Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 4 listopada 2005 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 107/05 oddalił skargę G. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów m. [...] obręb 05, polegającej na wykazaniu nieruchomości oznaczonej nr działki 459 o pow. 0,0519 ha położonej przy ul. [...] jako działki siedliskowej oraz o wykreślenie M. H. D., jako współwłaściciela w 1/3 części przedmiotowej nieruchomości. W uzasadnieniu wyroku przedstawiono następujący stan sprawy oraz ocenę prawną.
Decyzją z dnia [...] Starosta [...] odmówił wprowadzenia zmiany żądanej przez wnioskodawczynię G. S., stwierdzając, iż stan w ewidencji gruntów jest zgodny ze stanem prawnym wynikającym z księgi wieczystej KW nr 4459. W dziale I tej księgi przedmiotowa nieruchomość wykazana jest jako teren budowlany, w dziale II jako współwłaściciele ujawnieni są: G. S., L. P. i M. D. po 1/3 części.
W odwołaniu od powyższej decyzji G. S. zarzuciła nieprawidłowość wpisów w księdze wieczystej, albowiem z postanowienia Sądu z dnia 7 lutego 1986 r. sygn. akt I Ns 38/86 prawo do spadku po A. P. nabyły jej dzieci: G. S., L. P., M. D. po 1/3 części, natomiast gospodarstwo rolne, w skład którego weszła działka nr 459 stanowiąca działkę siedliskową, zabudowaną, nabyli G. S. i L. P. po 1/2 części.
Wojewoda Świętokrzyski uznał ustalenia organu I instancji za prawidłowe. Ponadto stwierdził, że Sąd Wojewódzki w Kielcach postanowieniem z dnia 4 marca 1987 r. sygn. akt I Cr 37/87 oddalił rewizję G. S. od wpisu w dziale II Księgi wieczystej KW nr 4459 prowadzonej dla tej nieruchomości. W uzasadnieniu Sąd podał, że nieruchomość oznaczona nr działki 459 utraciła charakter nieruchomości rolnej ze względu na położenie jej na terenie budownictwa domków jednorodzinnych, zaś okoliczność ta wynika z decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w [...] z dnia 26 lutego 1976 r. nr [...] opartej na zarządzeniu b. Naczelnika Powiatu w [...] nr 33/74 z dnia 12 lipca 1974 r., ustalającym teren budownictwa jednorodzinnego osiedla domków jednorodzinnych "Polna", ogłoszonym w Dzienniku Urzędowym Nr 9, poz. 76 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Kielcach z dnia 13 lipca 1974 r. Wprowadzona w wyniku modernizacji ewidencji gruntów w 1994 r. zmiana podmiotowa uwzględniała zapis w KW nr 4459 w odniesieniu do działki nr 459, który nie uległ zmianie i jest zgodny z zapisem w ewidencji gruntów.
Skargę na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniosła G. S. domagając się jej zmiany, ewentualnie uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżąca zarzuciła obu organom administracyjnym nieuwzględnienie istotnych okoliczności faktycznych tj. decyzji administracyjnej oraz nakazu płatniczego, a także map z których wynika, że w 1972 r. działka nr 4786/2 i 4786/1 (aktualnie część działki 459) była zabudowana i stanowiła wraz z pozostałymi gruntami gospodarstwo rolne. Zdaniem skarżącej, organy niezasadnie powołują się na wpisy w księdze wieczystej, które nie odzwierciedlają wszystkich zmian np. brak wpisu udziałów na jej rzecz i matki A. P. na dzień otwarcia spadku po ojcu F. P. w 1980 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalając skargę wyrokiem z dnia 4 listopada 2005 r. podał, że sprawy ewidencji gruntów i budynków zostały uregulowane w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 i nr 120, poz. 1268, ze zm.). Ustawodawca nadał ewidencji gruntów i budynków charakter publicznego rejestru obejmującego w zakresie gruntów takie dane jak: ich położenie, granice, powierzchnię, rodzaje użytków gruntowych, klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. Wydane na podstawie delegacji ustawowej rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r., Nr 38, poz. 454) w § 12 określa podstawy prawne ujawnienia w ewidencji gruntów i budynków właścicieli lub władających, którymi są: wpisy dokonane w księgach wieczystych, prawomocne orzeczenia sądowe, akty notarialne, ostateczne decyzje administracyjne, akty normatywne. W ocenie Sądu wpis w ewidencji gruntów został dokonany prawidłowo, zgodnie z prawomocnym wpisem w księdze wieczystej KW nr 4459. Zmiany w ewidencji gruntów i budynków, która ma charakter rejestru, nie mogą prowadzić do przekształceń własnościowych, wbrew istniejącym tytułom prawnym. Kwestie własnościowe rozstrzygają sądy powszechne, a zatem w postępowaniu administracyjnym nie jest dopuszczalne rozstrzyganie w zakresie prawa własności. Zdaniem Sądu wniosek skarżącej zmierzający w rzeczywistości do zmiany w ewidencji gruntów i budynków poprzez wykazanie, że nieruchomość objęta księgą wieczystą KW nr 4459 stanowi nieruchomość rolną, wprost powodowałby takie przekształcenia w sferze własności i jako taki nie może być uwzględniony.
Od powyższego wyroku G. S. wniosła skargę kasacyjną. W uzasadnieniu podała, że na skutek zmian dokonanych w rejestrze gruntów w dniu 30 stycznia 1994 r. budynek mieszkalny wraz z budynkiem gospodarczym (tj. działka 459) zostały wyłączone z gospodarstwa rolnego i w związku z tym przestały z nim stanowić integralną część. Zmiana ta została wprowadzona bez wiedzy skarżącej jak i bez doręczenia jakichkolwiek decyzji.
Uczestniczka postępowania M. H. D. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie podnosząc, że przedmiotowa działka nie wchodziła w skład gospodarstwa rolnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym od wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych. Dopuszczalność skargi kasacyjnej uwarunkowana jest spełnieniem określonych wymogów formalnych, które określone zostały w art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwaną dalej: p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Wymogi jakimi została obwarowana skarga kasacyjna zostały zatem podzielone na dwa rodzaje, to jest te, którym powinno odpowiadać każde pismo procesowe (art. 176 p.p.s.a. in principio) oraz, które są właściwe tylko temu środkowi odwoławczemu. Rozróżnienie powyższe jest szczególnie doniosłe w zakresie skutków niezachowania wymagań formalnych skargi kasacyjnej. Brak spełnienia wymagań przepisanych dla pisma procesowego podlega sanowaniu, natomiast niezachowanie warunków formalnych właściwych tylko dla skargi kasacyjnej jest objęte ostrzejszym rygorem i ich naprawa nie jest możliwa.
Elementy, które powinno zawierać pismo procesowe określa art. 46 p.p.s.a. i ich brak może być usunięty w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., natomiast jeśli idzie o warunki właściwe tylko skardze kasacyjnej, ich niezamieszczenie w tej skardze nie może być sanowane na zasadzie tego przepisu. Zgodnie bowiem z art. 193 p.p.s.a. przepisy o postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym tylko, jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed tym sądem. Art. 176 p.p.s.a. po wyrazie "oraz" zawiera uregulowania właściwe tylko postępowaniu przed Naczelnym Sądem i wobec tego, w tym zakresie, zasady z art. 49 § 1 p.p.s.a. nie można zastosować.
Jednym z elementów właściwych tylko skardze kasacyjnej jest przytoczenie podstaw kasacyjnych. Podstawy jakie powinna zawierać skarga kasacyjna wymienia art. 174 p.p.s.a., stanowiąc, iż są nimi naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z tym przepisem, przytoczenie podstaw kasacyjnych będzie polegało na wskazaniu konkretnych przepisów aktu prawa materialnego, które było przedmiotem oceny wojewódzkiego sądu administracyjnego, którego wyroku skarga kasacyjna dotyczy oraz konkretnych przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż one tylko mają zastosowanie w postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi. Podkreślić należy, że takiego przytoczenia podstaw kasacyjnych wymagają wymienione wyżej przepisy, tj. art. 176 i art. 174 p.p.s.a. z tego względu, iż Naczelny Sąd Administracyjny, z mocy art. 183 § 1 p.p.s.a., jest związany granicami skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. Właściwemu, zgodnemu z art. 174 i 176 p.p.s.a., skonstruowaniu skargi kasacyjnej, służy nałożony przez art. 175 § 1 p.p.s.a. obowiązek sporządzenia jej przez adwokata lub radcę prawnego.
Skarga kasacyjna G. S., sporządzona przez radcę prawnego, nie odpowiada wymogom art. 176 p.p.s.a., przewidzianym dla tej skargi. Nie zawiera ona w ogóle podstaw kasacyjnych, o których mowa w art. 174 p.p.s.a., co czyni ją niedopuszczalną.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 193 p.p.s.a.