Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 14 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 496/06

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 grudnia 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 1766/05 uwzględniając skargę B. R. uchylił decyzję Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia [...] oraz utrzymaną przez nią w mocy decyzję [...] Kuratora Oświaty z [...] odmawiającą nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego.

W uzasadnieniu wyroku Sąd powołał się na wcześniejszy wyrok WSA z 2 listopada 2004 r. (sygn. akt II SA 4783/03), który uchylił decyzje organów obu instancji odmawiające Barbarze R. nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego, ponieważ organy rozpoznały sprawę w aspekcie niespełnienia przez stronę warunku posiadania przez stronę kwalifikacji do nauczania dwóch przedmiotów w okresie poprzedzającym wejście w życie ustawy z 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela oraz zmianie niektórych innych ustaw ograniczając się do przytoczenia okoliczności faktycznych, które wpływały na odmowę pomijając te, które mogły stanowić podstawę do uwzględnienia wniosku. Organ nie zajął się wyjaśnieniem czy skarżąca nie spełniła przesłanki w postaci ukończenia studiów podyplomowych wymienionych w art. 7 ust. 2 noweli. Zdaniem Sądu Minister wydając zaskarżoną decyzję nie odniósł się do argumentacji skarżącej, ani nie przeprowadził żadnych ustaleń w tym zakresie. Takie postępowanie naruszyło art. 7, 8, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając sprawę ponownie [...] Kurator Oświaty na podstawie art. 9b ust. 6 ustawy z 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (Dz.U. z 2003 r. Nr 118, poz. 1112 ze zm.) decyzją z [...] odmówił B. R. nadania stopnia awansu zawodowego – nauczyciela dyplomowanego.

Organ pierwszej instancji powołał się na przepis art. 9b ust. 1 ustawy Karta Nauczyciela, zgodnie z którym warunkiem nadania nauczycielowi kolejnego stopnia awansu zawodowego jest jednoczesne spełnienie wymagań kwalifikacyjnych, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 i ust. 1a – 3 ustawy Karta Nauczyciela, odbycie stażu zakończonego pozytywną oceną dorobku zawodowego nauczyciela oraz uzyskanie akceptacji komisji kwalifikacyjnej. Posiadając wymagane kwalifikacje zainteresowana mogła z dniem 1 września 2000 r. podjąć działania zmierzające do uzyskania stopnia awansu zawodowego. W dniu 4 stycznia 2003 r. otrzymała akceptację komisji kwalifikacyjnej powołanej przez [...] Kuratora Oświaty, w okresie od dnia 1 września 2000 r. do dnia 17 maja 2002 r. odbyła staż w wymiarze 9 miesięcy zakończony pozytywną oceną dorobku zawodowego. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U.

Nr 19, poz. 239 ze zm.) w okresie przejściowym do dnia 5 kwietnia 2003 r. wniosek o podjęcie postępowania kwalifikacyjnego o awans na stopień nauczyciela dyplomowanego mogli złożyć nauczyciele zatrudnieni, w dniu 6 kwietnia 2000 r., tj. w dniu wejścia w życie cytowanej ustawy, wyłącznie na podstawie mianowania oraz spełniający dodatkowo jedną z następujących przesłanek:

1. 1) staż w wymiarze 9 miesięcy – w przypadku nauczycieli posiadających III stopień specjalizacji zawodowej lub kwalifikacje trenerskie klasy mistrzowskiej, stopień doktora lub doktora habilitowanego, ukończone studia podyplomowe zgodne z nauczanym przedmiotem lub rodzajem prowadzonych zajęć, kwalifikacje do nauczania co najmniej dwóch przedmiotów, albo uznany dorobek zawodowy potwierdzony otrzymaniem nagrody ministra, kuratora oświaty lub równorzędnej albo Medalu Komisji Edukacji Narodowej,
2. 2) staż w wymiarze 1 roku i 9 miesięcy – w przypadku nauczycieli posiadających I lub II stopień specjalizacji zawodowej albo kwalifikacje trenerskie klasy II lub I. W dniu 6 kwietnia 2000 r. B. R. była zatrudniona na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony, tak więc w świetle powyższego przepisu nie była uprawniona do odbycia stażu w wymiarze 9 miesięcy. W jej przypadku staż powinien wynosić 2 lata i 9 miesięcy, gdyż nie spełniała ona warunków do uzyskania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego z mocy prawa na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Spełniała ona natomiast warunki do uzyskania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego na podstawie art. 10 ust. 3 pkt 2 tej ustawy.

Wobec niespełnienia przez B. R. jednego z warunków koniecznych do uzyskania kolejnego stopnia awansu zawodowego, (odbycia stażu w odpowiednim wymiarze) organ odmówił nadania przedmiotowego awansu.

Minister Edukacji Narodowej i Sportu rozpatrując wniosek na skutek odwołania B. R. [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Skargę na powyższe decyzje wniosła B. R. stwierdzając, że spełnia wszystkie wymagane warunki do otrzymania stopnia awansu, oraz uprawniona była do odbycia 9-miesięcznego stażu.

Uwzględniając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny przytoczył stanowisko organu, który uznał, iż skarżąca nie mając do tego uprawnień odbyła 9-miesięczny, zamiast obowiązującego ją 2 lata i 9 miesięcy, gdyż w dniu 6 kwietnia 2000 r. nie była zatrudniona na podstawie mianowania, lecz na podstawie umowy o pracę. Organ stwierdził, że nie spełniała ona warunków do uzyskania stopnia nauczyciela mianowanego z mocy prawa na podstawie art. 7 ust. 1 noweli, natomiast spełniała warunki do uzyskania tego stopnia na podstawie art. 10 ust. 3 pkt 2 tej ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił tego stanowiska. Zdaniem Sądu do rozstrzygnięcia tej sprawy niezbędne jest przytoczenie okoliczności związanych z nadaniem skarżącej w drodze decyzji stopnia nauczyciela mianowanego. Sąd powołał się na akta, z których wynika, iż Prezydent Miasta [...] na podstawie art. 9b ust. 4 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 19, poz. 239), w dniu 6 kwietnia 2000 r. wydał decyzję nr EK.02.1121-1/1675/00, którą nadał skarżącej stopień nauczyciela mianowanego.

[...] Kurator Oświaty, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 9b ust 7 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (Dz.U. z 1997 r. Nr 56, poz. 357 ze zm.) stwierdził nieważność powyżej określonej decyzji.

Minister Edukacji Narodowej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 19, poz. 239 ze zm.), uchylił decyzję [...] Kuratora Oświaty i umorzył postępowanie w pierwszej instancji. W jej uzasadnieniu stwierdził m.in., że decyzja Prezydenta Miasta [...] zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie, aczkolwiek w podstawie prawnej powinien zostać powołany art. 10 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela oraz zmianie niektórych innych ustaw, a nie art. 7 ust. 1 tej ustawy. Tego uchybienia organ naczelny nie uznał za rażące naruszenie prawa, uzasadniające stwierdzenie nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Sąd nie podzielił powyżej przedstawionego poglądu.

W ocenie Sądu istota postępowania odwoławczego polega na ponownym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej, która była przedmiotem rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Przedmiotem decyzji organu odwoławczego może być jedynie sprawa administracyjna rozstrzygnięta decyzją organu pierwszej instancji.

Minister Edukacji Narodowej i Sportu dokonał zmiany przedmiotu swojej decyzji poprzez zmianę podstawy prawnej decyzji organu pierwszej instancji jednocześnie pozostawił w obrocie prawnym decyzję Prezydenta Miasta [...] o nadaniu skarżącej stopnia nauczyciela mianowanego, która została wydana na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy – Karta nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw.

Organ drugiej instancji wydając zaskarżoną decyzję nie odniósł się w żaden sposób do przedstawionych powyżej kwestii, ani nie przedstawił w tym zakresie żadnych ustaleń, które zdaniem Sądu mają kluczowe znaczenie w rozpatrywanej sprawie.

W związku z powyższym rozstrzygnięciem, Sąd odstąpił od badania zasadności podniesionych przez skarżącą zarzutów, zaś obie decyzje uchylił na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Minister Edukacji i Nauki, prawidłowo reprezentowany i zaskarżając wyrok w całości zarzucił naruszenie przepisu art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z 18 lutego 2002 r. o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 19, poz. 239 ze zm.) przez przyjęcie, że nabycie stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego na podstawie art. 10 ust. 3 pkt 2 tej ustawy uprawnia do odbycia stażu w wymiarze 9 miesięcy oraz naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) poprzez uwzględnienie skargi pomimo, że postępowanie administracyjne nie było dotknięte żadną z wad, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna domaga się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości, przekazania sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenia kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przytaczając przebieg postępowania organ naczelny wywodził, że nie nastąpiła w postępowaniu nadzorczym zmiana przedmiotu decyzji. Organ I instancji uznał, że B. R. nie spełniała warunków do uzyskania z mocy prawa stopnia nauczyciela mianowanego w dniu 6 kwietnia 2000 r. na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r., bowiem nie była w tym dniu zatrudniona na podstawie mianowania. Organ odwoławczy wskazał natomiast, że w dniu 6 kwietnia 2000 r. stopień nauczyciela mianowanego uzyskali z mocy prawa także nauczyciele zatrudnieni w tym dniu na podstawie umowy o pracę jeżeli spełniali warunki określone w art. 10 ust. 3 pkt 2 tej ustawy. Zdaniem organu II instancji skarżąca spełniała warunki do uzyskania stopnia nauczyciela mianowanego z mocy prawa w dniu 6 kwietnia 2000 r. na podstawie art. 10 ust. 3 pkt 2 ustawy z 18 lutego 2000 r. Z tego względu nie mógł uznać, że akt nadania stopnia nauczyciela mianowanego, wydany przez Prezydenta rażąco narusza prawo, chociaż wskazano w nim nieprawidłową podstawę prawną – przepis art. 7 ust. 1 zamiast art. 10 ust. 3 pkt 2 ustawy z 10 lutego 2000 r. Zdaniem Ministra pozostawienie w obrocie prawnym decyzji Prezydenta Miasta [...] nie oznacza, że w dniu 6 kwietnia 2000 r. B. R. była zatrudniona na podstawie mianowania.

W uzasadnieniu decyzji z [...] podniesiono bowiem, że akt nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela nie jest dokumentem potwierdzającym formę zatrudnienia nauczyciela, gdyż takimi dokumentami są tylko zaświadczenia dyrektora o wymiarze zatrudnienia i zajmowanym stanowisku lub świadectwo pracy. Organ wywodzi, że zgodnie z art. 10 ust. 1 oraz art. 11 ustawy – Karta Nauczyciela w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 kwietnia 2000 r. stosunek pracy z nauczycielem nawiązywało się na podstawie mianowania lub umowy o pracę. Nauczycieli mianował dyrektor szkoły w uzgodnieniu z organem sprawującym nadzór pedagogiczny nad szkołą. Z analizy akt sprawy wynika, że B. R. była zatrudniona na podstawie mianowania od dnia 25 maja 1990 r. do 31 grudnia 1996 r. w Szkole Podstawowej w K., natomiast w dniu 6 kwietnia 2000 r. była zatrudniona na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony w Szkole Podstawowej Nr [...] w [...] (akt mianowania z dnia 25 maja 1990 r. Nr [...], zaświadczenie dyrektora Szkoły Podstawowej Nr [...] w [...] z dnia 17 maja 2002 r., umowa o pracę z dnia 7 sierpnia 1998 r.).

Jeżeli nawet w dniu 7 sierpnia 1998 r. B. R. spełniała warunki do zatrudnienia na podstawie mianowania określone w art. 10 ust. 2a ustawy – Karta Nauczyciela w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 kwietnia 2000 r., to roszczenie dotyczące przekształcenia stosunku pracy nawiązanego na podstawie umowy o pracę w stosunek pracy nawiązany na podstawie mianowania mogłoby być przedmiotem postępowania przed sądem pracy, a nie postępowania administracyjnego w sprawie nadania stopnia awansu zawodowego.

Ustawodawca oddzielił bowiem w ustawie – Karta Nauczyciela sprawy dotyczące awansu zawodowego (rozdział 3a ustawy Karta Nauczyciela) od spraw z zakresu stosunku pracy nauczycieli. Zgodnie z art. 91c ustawy – Karta Nauczyciela spory o roszczenia wynikające ze stosunku pracy rozstrzygane są przez sądy pracy.

Należy również podnieść, że Sąd w wyroku nie przedstawił zarzutów odnośnie zaskarżonej decyzji tylko odniósł się do decyzji Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 18 czerwca 2003 r. uchylającej decyzję [...] Kuratora Oświaty z dnia 19 marca 2003 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 6 kwietnia 2000 r., niebędącej przedmiotem postępowania.

Zdaniem organu naczelnego Sąd niesłusznie przyjął, że skoro nie została stwierdzona nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] o nadaniu stopnia nauczyciela mianowanego na podstawie art. 7 ust. 1 noweli, a jedynie wskazano inną podstawę uzyskania tego stopnia (art. 10 ust. 3 pkt 2) to tym samym uprawniona jest do odbycia stażu w wymiarze 9 miesięcy, o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy. Akt nadania stopnia awansu zawodowego nie jest dokumentem stwierdzającym formę zatrudnienia, a jedynie określa stopień awansu zawodowego, zaś organ administracji nadając stopień nauczyciela dyplomowanego badał czy zostały spełnione przesłanki określone w art. 7 ustawy, w tym m.in. czy była w dniu wejścia w życie ustawy z 18 lutego 2000 r. zatrudniona na podstawie mianowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik B. R. wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 183 § 1 ustawy p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie żadna z przesłanek nieważności, wskazanych w art. 183 § 2, nie wystąpiła stąd w postępowaniu instancyjnym Sąd orzekał tylko w granicach zakreślonych skargą kasacyjną. Oznacza to, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona, przez wskazanie podstaw kasacyjnych. Strona, która skarży wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego obowiązana jest więc wskazać przepisy prawa materialnego lub postępowania, które naruszył Sąd pierwszej instancji oraz wskazać, iż w przypadku drugiej z podstaw mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Obowiązek wskazania przez stronę skarżącą wyrok podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie został powiązany z wprowadzonym w art. 175 § 1 ustawy p.p.s.a. przymusem adwokacko – radcowskim, zapewniającym prawidłowe sformułowanie zarówno podstaw jak i zarzutów skargi, co warunkuje dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej.

Postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania został sformułowany wadliwie, gdyż wskazany jako naruszony przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) nie istnieje, bowiem ustawa ta, regulująca kwestie prawno – ustrojowe zreformowanego sądownictwa administracyjnego, zawiera tylko 50 artykułów.

Postępowanie przed sądami administracyjnymi reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), a jeśli autor skargi chciał powołać przepisy tej ustawy winien wskazać które z przepisów regulujących postępowanie przed sądem pierwszej instancji zostały naruszone, na czym polegało ich naruszenie i wskazać, iż mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Błędne sformułowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, nawet przy istnieniu wad zaskarżonego orzeczenia (przy braku przesłanek nieważności, które podlegałyby uwzględnieniu z urzędu) uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku w tym aspekcie.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia prawa materialnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny należy stwierdzić, iż Sąd ten nie dokonywał wykładni przepisu art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela oraz zmianie niektórych innych ustaw, ani też nie stosował tego przepisu, a jedynie przyjął, że z naruszeniem zasad postępowania wyrażonych w art. 7 k.p.a. i przepisie art. 77 § 1 k.p.a. organ nie uwzględnił okoliczności, iż skarżąca nabyła na podstawie decyzji Prezydenta Miasta [...] stopień nauczyciela mianowanego w trybie art. 7 ust. 1 powołanej noweli, której to decyzji nie usunięto z obrotu prawnego.

Wprawdzie z naruszeniem granic orzekania, wyznaczonych przepisem art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny oceniał legalność postępowania nadzorczego w stosunku do decyzji Prezydenta jednakże zasadnie orzekł o uchyleniu obu zaskarżonych decyzji przyjmując, iż pozostawienie w obrocie prawnym decyzji, stwierdzającej nabycie przez skarżącą stopnia nauczyciela mianowanego z mocy prawa, ma kluczowe znaczenie w rozpatrywanej sprawie.

Zasadnie Sąd pierwszej instancji przyjął, że w wyniku decyzji Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 18 czerwca 2003 r., uchylającej decyzję [...] Kuratora z 19 marca 2003 r. i umarzającej postępowanie nadzorcze, pozostała w mocy decyzja Prezydenta Miasta [...] z 6 kwietnia 2000 r., stwierdzająca nabycie przez skarżącą z mocy prawa stopnia nauczyciela mianowanego na podstawie art. 7 ust. 1 noweli z 18 lutego 2000 r.

Z zasady trwałości decyzji, ustanowionej w art. 16 § 1 k.p.a. wynika, iż decyzje ostateczne obowiązują tak długo dopóki nie zostaną uchylone lub zmienione przez nową decyzję, opartą na obowiązującym prawie. Jeśli więc w postępowaniu nadzorczym nie wyeliminowano decyzji z 6 kwietnia 2000 r., to wiąże ona nadal tak co do treści, podstawy prawnej jak i skutków. Takie rozumienie zasady trwałości decyzji ma znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych, co podkreślono w doktrynie (B. Adamiak i J. Borkowski, KPA – Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 1996, str.

87) jak i orzecznictwie. W wyroku z dnia 14 sierpnia 1987 r. sygn. akt IV SA 393/87 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż decyzji administracyjnej przysługuje domniemanie legalności, a to oznacza, że do chwili jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzja może być przez stronę uprawnioną wykonywana. Organ nadzoru, stwierdzając nieważność decyzji ostatecznej działa jako organ kasacyjny, a więc nie może w swojej decyzji rozstrzygnąć żadnej innej kwestii merytorycznej (ONSA 1980 nr 1, poz. 1).

Również Sąd Najwyższy w swoim wyroku z 11 stycznia 1991 r. III ARN 41/90 (niepubl.) stwierdził, że fundamentalną zasadą każdej procedury w cywilizowanym państwie prawnym jest zasada stabilności prawnych rozstrzygnięć.

Podzielając powyższe poglądy Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym tę sprawę stwierdza, iż zasadnie Sąd pierwszej instancji wiązał rozstrzygnięcie sprawy awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego z posiadaniem przez B. R. stopnia nauczyciela mianowanego, nadanego z mocy prawa w dniu 6 kwietnia 2000 r. a potwierdzonego decyzją ostateczną Prezydenta. Błędnie w skardze kasacyjnej organ wywodzi, iż akt ten nie ma znaczenia, a jedynie uwzględnione są zaświadczenia dyrektora szkoły lub świadectwa pracy skoro przepis § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego nauczycieli (Dz.U. Nr 260, poz. 2593) wymienia, jako niezbędną dokumentację (oprócz dokumentów potwierdzających posiadane kwalifikacje) w przypadku nauczyciela mianowanego także akt nadania stopnia awansu zawodowego.

Powyższa regulacja wskazuje, iż organ naczelny w akcie wykonawczym dał wyraz zasadzie trwałości decyzji. W postępowaniu o nadanie stopnia awansu zawodowego organ nie ma uprawnień do podważenia innych ostatecznych i prawomocnych rozstrzygnięć i przyjmowania innego stanu prawnego niż wynikający z wcześniejszych decyzji.

Z powyższych względów należało uznać, iż skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw, a wyrok Sądu pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, co uzasadniało oddalenie skargi na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.