Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 20 stycznia 2005 r. II SA/Sz 828/04, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Jarosława S. na postanowienie Wojewody Z. z 8 lipca 2004 r. (...) w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie zasiłku dla bezrobotnych, oddalił skargę. Zaskarżonym postanowieniem Wojewoda Z. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty K. z 28 maja 2004 r. w przedmiocie uznania z dniem 27 maja 2004 r. Jarosława S. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Decyzję Starosty Koszalińskiego doręczono stronie 16 czerwca 2004 r. Termin do złożenia odwołania upłynął w dniu 30 czerwca 2004 r., odwołanie zostało wniesione w dniu 1 lipca 2004 r. /data nadania w urzędzie pocztowym/.
W skardze do Sądu Jarosław S. podniósł, że 16 czerwca 2004 r. odebrał osobiście decyzję z 28 maja 2004 r. W dniu 17 czerwca 2004 r. zażądał sprostowania decyzji w zakresie daty wydania decyzji i przepisów. Dodatkowo w dniu 30 czerwca 2004 r. wniósł uzupełnienie do odwołania z 17 czerwca 2004 r. Zdaniem skarżącego organ błędnie przyjął, że pismo z 30 czerwca 2004 r. jest odwołaniem, a nie uwzględnił również pisma z 17 czerwca 2004 r. jako całości odwołania, co stanowi naruszenie art. 111 Kpa.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że twierdzenie skarżącego, że od decyzji organu I instancji z 28 maja 2004 r. wniósł odwołanie 17 czerwca 2004 r. nie znajduje oparcia w aktach sprawy. W aktach sprawy zawarty jest materiał dający podstawę do przyjęcia, że skarżący w dniu 17 czerwca 2004 r. listem poleconym nadał do Powiatowego Urzędu Pracy w K. pismo, które zawierało pięć wniosków: o sprostowanie daty decyzji, wydanie oryginału zaświadczenia lekarskiego, potwierdzenia kopii zaświadczenia lekarskiego, potwierdzenia dwóch oświadczeń strony. Decyzja organu I instancji zawierała pouczenie o prawie odwołania od decyzji, terminie i trybie wniesienia odwołania. Z treści pisma z 17 czerwca 2004 r. nie wynikały żadne elementy odwołania. Organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że odwołaniem jest pismo z 30 czerwca 2004 r. nadane 1 lipca 2004 r.
Jarosław S. wniósł od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparł na:
1/ podstawie art. 174 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a mianowicie naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy polegające na niedoręczeniu skarżącemu odpowiedzi organu II instancji na skargę przez co skarżący nie mógł uzasadnić swego postępowania przed podjęciem wyroku przez Sąd;
2/ wątpliwości co do interpretacji art. 140 par. 3 w związku z art. 141 par. 1 i par. 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a mianowicie czy po rozpoznaniu skargi w trybie uproszczonym, skarżący działający bez adwokata /radcy prawnego/ powinien otrzymać wyrok z uzasadnieniem;
3/ zarzucie nieważności postępowania /art. 183 par. 2 pkt 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/.
Na tych podstawach wnosił o: 1/ uchylenie wyroku w całości i rozstrzygnięcie sprawy ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, 2/ rozpoznanie skargi kasacyjnej bez przeprowadzenia rozprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzucał, że organy I i II instancji nie rozpoznały meritum sprawy. Chodzi zwłaszcza o podstawy prawne decyzji, a mianowicie czy podstawą był art. 23 ust. 1 i 2 ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu /Dz.U. 2003 nr 58 poz. 514 ze zm./, która utraciła moc, czy ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy /Dz.U. 2004 nr 99 poz. 1001 ze zm./. Wywodził o wadliwości działania organu, który obowiązany był przekazać jego żądanie do organu właściwego /art. 65 par. 1 Kpa/, jeżeli z treści pisma wynikało żądanie zmiany. Wywodził co do wadliwej kwalifikacji jego pisma z 17 czerwca 2004 r. Z tego względu pismo z 30 czerwca 2004 r. określił jako uzupełnienie odwołania z 17 czerwca 2004 r. Wywodził też, co do prawidłowości postępowania sądu w zakresie doręczenia wyroku z uzasadnieniem oraz pouczenia o środkach odwoławczych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywodzone w skardze kasacyjnej naruszenia przepisów prawa nie mogą stanowić podstawy do uwzględnienia skargi. Nie można podzielić stanowiska co do naruszenia prawa do obrony, wywodzonego na podstawie art. 183 par. 2 pkt 5 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skarżący wnosił o rozpoznanie w trybie uproszczonym skargi na postanowienie Wojewody Z. z 8 lipca 2004 r. (...) o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty K. z 28 maja 2004 r., nie kwestionując możliwości obrony praw z powodu nieznajomości stanu prawnego i faktycznego sprawy. Wnosząc o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, rezygnował z udziału w rozpoznaniu sprawy na rozprawie, przy udziale stron z możliwością ustosunkowania się do stanowiska strony przeciwnej. Treść zaskarżonego postanowienia zawierała wszystkie ustalenia organu, co do których strona w pełni mogła skutecznie podjąć obronę własnego interesu prawnego. W sprawie nie zostały zatem naruszone przepisy procesowe, które prowadziły do pozbawienia strony możliwości obrony swych praw.
W zaskarżonym wyroku Sąd dokonał prawidłowej oceny postanowienia w oparciu o art. 129 par. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego o treści czynności prawnej przesądza strona przez określenie treści żądania /art. 63 par. 2 Kpa/. Treść pisma skarżącego z 17 czerwca 2004 r. w sposób jednoznaczny wykluczyła zakwalifikowanie czynności strony jako odwołania od decyzji. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w art. 113 par. 2 wprowadzają możliwość prawną żądania sprostowania decyzji. Organ administracji publicznej w razie jednoznacznie określonej treści żądania nie mógł zmienić jego kwalifikacji prawnej. Wniesienie odwołania po upływie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania. Następstwem jest ostateczność decyzji wykluczająca merytoryczne rozpoznania sprawy.
Zgodnie z art. 174 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podstawą skargi kasacyjnej może być zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawą zatem skargi kasacyjnej może być wyłącznie zarzut naruszenia przepisów prawa, a nie wątpliwości co do interpretacji. Nie można zatem uznać za uzasadnioną podstawę skargi kasacyjnej wątpliwości co do interpretacji art. 140 par. 3 w związku z art. 141 par. 1 i par. 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, na mocy art. 184 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.