Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 listopada 2005 r. VI SA/Wa 1160/05 oddalił skargę N. L., prowadzącego Przedsiębiorstwo Usługowo-Handlowe w [...], na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] [...], którą – na podstawie art. 13g ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.) w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515 ze zm.) – wymierzono skarżącemu karę pieniężną w łącznej wysokości 9 450 zł za przejazd po drogach publicznych bez zezwolenia pojazdem nienormatywnym, tj. pojazdem przekraczającym dopuszczalny nacisk pojedynczej osi napędowej oraz potrójnej osi naczepy.
Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, gdyż zarzucony przez skarżącego błąd w przeliczaniu wyników ważenia pojazdu, podanych w tonach na KN, dotyczył setnych części KN i pozostawał bez wpływu na wynik sprawy (poprawne przeliczenie bowiem dowodzi przeciążeń podlegających karze), natomiast - w świetle art. 61 ust. 2 i ust. 11 Prawa o ruchu drogowym – przejazd pojazdem przekraczającym dopuszczalne naciski osi był dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia.
Wnosząc skargę kasacyjną N. L. jako jej podstawę przytoczył naruszenie prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 11 i ust. 64 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym w związku z lp. 4 pkt 7 lit. c oraz d załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych (kary pieniężne, o których mowa w art. 13g ust. 1), przez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono przede wszystkim, że – w świetle § 4 pkt 2 (w istocie § 4 ust.
- rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ze zm.) – przez oś pojedynczą rozumie się oś oddaloną od osi sąsiedniej o więcej niż 1,8 m lub dwie osie sąsiednie oddalone od siebie o mniej niż 1 m, a przez oś wielokrotną zespół złożony z dwóch lub więcej osi, zwanych "osiami składowymi, w którym odległość pomiędzy sąsiednimi osiami składowymi jest nie mniejsza niż 1 m i nie większa niż 1,8 m, podczas gdy naczepa, która podlegała kontroli, nie ma osi potrójnej (wielokrotnej), lecz trzy osie pojedyncze, czego dowód stanowi załączony do skargi wyciąg ze świadectwa homologacji oraz potwierdzenie zawarcia umowy ubezpieczenia.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzucono zatem, że wobec skarżącego został niewłaściwie zastosowany określający kary pieniężne załącznik nr 2 do ustawy o drogach publicznych, w związku z art. 64 ust. 11 i art. 64 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, który – pod lp. 4 pkt 7 lit. c oraz d – dotyczy przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi wyłącznie dla potrójnej osi naczep, nie odnosi się zatem do naczepy skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, gdyż zarzuca naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie, jednak nie z powodów normatywnych, lecz wyłącznie faktycznych.
Skarga kasacyjna bowiem – chociaż nie zarzuca zarazem naruszenia przepisów postępowania – powołuje nowe, istotne dla sprawy, jak twierdzi, dowody dotychczas nie znane ani organom inspekcji transportu drogowego, ani sądowi administracyjnemu.
Stosownie do art. 133 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy.
Nie znajduje więc uzasadnienia przekonanie, że doszło do naruszenia prawa materialnego, jeżeli w aktach nie było dowodów prowadzących do odmowy zastosowania tego prawa i skarżący takich dowodów nie powoływał w postępowaniu sądowym.
Z kolei – aby poruszyć jeszcze inny aspekt – do skargi kasacyjnej załączono wyciąg ze świadectwa homologacji już bez wskazania, które z danych technicznych pojazdu świadczą, że naczepa ma trzy osie pojedyncze.
Ze świadectwa zaś wynika, że liczba osi naczepy wynosi 3, przy czym rozstaw osi wynosi 1320 mm (nie mniej niż 1 m i nie więcej niż 1,8 m), natomiast rozstaw kół osi wynosi (dla każdej osi) 2040 mm.
Wydaje się zatem, że – przy czym nie jest to zagadnienie będące przedmiotem rozważań sądu kasacyjnego – w przekonaniu skarżącego właśnie rozstaw kół osi ma istotne znaczenie dla oceny, czy naczepa ma osie pojedyncze, czy też składowe.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 i art. 204 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.