Uzasadnienie
Leokadia W. kierowała w związku z kwestionowaniem prawidłowości naliczenia czynszu przez Zarząd Budynków Komunalnych w Z. pisma do Prezydenta Miasta Z. i podległego mu urzędu. Z uwagi na bezczynność Prezydenta złożyła pismo zwane zażaleniem do Wojewody Ś. Pismo to zostało potraktowane jako skarga i przekazane do rozpatrzenia Radzie Miejskiej.
W dniu 17 maja 2004 r. Rada Miejska w Z. uchwałą (...) uznała za zasadną skargę Leokadii W. na niezałatwienie w terminie sprawy przez Prezydenta Miasta Z. W dniu 27 maja 2004 r. Leokadia W. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Z. z dnia 17 maja 2004 r., wnosząc o jej uchylenie oraz rozpatrzenie wniosku z dnia 10 grudnia 2003 r. do Prezydenta Miasta Z. o przeprowadzenie postępowania administracyjnego i wydanie decyzji administracyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 25 października 2004 r. IV SA/Gl 542/04 odrzucił skargę. W uzasadnieniu wskazał, że zaskarżona uchwała została podjęta w trybie skargowym przewidzianym w dziale VIII ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Na rozstrzygnięcia wydane w tym trybie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, stąd jako niedopuszczalna podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 par. 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.
Leokadia W., działająca za pośrednictwem adwokata, złożyła na to postanowienie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wniosła w niej o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzuciła mu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 58 par. 1 pkt 6 w związku z art. 3 par. 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na błędnym uznaniu, że w przedmiotowej sprawie skarga na uchwałę Rady Miejskiej była niedopuszczalna, gdyż została podjęta w trybie postępowania skargowego, chociaż dotyczyła ona faktycznie skargi na nieprawidłowe naliczenie czynszu regulowanego i niepodejmowanie decyzji w tej sprawie. W konsekwencji spowodowało to odrzucenie skargi. W piśmie uzupełniającym strona skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia i rozstrzygnięcie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny z pominięciem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Dołączyła przy tym plik dokumentów podkreślając, że sprawa nie dotyczy tylko postępowania skargowego, ale zawyżania czynszu regulowanego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, że:
Skarga nie ma uzasadnionych podstaw. Sąd nie dopatrzył się bowiem w zaskarżonym postanowieniu naruszenia powołanych przepisów postępowania. Przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach było żądanie uchylenia uchwały Rady Miejskiej w Z. z dnia 17 maja 2004 r., wydanej w postępowaniu skargowym prowadzonym na podstawie art. 227 i nast. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. 2000 nr 98 poz. 1071 ze zm./ oraz rozpatrzenie wniosku z 10 grudnia 2003 r. o wydanie decyzji administracyjnej w kwestii wysokości czynszu. Tymczasem Sąd Administracyjny nie jest właściwy zarówno w przedmiocie skarg i wniosków z działu VIII Kpa, jak i w zakresie należności o charakterze cywilnoprawnym, jakie stanowią indywidualne obciążenia czynszowe. Zgodnie z art. 3 par. 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w punkcie 1-3 /tj. decyzje i postanowienia/ akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W kategorii tej nie mieszczą się niewątpliwie uchwały stanowiące zawiadomienia o załatwieniu skargi powszechnej, nie istnieje tu bowiem ścisły i bezpośredni związek między działaniem /zaniechaniem określonego działania/ organu administracji a możliwością realizacji uprawnienia /obowiązku/ wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność /por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, W-wa 2004 r. s. 22/. W tej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny zajmował jednoznaczne stanowisko zarówno na podstawie dawnych przepisów ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, jak i obowiązującej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /por. postanowienie NSA z dnia 13 lipca 1983 r. II SA 983/83 - ONSA 1983 Nr 2 poz. 57 s. 90, postanowienie NSA z 9 grudnia 1999 r. III SAB 7/99- ONSA 2001 Nr 1 poz. 27 czy wyrok NSA z dnia 20 lipca 2004 r. OSK 650/04/. Sąd nie podzielił przy tym zarzutu skarżącej, iż zaskarżona uchwała nie dotyczyła skargi w trybie działu VIII Kpa, lecz nieprawidłowego naliczenia czynszu regulowanego. Z akt sprawy wyraźnie wynika bowiem tryb załatwienia sprawy, świadczy o tym zarówno pismo (...) Urzędu Wojewódzkiego w K. z 5 marca 2004 r, z 31 marca 2004 r., pismo Rady Miejskiej z 15 kwietnia 2004 r., a wreszcie sama treść zaskarżonej uchwały. W trybie skargowym organ rozpatrzył też żądanie skarżącej zgłoszone w zakresie zawyżania czynszu regulowanego. Przeświadczenie strony iż postępowanie takie winno kończyć się wydaniem decyzji nie zmienia faktu, iż skarżona uchwała mogła i została podjęta w trybie skarg i wniosków. Stąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie naruszył art. 58 par. 1 pkt 6 w związku z art. 3 par. 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 i 182 par. 1 w związku z art. 58 par. 1 pkt 6 i 3 par. 2 pkt 4 i art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.