Postanowienie NSA z 13 kwietnia 2022 r., I OSK 490/22

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 13 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku o zawieszenie postępowania kasacyjnego

Sprawa

w sprawie ze skargi kasacyjnej T.P., J.P., J.A., E.M., A.C. i M.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 1485/20 w sprawie ze skargi T.P., J.P., J.A., E.M., A.C. i M.M. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie reformy rolnej postanawia: zawiesić postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Skład

sędzia NSA Mariola Kowalska przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 1485/20 oddalił skargę T.P., J.P., J.A., E.M., A.C. i M.M. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie reformy rolnej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli T.P., J.P., J.A., E.M., A.C. i M.M. (dalej "skarżący kasacyjnie") wnosząc o zawieszenie niniejszego postępowania, bowiem przez Trybunałem Konstytucyjnym toczy się postępowanie o sygn. akt SK 68/20 zainicjowane skargą skarżących kasacyjnie w przedmiocie zgodności art. 2 ust. 1 zdanie trzecie dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej z art. 64 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 21 ust. 2 Konstytucji RP, zaś rozstrzygnięcie przez Trybunał Konstytucyjny niniejszego zagadnienia prawnego będzie miało bezpośredni wpływ na wynik niniejszego postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej "P.p.s.a."), sąd może z urzędu zawiesić postępowanie w sprawie, w której rozstrzygnięcie zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Przewidziana w tym przepisie możliwość zawieszenia postępowania sądowego ma charakter fakultatywny i zależy od uznania sądu, który powinien rozważyć, czy w danym przypadku celowe jest wstrzymanie biegu sprawy i czy nie naruszy praw gwarantowanych w Konstytucji RP (rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki – art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) i wynikającego z art. 7 P.p.s.a. postulatu szybkości postępowania.

Zawieszenie postępowania nie jest instytucją prawną gwarantującą szybkie załatwienie sprawy. Zestawienie przesłanek zawieszenia postępowania z nakazem wynikającym z art. 7 P.p.s.a. oznacza, że zasadność zawieszenia postępowania powinna być w każdym przypadku wnikliwie oceniona w celu ustalenia, czy w danej sprawie uzasadnione jest odstąpienie od zasady szybkiego rozpoznania sprawy. W orzecznictwie wskazuje się że, aby móc zastosować art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. między daną sprawą sądowoadministracyjną a innym postępowaniem musi istnieć związek tego rodzaju, że wynik już toczącego się postępowania będzie miał charakter prejudycjalny dla sprawy, która ma być zawieszona (zob. postanowienie NSA z 26 sierpnia 2021 r., sygn. akt I OSK 1058/21, z 23 sierpnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1547/16).

W niniejszej sprawie przedmiot zaskarżenia stanowi decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] marca 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2015 r., którą na podstawie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r., nr 3, poz. 13 ze zm.), § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonanie dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. nr 10, poz. 51 ze zm.) orzeczono, że działki ozn. nr geod. [...] (podzielona na dz. Nr [...], [...]), [...], [...], [...] i [...] wchodzące w skład majątku ziemskiego [...], stanowiące własność F.P. podpadały pod działanie przepisu art. 2 ust. 1 dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r.

Zauważyć należy, że skarżący kasacyjnie w dniu [...] listopada 2019 r. złożyli do Trybunału Konstytucyjnego skargę konstytucyjną o stwierdzenie, że art. 2 ust. 1 zdanie trzecie dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej w zakresie, w jakim umożliwił on wywłaszczenie nieruchomości (w tym stanowiących własność skarżących) bez żadnego odszkodowania jest sprzeczny z art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 21 ust. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie prawa poszanowania własności oraz innych praw majątkowych i nieuzasadnione ograniczenie realizacji prawa poprzez pozbawienia skarżących własności nieruchomości o znacznej wartości oraz z art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 64 ust. 1 i 2 i art. 21 ust. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady ochrony praw słusznie nabytych wynikającej z zasady demokratycznego państwa prawa, co stanowi naruszenie zasady zaufania obywateli do państwa i co do prawa także, poprzez takie sformułowanie zaskarżonych przepisów, które naruszają zasadę rzetelnej legislacji i jasności prawa. Sprawa w Trybunale Konstytucyjnym została zarejestrowana pod sygnaturą [...].

Dlatego też uznać należy, że rozstrzygnięcie przez Trybunał Konstytucyjny zagadnienia objętego ww. pytaniem, a więc przesądzenia kwestii konstytucyjności przepisu art. 2 ust. 1 zdanie trzecie dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej w zakresie, który był podstawą decyzji stwierdzającej, że działki ozn. nr geod. [...] (podzielona na dz. Nr [...], [...]), [...], [...], [...] i [...] wchodzące w skład majątku ziemskiego [...], stanowiące własność F.P. podpadały pod działanie przepisu art. 2 ust. 1 dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. z art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 21 ust. 2 Konstytucji RP, ma niewątpliwie wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej ze skargi skarżących.

W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 P.p.s.a.