Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 15 października 2019 r., po rozpoznaniu sprawy ze skargi I. M. na akt Prezydenta Miasta T. z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie wynagrodzenia dla kuratora osoby nieobecnej i zwrotu wydatków - 1) uchylił zaskarżony akt, 2) zasądził od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 680 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne:
Postanowieniem z [...] czerwca 2016 r. Sąd Rejonowy w S. [...] Wydział [...], ustanowił I. M. (dalej: skarżąca, strona) kuratorem dla nieznanej z miejsca pobytu J. K. do reprezentowania jej w toku postępowania administracyjnego prowadzonego przez Miejski Ośrodek pomocy Sprzecznej w T., dotyczącego odpłatności za pobyt dzieci w pieczy zastępczej, zgodnie z przepisem art. 193 ust. 1 pkt 2 ustawy o wspieraniu rodziny i pieczy zastępczej. W dniu [...] listopada 2016 r. J. K. zmarła, zatem organ wydał decyzję z [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie wygaśnięcia decyzji z [...] grudnia 2012 r. oraz w przedmiocie umorzenia całkowitego, łącznie z odsetkami, kwoty opłat w wysokości 222.639,02 zł + 23,20 zł kosztów upomnienia za okres od 1 kwietnia 2012 r. do 15 listopada 2016 r. za pobyt dziecka A. K. w placówce pieczy zastępczej. Podobnie organ wydał decyzję z [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie wygaśnięcia decyzji z [...] grudnia 2012 r. oraz w przedmiocie umorzenia całkowitego, łącznie z odsetkami, kwoty opłat w wysokości 222.639,02 zł + 23,20 zł kosztów upomnienia za okres od 1 kwietnia 2012 r. do 15 listopada 2016 r. za pobyt dziecka A. K. w placówce pieczy zastępczej.
Skarżąca pismem z 17 lutego 2017 r. wystąpiła do Sądu Rejonowego w S. o przyznanie jej wynagrodzenia za podjęte czynności związane z pełnioną funkcją kuratora. Domagała się przyznania kwoty 28.800 zł, powiększonej o należny podatek VAT oraz kwoty 60,26 zł tytułem zwrotu wydatków.
Sąd Rejonowy w S. postanowieniem z [...] sierpnia 2017 r. przyznał skarżącej ze środków budżetowych Gminy T. kwotę 13.284 zł brutto tytułem wynagrodzenia za sprawowanie funkcji kuratora oraz kwotę 60,26 zł tytułem zwrotu wydatków związanych ze sprawowaniem funkcji kuratora. W pozostałym zakresie wniosek oddalił. Od powyższego postanowienia organ wniósł zażalenie.
Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z [...] grudnia 2017 r. uchylił zaskarżone postanowienie i wniosek skarżącej odrzucił. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, iż przyznanie wynagrodzenia kuratorowi ustanowionemu celem reprezentacji osoby w postępowaniu administracyjnym nie podlega kontroli sądu powszechnego. Sąd uznał, iż przyznanie ewentualnego wynagrodzenia należało do kompetencji organu administracyjnego, przed którym występował kurator.
Strona 18 lutego 2018 r. wystąpiła z wnioskiem o przyznanie jej wynagrodzenia za podjęte czynności związane z pełnioną funkcją kuratora w kwocie 28.800 zł, powiększonej o należny podatek VAT. W treści wniosku wskazała, iż tę kwotę złożyło się wynagrodzenie za postępowanie administracyjne dotyczące odpłatności za pobyt dziecka A. K., sygn. [...] ([...] w kwocie 14.400 zł + VAT) oraz za postępowanie administracyjne dotyczące odpłatności za pobyt dziecka A. K., sygn. akt [...] ([...] w kwocie 14.400 zł + VAT). Skarżąca domagała się także przyznania kwoty 60,26 zł tytułem zwrotu wydatków.
Prezydent Miasta T. aktem z [...] marca 2019 r., na podstawie § 5 Zarządzenia Nr [...] Prezydenta Miasta T. z [...] kwietnia 2018 r., ustalił wysokość wynagrodzenia oraz zwrotu wydatków dla skarżącej, ustanowionej w trybie art. 34 K.p.a. kuratorem dla J. K., w sprawach o sygn. DPZ, na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w S. z [...] czerwca 2016 r., w wysokości 660,26 zł brutto. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z § 3 ust. 1 Zarządzenia Nr [...] Prezydenta Miasta T. z [...] kwietnia 2018 r. wysokość wynagrodzenia za pełnienie funkcji przedstawiciela (kuratora) dla jednej osoby w postępowaniu administracyjnym wynosi 60 zł brutto za każdą decyzję administracyjną. Wobec osoby nieobecnej wydano 10 decyzji administracyjnych. Wnioskodawca wykazał wydatki poniesione w związku z pełnieniem funkcji kuratora w wysokości 60,26 zł. Zgodnie z § 3 ust. 2 w/w Zarządzenia wysokość zwrotu kosztów wydatków poniesionych w związku z pełnieniem funkcji przedstawiciela (kuratora) nie może przekraczać kwot wynikających z przepisów w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju. Zgodnie z § 3 ust. 3 Zarządzenia wysokość zwrotu udokumentowanych kosztów wysyłanej korespondencji poniesionych w związku z pełnieniem funkcji przedstawiciela (kuratora) nie może przekraczać kwot ustalonych w obowiązującym cenniku Poczty Polskiej. W niniejszej sprawie ustanowiony kurator nie podjął dodatkowych czynności, o których mowa w § 3 ust. 4 Zarządzenia. Na podstawie § 4 Zarządzenia przyznanie wynagrodzenia oraz zwrot wydatków następuje na podstawie wniosku przedstawiciela (kuratora) złożonego po ostatecznym zakończeniu postępowania. Postępowania prowadzone w sprawach o sygn. DPZ zakończyły się w 2016 r., a wniosek został doręczony 25 lutego 2019 r.
Skarżąca wniosła skargę do sądu administracyjnego, żądając uchylenia zaskarżonego aktu w całości; uznanie, iż jako ustanowionemu kuratorowi dla nieobecnej J. K. przysługuje jej wynagrodzenie oraz zwrot wydatków w kwocie określonej wnioskiem z 18.02.2019 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, a w razie nieuwzględnienia powyższego wniosku, o jej oddalenie w całości.
Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uwzględnił skargę. Sąd I instancji nie przychylił się do wniosku o odrzucenie skargi, uznając, że w rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z powagą rzeczy osądzonej. Strona też w terminie złożyła skargę do sądu administracyjnego na akt przyznający jej wynagrodzenie za czynności kuratora. Dokonując kontroli pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu Prezydenta Miasta T. z [...] marca 2019 r. Sąd I instancji uznał, że rozstrzygnięcie organu nie zawiera pełnego wyjaśnienia kryteriów wysokości przyznanego wynagrodzenia co sprawia, że akt ten wymyka się spod kontroli Sądu. Organ powołał w pierwszej kolejności Zarządzenie Prezydenta Miasta T. nr [...] z [...] kwietnia 2018 r. ograniczające wysokość wynagrodzenia kuratora osób nieznanych z miejsca pobytu do kwoty 60 zł za każdą decyzję administracyjną. Sąd I instancji zauważył, że wskazane Zarządzenie nie jest aktem prawa miejscowego i tym samym źródłem prawa powszechnie obowiązującego. WSA wskazał, że w przedmiotowej sprawie wniosek o przyznanie wynagrodzenia został złożony przez stronę 18 lutego 2019 r., zatem w sprawie znajdują zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz. U. z 2018 r., poz. 536) oraz przepisy określające wynagrodzenie adwokackie w innej sprawie, tj. § 14 ust. 1 pkt 1) lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 ze zm.) w wysokości 480,00 złotych. Zatem wynagrodzenie kuratora ustalone w związku z udziałem w postępowaniu o zapłatę (40% wynagrodzenia za czynności adwokackie) nie może przekraczać kwoty 192.00 zł netto (bez podatku VAT), nie może też być niższe, niż 60 zł (§ 1 pkt 1 rozporządzenia z 9 marca 2018 r.). Faktem jest, że powołane rozporządzenie określa wysokość wynagrodzenia kuratora "widełkowo" wskazując, że winno się ono zawierać w przedziale od 60 zł do 192 zł netto i w obszarze wytyczonym tymi kwotami organ uprawniony jest do jego swobodnego określenia, tym niemniej, zdaniem Sądu I instancji, nie można uznać, że może to być wynagrodzenie całkowicie dowolne i pozostające poza jakąkolwiek kontrolą. Aby jednak kontrola sądu administracyjnego w tym zakresie była możliwa, a także dla realizacji zasady przekonywania, organ winien wskazać, jakimi kryteriami kierował się przyznając wynagrodzenie w danej wysokości i jak ocenił ich spełnienie na gruncie danej sprawy. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie organ w żaden sposób nie uzasadnił, dlaczego i w oparciu o jakie kryteria ustalił wysokość wynagrodzenia należnego kuratorowi na 60 zł od każdej decyzji. W ocenie Sądu I instancji, nie może stanowić takiego uzasadnienia powołane przez organ zarządzenie Prezydenta Miasta T. Zarządzenie Prezydenta Miasta nie należy do źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Jest to akt o charakterze wewnętrznym, wiążący w danej jednostce samorządu terytorialnego i stanowiący "wytyczne" działania dla osób podległych służbowo organowi je wydającemu, który jednak nie może wpływać na sytuację prawną podmiotów zewnętrznych w stosunku do struktury, na czele której stoi organ wydający zarządzenie, a zatem na sytuację obywateli. W przedmiotowej sprawie organ nie dokonał np. oceny nakładu pracy kuratora, ilości czynności, jakich podjęcie było konieczne dla wykonania zadań wynikających z tej funkcji i niezbędnego dla nich czasu, kiedy to kurator nie mógł być zaangażowany w inną działalność zawodową. Oceny tej dokonał dopiero w odpowiedzi na skargę.
W konsekwencji Sąd I instancji uznał, że organ wydając zaskarżony akt i przyznając skarżącej wynagrodzenie działał z naruszeniem prawa, w szczególności art. 7, art. 8 i art. 11 K.p.a. Z tego względu uchylił zaskarżone zarządzenie na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: P.p.s.a.).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła I. M. zaskarżając go w zakresie pkt 1) i w tej części wnosząc o jego uchylenie i rozpoznanie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:
- naruszenie przepisów prawa materialnego tj.;
- § 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej w zw. z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu poprzez nietrafne przyjęcie, że w opisanym przez skarżącą stanie faktycznym (określeniu wysokości wynagrodzenia kuratora w sprawie odpłatności za pobyt w pieczy zastępczej sprawowanej w 2016 r.) i uznanie, że znajdują one zastosowanie, podczas gdy zastosowanie powinien znaleźć § 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej w zw. z § 2 ust. 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. (w brzmieniu obowiązującym od 2.11.2016 r.) w sprawie opłat za czynności adwokackie, albowiem zgodnie z przepisem § 3 rozporządzenia do wynagrodzenia do czasu zakończenia postępowania w danej instancji stosuje się przepisy dotychczasowe, a postępowanie zostało zakończono w 2016 r., a tym samym udzielenia organowi I Instancji błędnych wskazań co do wydania aktu w tej sprawie, i w konsekwencji zaniżenia wynagrodzenia należnego kuratorowi za pełnioną funkcję i dokonywane czynności, rażąco odbiegające od wysokości należnego i żądanego wynagrodzenia przez skarżącą;
- z ostrożności procesowej skarżąca kasacyjnie zarzuciła również naruszenie przepisów § 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w zw. z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu poprzez nietrafne przyjęcie, że w opisanym przez skarżącą stanie faktycznym (określeniu wysokości wynagrodzeniu kuratora w sprawie odpłatności za pobyt w pieczy zastępczej sprawowanej w 2016 r.) i znajdują one zastosowanie, podczas gdy zastosowanie powinien znaleźć § 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej w zw. z § 2 ust. 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r., a tym samym udzielenia organowi I Instancji błędnych wskazań co do wydania aktu w tej sprawie, a w konsekwencji zaniżenia wynagrodzenia należnego kuratorowi za pełnioną funkcję i dokonywane czynności, rażąco odbiegające od wysokości należnego i żądanego wynagrodzenia przez skarżącą
- § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. polegające na jego błędnej wykładni i przyjęcie, że przepis ten znajdzie zastosowanie do przedmiotowej sprawy o określenie wynagrodzenia kuratora albowiem zakwalifikowane została przez Sąd I instancji jako "inna sprawa administracyjna", podczas gdy z brzmienia tego przepisu wynika wprost, że przepis ten może znaleźć zastosowanie wyłącznie do określenia stawek minimalnych w postępowaniu przed sądami administracyjnymi a nie organami administracyjnymi.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezydent Miasta T. wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie – o oddalenie skargi w całości na podstawie art. 151 P.p.s.a. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym, gdy strona która wniosła skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony w terminie 14 dni od doręczenia skargi kasacyjnej nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie wniosek taki złożyła skarżąca kasacyjnie, druga strona nie sprzeciwiła się temu i dlatego sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym.
W świetle art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodzić należało się z kontrolowanym sądem, który przyjął, że ustalenie wynagrodzenia kuratora dla nieznanej z miejsca pobytu nastąpić powinno w oparciu o przepisy określające wynagrodzenie za czynności adwokackie, stosowane w sprawach administracyjnych odpowiednio, tak jak i odsyłające do nich przepisy o wynagrodzeniu i zwrocie wydatków kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej.
Takie stanowisko dominuje w orzecznictwie sądowoadministracyjnym(por. m.in. wyrok NSA z dnia 16.04.2020r., sygn. akt I OSK 3193/19), w którym podkreśla się, że w sytuacji gdy przyznawanie wynagrodzenia kuratorowi ustanowionemu w trybie art. 34 §1 K.p.a. nie zostało unormowane w przepisach tego kodeksu ani w przepisach szczególnych należy istniejącą lukę wypełnić w drodze analogii, poszukując w systemie prawa przepisów, które mogłyby stanowić oparcie dla rozstrzygnięcie wniosku kuratora o zwrot kosztów.
Rację jednak przyznać należało autorowi kasacji, że wbrew poglądowi kontrolowanego Sądu, przepisy § 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej nie mogły być podstawą ustalenia wynagrodzenia w niniejszej sprawie. Przeciwko temu przemawia brzmienie § 3 ww, rozporządzenia zgodnie z którym w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, do wynagrodzenia kuratora ustanowionego dla strony przed tym dniem, do czasu zakończenia postępowania w danej instancji stosuje się przepisy dotychczasowe.
Oznacza to, że normodawca zastosował w tej kwestii zasadę stadiów postępowania.
Jeśli więc kurator zakończył czynności przed wejściem w życie tego rozporządzenia podstawy prawnej wynagrodzenia poszukiwać należy w obowiązujących do tej pory regulacjach prawnych.
Do momentu wejścia w życie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 2018r. obowiązywało rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów, ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej.
Zgodnie z postanowieniami § 1 tego aktu wysokość wynagrodzenia kuratora nie mogła przekraczać stawek minimalnych przewidzianych przepisami określającymi opłaty za czynności adwokackie, a w przypadku gdy kuratorem jest radca prawny, przepisami określającymi opłaty za czynności radców prawnych.
W myśl § 2 tego samego rozporządzenia wysokość stawek minimalnych w sprawach nieokreślonych w przepisach w sposób precyzyjny co do przedmiotu ustala się przyjmując za podstawę stawkę w sprawach o najbardziej zbliżonym rodzaju.
Słusznie kontrolowany Sąd wskazał na konieczność zastosowania obowiązujących w dacie wykonywania czynności przez kuratora przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z dnia 22 października 2015r., w szczególności zaś na jego § 14 ust.1pkt.1lit. c.
Sprzecznie jednak z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013r. stawkę tę ograniczył do wielkości, o których mowa w § 1 rozporządzenia z 2018r. mimo, że przepis ten nie miał zastosowania w sprawie.
Zdaniem Sądu II instancji błędne jest z kolei upatrywanie przez autora kasacji podobieństwa sprawy o odpłatność za pobyt dziecka w pieczy zastępczej ze sprawą o należność pieniężną, o której mowa w § 2 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.
W kwestii tej podzielić należy ugruntowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowisko, że w sprawach, których przedmiotem jest odpłatność za pobyt dziecka w pieczy zastępczej, wynagrodzenie pełnomocnika, będącego adwokatem lub radcą prawnym, tym samym kuratora dla nieobecnego, ustalonego w postępowaniu administracyjnym ustala się w oparciu o stawki "w innej sprawie", a nie w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 9 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Lu 909/18, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 kwietnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 1266/18, wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 2370/15, postanowienie z dnia 13 lipca 2018 r., sygn. akt IV SA/Gl 1148/14, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Po 820/18).
Zgodzić należało się z zaprezentowanym w orzecznictwie poglądem, że w sprawach w których przedmiotem jest należność pieniężna sporna jest zazwyczaj nie tylko wysokość roszczenia, ale także i sama jego zasada.
Z kolei obowiązek ponoszenia opłat za pobyt dziecka w pieczy zastępczej nałożony został na rodziców w art. 193 ust. 1 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej.
Tym samym konstytutywny element decyzji ustalającej opłatę za pobyt dziecka w pieczy zastępczej sprowadza się w istocie do określenia wysokości tej opłaty za konkretnie wskazane miesiące.
Wysokość opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej jest pochodną wysokości przyznanych świadczeń oraz dodatków w przypadku umieszczenia dziecka w rodzinie zastępczej spokrewnionej, rodzinie zastępczej zawodowej, rodzinie zastępczej niezawodowej lub rodzinnym domu dziecka lub też średnich miesięcznych wydatków przeznaczonych na utrzymanie dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej oraz interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym - w przypadku umieszczenia dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej oraz interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym.
Z tych też przyczyn nie sposób uznać, że sprawą o najbardziej zbliżonym rodzaju do sprawy o ustalenie opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej będzie sprawa o której mowa w § 2 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.
Podsumowując, powtórzyć należy, że autor kasacji nie miał racji kwestionując ustalanie wynagrodzenia kuratora w niniejszej sprawie w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, który ma tu odpowiednie zastosowanie poprzez § 1 ust.1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów, ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej.
Z tego względu wyrok sądu I instancji choć z częściowo błędnym uzasadnieniem uznać należało za odpowiadający prawu.
Prezydent Miasta T. ponownie ustalając wynagrodzenie dla kuratora, za czynności podjęte w postępowaniu administracyjnym, w którym został ustanowiony winien mieć na względzie, że jego górną granicę stanowi stawka minimalna o której mowa w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, a wielkość wynagrodzenia jest zależna od stopnia zawiłości sprawy oraz rzeczywistego nakładu pracy kuratora.
Mając na względzie powyższe skarga kasacyjna na zasadzie art. 184 P.p.s.a. podlegała oddaleniu.