Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 25 listopada 2016r. sygn. akt III SA/Kr 818/16, po rozpoznaniu sprawy ze skargi W.D. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 19 kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.
Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Z akt sprawy wynika, że Komendant Miejski Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia 30 lipca 2010 r. nr [...], na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), zwolnił W.D. ze służby w Policji z dniem 30 sierpnia 2010 r. Zwolnienie ze służby nastąpiło z powodu upływu 12-miesięcznego okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, które było następstwem prowadzonego przeciwko w/w policjantowi postępowania karnego. [...] Komendant Wojewódzki Policji, po rozpoznaniu odwołania strony, rozkazem personalnym z dnia 10 września 2010 r. nr [...] uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia W.D. ze służby i ustalił ją na dzień 30 września 2010 r., a w pozostałym zakresie zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy.
Sąd Rejonowy [...] wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2013 r., sygn. akt [...], utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z dnia 14 marca 2014 r., sygn. akt [...] uniewinnił W.D. od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 298 § 1 K.k. i art. 18 § 3 K.k. w zw. z art. 286 § 1 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k.
W związku z powyższym, W.D. pismem z dnia 19 marca 2014 r. działając na podstawie art. 42 ust. 1, 2 i 3 ustawy o Policji – zgłosił Komendantowi Miejskiemu Policji w [...] gotowość podjęcia służby. Komendant Miejski Policji w [...] ustalił, że wyżej wymieniony nie może zostać do służby dopuszczony albowiem zaistniała okoliczność powodująca niemożność jej podjęcia. Wojewódzka Komisja Lekarska Nr 1 Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji orzeczeniem z dnia 20 sierpnia 2010 r. nr [...] uznała W.D. za całkowicie niezdolnego do służby w Policji i zdolnego do pracy, zaliczyła do [...] grupy inwalidów, stwierdzając, że inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą w Policji. Badania kontrolne wyznaczono na sierpień 2012 r. Następnie Wojewódzka Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] orzeczeniem z dnia 28 września 2012 r. nr [...], po dokonaniu komisyjnego kontrolnego badania lekarskiego w porównaniu do powołanego wyżej orzeczenia z dnia 20 sierpnia 2010 r. nie stwierdziła zmiany w stanie zdrowia W.D. i nadal zakwalifikowała go do [...] grupy inwalidów. Termin kolejnego badania kontrolnego wyznaczono na wrzesień 2015 r.
W związku z powyższym, Komendant Miejski Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia 7 października 2014 r. nr [...], na podstawie art. 6f oraz art. 42 ust. 3 w zw. z art. 41 ust. 1 pkt 1 oraz art. 42 ust. 5 i 7 ustawy o Policji – W.D. przywróconego do służby w Policji z dniem 14 marca 2014 r. zwolnił z tej służby z dniem 15 listopada 2014 r. i przyznał mu za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby za okres 6 miesięcy. W uzasadnieniu rozkazu personalnego podał m.in., że w sprawie zaistniała przesłanka zwolnienia wynikająca z orzeczenia wobec wyżej wymienionego całkowitej niezdolności do służby w Policji, które uniemożliwia dopuszczenie go do jej pełnienia. Wskazał, że orzeczenie o całkowitej niezdolności do służby wydane na podstawie § 13 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 lipca 1991r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. Nr 79, poz. 349 ze zm.) jest tożsame z pojęciem trwałej niezdolności policjanta do służby w rozumieniu art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji i stanowi podstawę do rozwiązania stosunku służbowego.
Ponadto W.D. w toku prowadzonego wyżej postępowania wnioskiem z dnia 7 czerwca 2014 r. zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w [...] o zaliczenie do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym rodziców w okresie od dnia 22 stycznia 1993 r. do dnia 17 lipca 1998 r. w charakterze domownika oraz we własnym gospodarstwie rolnym od dnia 17 lipca 1998 r. do dnia 19 maja 1999 r. Komendant Miejski Policji w [...], po rozpoznaniu przedmiotowego wniosku, decyzją z dnia 6 października 2014 r. nr [...], utrzymaną w mocy decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 10 marca 2015 r. nr [...], umorzył postępowanie administracyjne w tej sprawie. W uzasadnieniu decyzji podał, że pomimo przywrócenia wyżej wymienionego do służby oraz zgłoszenia przez niego gotowości do jej podjęcia, faktycznie służba nie została przez niego podjęta i tym samym nie nabył on prawa do uposażenia. Ustalenie uprawnienia do wzrostu uposażenia z tytułu pracy wykonywanej w gospodarstwie rolnym stało się niemożliwe ze względu na brak podstaw faktycznych i prawnych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Powyższe skutkowało umorzeniem postępowania w oparciu o art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej w skrócie "K.p.a.").
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi W.D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 16 lipca 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 470/15 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyroku stwierdził, że skoro wyżej wymieniony wyraźnie domagał się rozstrzygnięcia kwestii wysokości jego uposażenia zasadniczego, to obowiązkiem organów administracji było merytoryczne rozpoznanie sprawy, a nie umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Wskazał, że w rozpoznawanej sprawie istotne jest zbadanie, czy po zgłoszeniu przez skarżącego gotowości podjęcia służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie służby (art. 42 ust. 4 ustawy o Policji). Przesłanka określona w tym przepisie dotyczy momentu powstania prawa do uposażenia, a nie samego prawa. Podjęcie służby w rozumieniu tego przepisu oznacza faktyczne wykonywanie zadań przez policjanta w ramach istniejącego stosunku służbowego.
W ocenie Sądu pierwszej instancji, w niniejszej sprawie zbadania wymagała kwestia niezdolności W.D. do służby w Policji uniemożliwiająca jej podjęcie. Jest ona istotna zarówno, gdy chodzi o prawo przywróconego policjanta do mianowania na stanowisko równorzędne do stanowiska zajmowanego przed zwolnieniem ze służby, jak i w zakresie ustalenia przesłanki z art. 42 ust. 4 ustawy o Policji. W tym celu konieczne jest przeanalizowanie przez organy orzeczeń lekarskich, z których ta niezdolność wynikała, z uwzględnieniem faktu, że ostatnie orzeczenie lekarskie diagnozujące niezdolność W.D. do służby w Policji zostało wydane w dniu 28 września 2012 r., zaś kolejne badanie kontrolne zostało przewidziane na wrzesień 2015 r., a okoliczności, z którymi skarżący wiązał swoją niezdolność do służby uległy zmianie w związku z prawomocnym wyrokiem uniewinniającym, co powinno zostać poddane weryfikacji komisji lekarskiej w celu ustalenia aktualnego zakresu zdolności skarżącego do służby w Policji.
Komendant Miejski Policji w [...], ponownie rozpoznając sprawę ustalił, że Komisja Lekarska podległa Ministrowi Właściwemu Do Spraw Wewnętrznych w [...] orzeczeniem z dnia 27 listopada 2015 r. nr [...], po dokonaniu komisyjnego kontrolnego badania lekarskiego w porównaniu do orzeczenia z dnia 28 września 2012 r. nr [...], nie stwierdziła zmiany w stanie zdrowia W.D. i zakwalifikowała go do [...] grupy inwalidów na stałe ze względu na schorzenie niepoddające się leczeniu, mimo wieloletniej i przewlekłej terapii. Podała również, iż inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą.
Komendant Miejski Policji w [...] decyzją z dnia 25 stycznia 2016 r. nr 4, na podstawie art. 42 ust. 4 oraz art. 100 i art. 101 ust. 1 ustawy o Policji, odmówił W.D. przyznania prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu zaliczenia do wysługi lat okresów pracy w gospodarstwie rolnym. W uzasadnieniu decyzji, powołując orzeczenia w/w Komisji Lekarskich stwierdził, że skarżący po przywróceniu do służby z uwagi na stan zdrowia nie mógł zostać do niej dopuszczony. Do chwili obecnej stan jego zdrowia nie uległ zmianie, a inwalidztwo jest trwałe. Skoro nie przysługuje mu prawo do uposażenia to organ nie mógł rozstrzygać o prawie do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu zaliczenia do wysługi lat okresów pracy w gospodarstwie rolnym.
Od powyższej decyzji W.D. wniósł odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w którym zarzucił naruszenie:
- art. 42 ust. 4 i 7 w zw. z art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, poprzez ich niewłaściwą wykładnię i niezastosowanie art. 121 ust.1 tej ustawy o Policji,
- § 4 ust. 1 pkt 5 oraz § 5 ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego policjantów (t.j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 1236 ze zm.) w zw. z art. 101 ust. 1 oraz art. 106 ust. 1 ustawy o Policji, poprzez ich nieuzasadnione pominięcie.
W uzasadnieniu odwołania wskazał m.in., że dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy kluczowy jest art. 42 ust. 4 ustawy o Policji. Przepis ten stanowi, że prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba, że po zgłoszeniu do niej zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie służby. Przytoczył tezę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2009 r., sygn. akt I OSK 583/08 zgodnie z którą "wyrażenie przez funkcjonariusza gotowości do pełnienia służby po uchyleniu decyzji o jego zwolnieniu należy traktować jak faktyczne pełnienie służby". Zdaniem W.D. spełnił wymóg złożenia oświadczenia o gotowości do podjęcia służby, a powołane w sprawie orzeczenia lekarskie nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Brak było zatem podstawy do przyjęcia, że po przywróceniu do służby nie był zdolny do jej pełnienia i zaistniała przesłanka określona w art. 42 ust. 4 ustawy o Policji. Ponadto organ błędnie stwierdził, że po przywróceniu do służby nie nabył prawa do uposażenia. Pozostawał w służbie w okresie od dnia przywrócenia do służby do dnia ponownego zwolnienia z niej, ale bez przydziału służbowego.
Komendant Wojewódzki Policji w [...], po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 19 kwietnia 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji przedstawił orzeczenia komisji lekarskich i stwierdził, że W.D. zarówno przed przywróceniem do służby, jak i po zwolnieniu z niej, był niezdolny, aby tę służbę pełnić. Faktycznie służba nie została przez niego podjęta i tym samym nie przysługiwało mu uposażenie. Z tego względu nie można było mu zaliczyć okresów pracy wykonywanej w indywidualnym gospodarstwie rolnym rodziców w charakterze domownika oraz prowadzenia własnego gospodarstwa rolnego do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi W.D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której powtórzył zarzuty przedstawione w odwołaniu i wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji.
Komendant Wojewódzki Policji w [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ale z innych przyczyn, niż wskazane przez skarżącego. W uzasadnieniu wyroku podał, iż aby policjant mógł faktycznie pełnić służbę, nie wystarczy samo zgłoszenie przez niego gotowości do służby. W przedmiotowej sprawie, z uwagi na orzeczoną wobec W.D. w dniu 20 sierpnia 2010 r. całkowitą niezdolność do służby w Policji, Komendant Miejski Policji w [...] przed dopuszczeniem do pełnienia służby powinien skierować go na badania w celu uaktualnienia opinii o stanie zdrowia i zdolności do pełnienia służby w tej formacji.
W ocenie Sądu pierwszej instancji, skoro organ tego nie uczynił, a skorzystał jedynie z orzeczenia Komisji Lekarskiej Podległej Ministrowi Właściwemu do Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia 27 listopada 2015 r., sporządzonego dla potrzeb orzekania o stopniu inwalidztwa, to zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji podlegały uchyleniu.
Powyższy pogląd jest konsekwencją wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 lipca 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 470/15, w którym wskazał m.in., że konieczne jest przeanalizowanie przez organy orzeczeń lekarskich, z których wynika niezdolność do służby, z uwzględnieniem faktu, że ostatnie orzeczenie lekarskie diagnozujące niezdolność W.D. do służby w Policji zostało wydane w dniu 28 września 2012 r., kolejne badanie kontrolne zostało przewidziane na wrzesień 2015 r., a okoliczności, z którymi skarżący wiąże swoją niezdolność do służby uległy zmianie w związku z prawomocnym wyrokiem uniewinniającym, co powinno zostać poddane weryfikacji komisji lekarskiej w celu ustalenia aktualnego zakresu zdolności skarżącego do służby w Policji.
Z uwagi na treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), w rozpoznawanej sprawie wyrok ten ma charakter wiążący.
Ponadto Sąd pierwszej instancji zauważył, iż jedynie orzeczenie Komisji Lekarskiej z dnia 20 sierpnia 2010 r. nr [...] zawierało wnioski dotyczące zdolności skarżącego do służby w Policji. Następne orzeczenia (z dnia 28 września 2012 r. i z dnia 27 listopada 2015 r.) były wydawane na podstawie skierowania Zakładu Emerytalno-Rentowego MSW i nie zawierały części dotyczącej badania zdolności do służby w Policji. Wynikało to z faktu, że podstawowym celem tych opinii było badanie stopnia inwalidztwa pod kątem wypłaty świadczeń rentowych. Wzory orzeczeń komisji lekarskich MSWiA zostały określone w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie określenia wzoru orzeczenia komisji lekarskiej oraz wzoru rejestru orzeczeń. (Dz. U. z 2014 r. poz.1893). W orzeczeniu wydanym w dniu 27 listopada 2015 r. skreślono pkt 11 i 12 "kategoria zdolności do służby lub do pracy" (tj. odpowiednika dawnego pkt 17 – badanie wykonane w dniu 20 sierpnia 2010r.), a to dlatego, że było to orzeczenie wydawane na wniosek Zakładu Emerytalno-Rentowego MSW (nie było więc potrzebne orzekanie o zdolności do służby w Policji). Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, podana w tym orzeczeniu diagnoza dotyczyła wyłącznie stopnia niepełnosprawności, a nie zdolności do służby w Policji. Orzeczona niepełnosprawność (w przypadku skarżącego – niewykluczająca podjęcia pracy) automatycznie nie oznacza, że skarżący jest niezdolny do służby w Policji. Jednocześnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że na obecnym etapie wyrok uchylający decyzje organów obu instancji nie oznacza akceptacji twierdzeń skarżącego o poprawie jego stanu zdrowia w stopniu umożliwiającym podjęcie służby w Policji. Ta okoliczność wymaga bowiem weryfikacji.
Reasumując, Sąd pierwszej instancji uznał, że organy obu instancji błędnie wykonały w/w wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 lipca 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 470/15, a tym samym naruszyły art. 153 P.p.s.a. oraz art. 42 ust. 4 ustawy o Policji.
Odnosząc się do argumentacji skargi wyjaśnił, że pogląd o automatyczności pełnienia służby w związku z faktem zgłoszenia przez policjanta gotowości do jej pełnienia – jest błędny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu powołanego wyroku z dnia 16 lipca 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 470/15 w sposób szczegółowy wykazał różnice terminologiczne i skutki w zakresie przywrócenia do służby w Policji, zgłoszenie gotowości podjęcia służby, dopuszczenia do służby oraz podjęcia służby. Podał, że zgłoszenie gotowości do służby automatycznie nie oznacza prawa do uposażenia, gdyż orzeczenie o niezdolności do służby w Policji jest jedną z przyczyn usprawiedliwiającą niepodjęcie służby w rozumieniu art. 42 ust. 4 ustawy o Policji (nawet jeżeli niepodjęcie służby jest związane z orzeczeniem komisji lekarskiej wydawanej na wniosek komendanta). Policjantowi przywróconemu do służby, którego stan zdrowia uniemożliwia jej pełnienie, przysługuje świadczenie pieniężne równe uposażeniu, a nie uposażenie. W takim przypadku, zgodnie z art. 42 ust. 5 ustawy o Policji policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Takie samo świadczenie przysługuje osobie, o której mowa w ust. 3, stanowiącym, że jeżeli po przywróceniu do służby okaże się, że mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby policjant nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, chyba że zaistnieje inna podstawa zwolnienia. Powyższa regulacja oznacza, że "świadczenie pieniężnie równe uposażeniu", nie jest "uposażeniem".
Ocena prawna przedstawiona w tym wyroku jest zgodna z jednolitym orzecznictwem sądów administracyjnych w tym przedmiocie (por. wyroki NSA z dnia 13 stycznia 2016 r., I OSK 2961/13, a także 14 stycznia 2016 r., I OSK 764/14). Natomiast podany w skardze wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2009 r., sygn. akt I OSK 583/08 dotyczył innych przepisów tj. ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.), ale również w tym wyroku wyrażono pogląd, że "(...) prawo do uposażenia winno wiązać się z pozostawaniem w gotowości do podjęcia służby, rozumianej nie tylko jako subiektywny zamiar podjęcia służby, ale i obiektywną możliwość wykonywania czynności funkcjonariusza".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że w ponownym postępowaniu Komendant Miejski Policji w [...] skieruje W.D. na badania w celu ustalenia zdolności do służby w Policji, a następnie w oparciu o wydane orzeczenie Komisji Lekarskiej – rozstrzygnie, czy z powodu stanu zdrowia, może czy też nie może on podjąć służby w rozumieniu art. 42 ust. 4 ustawy o Policji.
Z powyższych względów Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a i. c oraz art. 135 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Komendant Wojewódzki Policji w [...], reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. zarzucił naruszenie:
- przepisu prawa materialnego – art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.), poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że dla ustalenia, czy skarżący z powodu stanu zdrowia może, czy też nie może, podjąć służby w Policji, niezbędne jest skierowanie go przez Komendanta Miejskiego Policji w [...] do Komisji Lekarskiej i uzyskanie orzeczenia o zdolności skarżącego do służby, a także stwierdzeniu, że istniejące orzeczenie Komisji Lekarskiej tej kwestii nie dotyczy, podczas gdy w ocenie organu rozstrzygające w tej mierze jest orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Nr 1 MSWiA w Krakowie z dnia 20 sierpnia 2010 r. nr [...] o całkowitej niezdolności W.D. do służby w Policji oraz orzeczenie Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych nr [...] z dnia 27 listopada 2015 r. o trwałym inwalidztwie W.D. pozostającym w związku ze służbą;
- przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 153 P.p.s.a., poprzez uznanie, że organ naruszył art. 153 P.p.s.a., podczas gdy organy Policji zasadnie oparły swoje decyzje na wiążących w zakresie ustalenia zdolności funkcjonariusza do pełnienia służby orzeczeniach Komisji Lekarskiej orzekającej o całkowitej niezdolności W.D. do służby w Policji oraz o jego trwałym inwalidztwie pozostającym w związku ze służbą w Policji.
Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił stan faktyczny sprawy oraz przytoczył argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów. Podał, że W.D. ostatecznym rozkazem Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 7 października 2014 r. nr [...] został zwolniony ze służby w Policji z dniem 15 listopada 2014 r. W związku z tym przestały mieć do niego zastosowanie przepisy art. 40 i 40a ustawy o Policji, stanowiące o możliwości skierowania policjanta przez przełożonego do Komisji Lekarskiej w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby, a także o obowiązku policjanta poddania się badaniom zleconym przez komisję. Tym samym Komendant Miejski Policji w [...] utracił ustawowe uprawnienie do wydania W.D. skierowania na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1822). W odniesieniu do osoby zwolnionej ze służby, której ustalono prawo do renty inwalidzkiej, jedynym organem legitymowanym do wydania skierowania do Komisji Lekarskiej jest, na podstawie art. 27 ust. 2 w/w ustawy o komisjach lekarskich, właściwy organ emerytalny, czyli Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA. Na podstawie art. 27 ust. 1 tej ustawy, kierownik jednostki, w której zwolniony policjant ostatnio pełnił służbę, zachowuje prawo do: wydania skierowania mającego na celu ustalenie zdolności do pełnienia służby, ale tylko w odniesieniu do policjanta, któremu uprzednio nie ustalono prawa do renty w związku ze służbą. Ratio legis tego przepisu, stosowanego zazwyczaj na wniosek policjanta zwalnianego ze służby, jest zapewnienie mu możliwości uzyskania orzeczenia o związku istniejących schorzeń ze szczególnymi warunkami i właściwościami służby, w celu uzyskania renty bądź podwyższenia emerytury na podstawie art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 667 ze zm.).
Zdaniem autora skargi kasacyjnej, zapadłe w odniesieniu do W.D. orzeczenia Komisji Lekarskiej, tj. orzeczenie z dnia 20 sierpnia 2010 r. nr [...], orzeczenie z dnia 28 września 2012 r. nr [...] oraz orzeczenie z dnia 27 listopada 2015 r. nr [...], winny być odczytywane w ścisłym powiązaniu, ponieważ w zakresie ustalenia całkowitej niezdolności do służby w Policji, rozstrzygające było już orzeczenie pierwotne (część A pkt 17 orzeczenia nr [...]), a kolejne były wynikiem wyznaczonych dwukrotnie badań kontrolnych. Badania kontrolne wyznaczone na sierpień 2012 r. miały obejmować zakres ujęty w części B pkt III.8 orzeczenia pierwotnego, tj. trwałości inwalidztwa, a to wobec stwierdzenia, że inwalidztwo jest czasowe. Z tego względu w orzeczeniu nr [...] nie zawarto już wniosków dotyczących zdolności do służby, a wyłącznie ocenę dotyczącą zaliczenia do grupy inwalidów (nadal trzecia), stopnia i trwałości inwalidztwa (nadal czasowe) oraz wyznaczono kolejne badania kontrolne w tym zakresie na wrzesień 2015 r. Ostatecznie w orzeczeniu z dnia 27 listopada 2015 r. uznano inwalidztwo za trwałe bez potrzeby kolejnego badania kontrolnego. Przede wszystkim jednak zauważyć należy, iż Komisja w odniesieniu do schorzenia będącego przyczyną zaliczenia W.D. do grupy inwalidów, tożsamego ze schorzeniem będącym przyczyną wcześniejszego orzeczenia całkowitej niezdolności do służby w Policji stwierdziła, że nie nastąpiły zmiany w stanie zdrowia badanego, ponieważ to schorzenie, mimo wieloletniej i przewlekłej terapii, nie poddaje się leczeniu. W tym kontekście w zaskarżonym wyroku (str. 6 uzasadnienia) należy ocenić jako nieuprawnione stwierdzenie, że orzeczona niepełnosprawność (w przypadku skarżącego niewykluczająca podjęcia pracy) automatycznie nie oznacza, że jest on niezdolny do służby w Policji. Zachowanie przez W.D. zdolności do pracy nie ma wpływu na ocenę jego zdolności/niezdolności do służby w Policji, a to wobec faktu, że stopień zdolności do pracy jest jedynie przesłanką zaliczenia do określonej grupy inwalidów, zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...), przy czym tylko I grupa obejmuje całkowicie niezdolnych do pracy. Natomiast zaliczenie do którejkolwiek z grup inwalidztwa wyklucza zdolność do służby w Policji, odmienna interpretacja byłaby niezgodna z obowiązującymi przepisami.
Skarżący kasacyjnie, dokonując analizy wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 lipca 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 470/15 podał, że nie wynika z nich, aby kwestionował uznanie orzeczenia z dnia 28 września 2012 r. za miarodajne z punktu widzenia ustalenia niezdolności W.D. do służby w Policji. Przeciwnie – wprost wyraził pogląd, że ostatnie (na dzień wyrokowania) orzeczenie stwierdzające niezdolność W.D. do służby zostało wydane w dniu 28 września 2012 r. Sąd pierwszej instancji nie nakazał zatem, ani nawet pośrednio nie zasygnalizował, aby to Komendant Miejski Policji w [...] skierował W.D. do Komisji Lekarskiej w celu uzyskania orzeczenia odrębnego od przewidzianego na wrzesień 2015 r. w wyniku kolejnego badania kontrolnego. Zalecił jedynie przeanalizowanie orzeczeń lekarskich, z których niezdolność wynika, w celu ustalenia aktualnego zakresu zdolności skarżącego do służby w Policji. W związku z tym Komendant Miejski Policji w [...] zasadnie przyjął, że koniecznym, a zarazem wystarczającym i jedynym działaniem mającym oparcie w obowiązujących przepisach, jest uzyskanie aktualnego orzeczenia Komisji Lekarskiej, wydanego w wyniku badań kontrolnych. Zwrócił się do Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA o wydanie kopii orzeczenia z dnia 27 listopada 2015 r., nr [...], dołączył je do akt postępowania i poddał to orzeczenie analizie w decyzji kończącej postępowanie. Stwierdził, iż Komisja Lekarska uznała, że stan zdrowia W.D. do chwili obecnej nie uległ zmianie i nie ma możliwości jego powrotu do służby, ponieważ inwalidztwo jest trwałe.
W konsekwencji autor skargi kasacyjnej podał, że w świetle przedstawionych okoliczności, nie podważając w żadnej mierze związania wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 lipca 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 470/15, zarzut błędnego wykonania zawartych w nim wskazań, a więc naruszenia przez organy Policji art. 153 P.p.s.a. oraz art. 42 ust 4 ustawy o Policji jest bezpodstawny. Wskazania zostały zrealizowane w całości zgodnie z obowiązującymi przepisami, wyznaczającymi tryb ustalania zdolności do służby w Policji oraz kompetencje organów w tym zakresie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. Przy czym istota podniesionych w niej zarzutów sprowadza się do zakwestionowania stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zawartego w zaskarżonym wyroku, który stwierdził, że organ naruszył art. 153 P.p.s.a. oraz art. 42 ust. 4 ustawy o Policji, albowiem błędnie wykonał wskazania zawarte w wyroku tego Sądu z dnia 16 lipca 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 470/15. W ocenie Sądu pierwszej instancji, Komendant Miejski Policji w [...] winien skierować W.D. na badania do Komisji Lekarskiej w celu ustalenia jego zdolności bądź niezdolności do służby w Policji, bowiem orzeczenia o inwalidztwie wydane dla celów rentowych na podstawie skierowania Zakładu Emerytalno – Rentowego MSW, nie mogą stanowić podstawy ustaleń w tym zakresie. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że organ dopiero w oparciu o adekwatne orzeczenie Komisji Lekarskiej będzie mógł rozstrzygnąć, czy wyżej wymieniony z powodu stanu zdrowia może, czy też nie może, podjąć służby w rozumieniu art. 42 ust. 4 ustawy o Policji.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w celu rozważenia prawidłowości dokonanej przez Sąd pierwszej instancji oceny niewykonania przez organ wskazań zawartych w powołanym wyroku tego Sądu z dnia 16 lipca 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 470/15, niezbędne jest podanie, iż w sprawie niesporny jest fakt, że Wojewódzka Komisja Lekarska Nr 1 Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Krakowie orzeczeniem z dnia 20 sierpnia 2010 r. nr [...] orzekła, że stwierdzone schorzenia czynią W.D. całkowicie niezdolnym do służby w Policji i zdolnym do pracy oraz uzasadniają zaliczenie do [...] grupy inwalidów. Inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą w Policji. Badania kontrolne wyznaczono na sierpień 2012 r.
Stosownie do § 13 ust. 1 pkt 5 obowiązującego do dnia 31 grudnia 2014 r. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. Nr 79, poz. 349 ze zm.), określenie "całkowicie niezdolny do służby" oznacza, że w stanie zdrowia badanego stwierdzono schorzenia, które nie pozwalają na pełnienie służby. W przypadku gdyby w stanie zdrowia policjanta stwierdzono schorzenia, które zmniejszałyby jego sprawność fizyczną lub psychiczną i nie pozwalały na pełnienie służby na zajmowanym stanowisku, a jednak nie stanowiły przeszkody do dalszego pełnienia służby na innym stanowisku, komisja byłaby zobligowana do użycia stwierdzenia "trwale niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku" i określenia jakie warunki służby są przeciwwskazane dla badanego. Inaczej również określone są schorzenia, które czasowo zmniejszają sprawność fizyczną lub psychiczną policjanta, ale które mogą rokować poprawę stanu jego zdrowia i odzyskanie pełnej sprawności i zdolności do służby na zajmowanym stanowisku. W takim przypadku komisja używa określenia "czasowo niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku" i wyznacza termin powtórnego badania i wydania ostatecznego orzeczenia o zdolności badanego do służby na zajmowanym stanowisku. W niniejszej sprawie z powołanego wyżej orzeczenia nie wynika, aby miały miejsce dwa ostatnie przypadki. Zawarte w pkt III orzeczenia stwierdzenie "inwalidztwo jest czasowe" dotyczy określenia inwalidztwa i nie ma związku z ustaleniem stopnia zdolności do służby. Prawomocne orzeczenie komisji lekarskiej, zawierające określenie przewidziane w § 13 ust. 1 pkt 5 cyt. rozporządzenia z dnia 9 lipca 1991 r. "całkowicie niezdolny do służby" jest zatem orzeczeniem, o którym mowa w § 14 ust. 2 i § 23 pkt 1 rozporządzenia, jak i w art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji o "trwałej niezdolności do służby". Wyjaśnić należy, iż dokonując wykładni przepisów prawa przyjmuje się założenie niesprzeczności systemu, do którego przepisy te należą. W związku z powyższym, w przypadku, gdy na gruncie wykładni językowej interpretowane przepisy nasuwają wątpliwości, ich rozwiązania należy poszukiwać na gruncie wykładni systemowej, wykorzystując kontekst systemowy danej normy. Jedna z powszechnie przyjmowanych reguł wykładni systemowej przyjmuje, że należy tak ustalić znaczenie interpretowanej normy, by nie pociągało to za sobą istnienia sprzeczności technicznej między normą interpretowaną, a jakąkolwiek z norm należących do danego systemu prawa (por. J. Wróblewski (w:) W. Lang, J. Wróblewski, S. Zawadzki, Teoria państwa i prawa, Warszawa 1979, s. 402 oraz wyrok NSA z dnia 23 października 2008 r., sygn. I OSK 1608/07). Zestawiając unormowania zawarte w powołanych przepisach ustawowych i wykonawczych, zgodnie z przytoczoną regułą wykładni systemowej, należy dojść do wniosku, że policjant, wobec którego orzeczono całkowitą niezdolność do służby, jest również trwale niezdolny do jej pełnienia. Warunkiem takiej kwalifikacji jest rozpoznanie u policjanta schorzeń, które nie pozwalają na pełnienie służby. Oznacza to zarówno całkowitą, jak i trwałą niezdolność policjanta do służby (por. wyrok NSA z dnia 27 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 1854/13).
Ponadto wskazać należy, iż zachowanie przez W.D. zdolności do pracy nie ma wpływu na ocenę jego zdolności/niezdolności do służby w Policji, albowiem stopień zdolności do pracy jest jedynie przesłanką zaliczenia do określonej grupy inwalidów. W świetle art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) ustala się trzy grupy inwalidztwa funkcjonariuszy całkowicie niezdolnych do służby:
- I grupę – obejmującą całkowicie niezdolnych do pracy;
- II grupę – obejmującą częściowo niezdolnych do pracy;
- III grupę – obejmującą zdolnych do pracy.
Z akt sprawy wynika, że W.D. jako całkowicie niezdolny do służby w Policji, został zaliczony do [...] grupy obejmującej zdolnych do pracy, których inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą i na podstawie art. 19 tej ustawy pobiera rentę inwalidzką.
Jednocześnie ubocznie podać należy, iż przedmiotowe orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Nr 1 Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Krakowie było podstawą niedopuszczenia wyżej wymienionego przywróconego do służby do jej pełnienia, mimo zgłoszenia przez niego gotowości podjęcia służby oraz podstawą (art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji) do zwolnienia ze służby w Policji z dniem 15 listopada 2014 r. Zaistnienie tej przesłanki jako podstawy zwolnienia nie było przez W.D. kwestionowane. W związku ze zwolnieniem wyżej wymienionego ze służby przestały mieć do niego zastosowanie przepisy art. 40 i 40a ustawy o Policji, stanowiące o możliwości skierowania policjanta przez przełożonego do Komisji Lekarskiej w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby, a także o obowiązku policjanta poddania się badaniom zleconym przez komisję.
W świetle § 8 obowiązującego do dnia 31 grudnia 2014 r. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, a następnie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, w odniesieniu do osoby zwolnionej ze służby w Policji, która nabyła prawo do renty inwalidzkiej, organem uprawnionym do wydania skierowania do Komisji Lekarskiej w celu ustalenia aktualnej grupy inwalidzkiej jest organ emerytalny.
Z akt sprawy wynika, że uwzględniając powyższą regulację, dokonanie badań lekarskich W.D. i wydanie przez Wojewódzką Komisję Lekarską Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] orzeczenia z dnia 28 września 2012 r. nr [...], jak i przez Komisję Podległą Ministrowi Właściwemu do Spraw Wewnętrznych orzeczenia z dnia 27 listopada 2015 r. nr [...], nastąpiło na podstawie skierowania organu emerytalnego.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że przedstawione orzeczenia Komisji Lekarskich należy oceniać łącznie, albowiem pozostają one z sobą w bardzo ścisłym związku. Jak wyżej podano, kwestia całkowitej, a więc trwałej, niezdolności W.D. do służby w Policji została rozstrzygnięta już w orzeczeniu Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Nr 1 Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Krakowie z dnia 20 sierpnia 2010 r. nr [...] (część A pkt 17). Kolejne orzeczenia: Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia 28 września 2012 r. nr [...] i Komisji Podległej Ministrowi Właściwemu do Spraw Wewnętrznych z dnia 27 listopada 2015 r. nr [...] były konsekwencją badań kontrolnych. W tym przypadku, w sierpniu 2012 r. zakres badań obejmował określony w części B pkt III.8 orzeczenia z dnia 20 sierpnia 2010 r., tj. trwałość inwalidztwa z uwagi na zawarte w nim stwierdzenie, że jest ono czasowe. Stwierdzona w tym orzeczeniu całkowita niezdolność wyżej wymienionego do służby w Policji skutkowała tym, że w orzeczeniu z dnia 28 września 2012 r. nie zawarto już wniosków dotyczących zdolności do służby, a jedynie ustalono, iż grupa inwalidzka III jest aktualna i wyznaczono kolejne badania na wrzesień 2015 r. Tożsamy zakres badań został ustalony w orzeczeniu z dnia 27 listopada 2015 r. W tym przypadku jednak, zaliczając W.D. do [...] grupy inwalidzkiej orzeczono, że inwalidztwo jest trwałe, a termin badania kontrolnego zbędny. Dokonując analizy przedmiotowego orzeczenia zauważyć należy, iż w odniesieniu do schorzenia będącego przyczyną zaliczenia do grupy inwalidów, tożsamego ze schorzeniem będącym przyczyną orzeczenia całkowitej niezdolności do służby w Policji, nie nastąpiły zmiany w stanie zdrowia wyżej wymienionego, albowiem to schorzenie mimo wieloletniej i przewlekłej terapii nie poddaje się leczeniu.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w zw. z art. 153 P.p.s.a. oraz art. 42 ust. 4 ustawy o Policji, bowiem niezasadnie przyjął, że organ błędnie wykonał wskazania zawarte w wyroku tego Sądu z dnia 16 lipca 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 470/15. Powyższe stwierdzenie skutkowało uwzględnieniem skargi kasacyjnej i uchyleniem zaskarżonego wyroku w oparciu o art. 188 w związku z art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a. Jednocześnie przyjęto, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona i przystąpiono do jej rozstrzygnięcia.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, organy Policji zasadnie oparły swoje decyzje na wiążących w zakresie ustalenia zdolności policjanta do pełnienia służby orzeczeniu Komisji Lekarskiej orzekającej o całkowitej niezdolności W.D. do służby w Policji oraz jego trwałym inwalidztwie pozostającym w związku ze służbą w Policji. W sprawie nie było zatem niezbędne kolejne skierowanie go przez Komendanta Miejskiego Policji w [...] do Komisji Lekarskiej w celu uzyskania orzeczenia o jego zdolności do służby w Policji.
Stosownie do art. 42 ust. 4 ustawy o Policji, prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie służby. W sprawie niesporny jest fakt, że W.D., pomimo przywrócenia z mocy prawa do służby w Policji z dniem 14 marca 2014 r. i zgłoszenia w dniu 19 marca 2014 r. Komendantowi Miejskiemu Policji w [...] gotowości jej podjęcia, nie został do niej dopuszczony i faktycznie jej nie podjął, albowiem zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia. Powołanym wyżej orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej w Krakowie został on uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Policji. W konsekwencji rozkazem personalnym Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 7 października 2014 r. nr [...] został ze służby w Policji zwolniony z dniem 15 listopada 2014 r., z uwagi na orzeczoną przez komisję lekarską trwałą niezdolność do służby (art. 42 ust. 3 w zw. z art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji) i na podstawie art. 42 ust. 5 cyt. ustawy przyznano mu za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem za okres 6 miesięcy.
Zauważyć należy, iż "świadczenie pieniężne równe uposażeniu" nie jest uposażeniem, o którym mowa w art. 42 ust. 4 omawianej ustawy. Oznacza to, że W.D. nie nabył prawa do uposażenia o którym mowa w tym przepisie. Organy Policji zatem prawidłowo stwierdziły, że skoro wyżej wymienionemu nie przysługuje prawo do uposażenia, to nie można rozstrzygać o jego prawie do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu zaliczenia do wysługi lat pracy w gospodarstwie rolnym.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 i art. 209 P.p.s.a. oraz art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).