcia tego gruntu w posiadanie przez gminę. Postanowienie powyższe w żaden sposób nie zmieniało sytuacji F. D.-Ł. w stosunku do sytuacji wszystkich innych dotychczasowych właścicieli gruntów warszawskich, którzy byli w ich posiadaniu, a które to grunty położone były na obszarze oznaczonym w ogłoszeniu zawartym w Dzienniku Urzędowym Nr 10 Rady Narodowej i Zarządu m.st. Warszawy, wydanym w dniu 19 kwietnia 1948 r. Wszystkie te grunty bowiem, w myśl regulacji zawartej w § 3 rozporządzenia Ministra Odbudowy z dnia 27 stycznia 1948 r., wydanego na podstawie art. 4 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy, uważa się za objęte w posiadanie przez gminę z dniem wydania numeru Dziennika Urzędowego zawierającego ogłoszenie.
Wspomniane postanowienie Sądu Grodzkiego w Warszawie z dnia 18 października 1947 r. nie stanowiło więc przeszkody w objęciu z dniem 19 kwietnia 1948 r. w posiadanie przez Gminę m.st. Warszawy gruntu przedmiotowej nieruchomości.
Z powyższych względów skarga kasacyjna została przez Naczelny Sąd Administracyjny oddalona na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.