Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 lutego 2009 r. sygn. akt IV SA/Wr 601/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę S. S. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, zakończonego postanowieniem tego Sądu z dnia 21 października 2008 r. sygn. akt IV SA/Wr 638/07, którym odrzucono zażalenie na postanowienie z dnia 10 lipca 2008 r. odrzucające skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu z dnia 12 marca 2008 r. sygn. akt IV SA/Wr 638/07 o oddaleniu skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [....] września 2007 r. nr [....] w przedmiocie zasiłku celowego.
Jako podstawa skargi o wznowienie postępowania wskazany został art. 271 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), gdyż jak stwierdzono, Wojewódzki Sąd naruszył art. 18 § 1 pkt 6 tej ustawy, bowiem postanowienie z dnia 21 października 2008 r. Sąd ten wydał w tym samym składzie w jakim wydano postanowienie dnia 10 lipca 2008 r. Postanowienie to wydał sędzia H. O. i wobec tego powinien on być wyłączony od dalszych czynności związanych z rozpatrywaniem środków zaskarżenia na to postanowienie, z mocy wskazanego wyżej art. 18 § 1 pkt 6, a mimo to ten sam sędzia wydał postanowienie z dnia 21 października 2008 r., co jest naruszeniem dającym podstawę do wznowienia - uzasadniono w skardze.
Odrzucając skargę o wznowienie, Wojewódzki Sąd podkreślił, że jest to wyjątkowy środek, przysługujący od ściśle określonych orzeczeń, tj. zawierających rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, względnie wywołujących skutki tego samego rodzaju, natomiast ten tryb nie ma zastosowania do postanowień o ściśle procesowym charakterze. Takim jest postanowienie z dnia 11 października 2008 r. jako odrzucające zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi i do zwalczania takiego postanowienia służyły inne środki prawne. Sąd stwierdził też, iż w sprawie nie zachodzi przypadek, o którym mowa w art. 18 § 1 pkt 6 cyt. ustawy, bowiem sędzia badający wymogi formalne skargi kasacyjnej, wniesionej od wyroku, w wydaniu którego brał udział, nie podlega wyłączeniu.
Reprezentowany przez adwokata z urzędu, S. S. wniósł skargę kasacyjną od tego postanowienia, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania i zarzucając:
na podstawie art. 174 pkt 2 wyżej cytowanej ustawy naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ a wynik sprawy, tj. jej przepisów:
art. 141 § 4 poprzez brak w uzasadnieniu postanowienia faktycznego wyjaśnienia podstawy prawnej zastosowania przepisu będącego podstawą odrzucenia skargi o wznowienie postępowania, tj. art. 270, art. 141 § 4 poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności zawarte w art. 270 w sytuacji, w której niniejsze postępowanie bez wątpienia zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem, którego prawomocność nastąpiła przed datą wniesienia skargi o wznowienie postępowania, art. 280 § 1 zd. 2 poprzez błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie występuje przesłanka powodująca odrzucenie skargi o wznowienie postępowania niewyrażonej przez ustawodawcę w żadnym z przepisów ustawy, tj. nieistniejąca w prawie pozytywnym oraz niewyznaczenie rozprawy, pomimo zaistnienia okoliczności pozwalających na jej wyznaczenie.
Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy naruszenie prawa materialnego poprzez naruszenie art. 270 w zw. z art. 271 i art. 273 tej ustawy poprzez ich rozszerzającą wykładnię wyrażającą się w uznaniu, iż zachodzący w niniejszej sprawie - stan faktyczny nie stanowi podstawy do subsumcji powodującej wznowienie postępowania, w sytuacji gdy ustawodawca w żadnym z tych przepisów nie zawarł przesłanki uzależniającej rozpoznanie skargi o wznowienie postępowania od tego, czy wnoszona jest ona od orzeczenia Sądu wydanego co do istoty sprawy lub względnie od orzeczenia wywołującego skutki tego samego rodzaju.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona.
Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem, tj. takim od którego nie przysługuje środek odwoławczy, jak stanowi art. 168 § 1 P.p.s.a. Jak to zasadnie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny, wznowienie postępowania jest instytucją wyjątkową, którą można zastosować wówczas, gdy orzeczenie stało się prawomocne w normalnym toku instancji, a potem wyszły na jaw okoliczności, mogące stanowić podstawę do wznowienia, wskazane w art. 271-273 P.p.s.a. W niniejszej sprawie istotnie skarga o wznowienie postępowania dotyczy prawomocnego postanowienia, jednak, jak to wskazał Sąd, na to postanowienie służyło zażalenie. O takim środku odwoławczym pełnomocnik S. S. wiedział, reprezentował go już bowiem w postępowaniu i postanowienie z dnia 21 października zostało mu doręczone.
Nie wniósł od tego postanowienia środka odwoławczego, choć służył on w toku instancji i przez to postanowienie to stało się prawomocne. Wystąpił natomiast ze skargą o wznowienie postępowania. Jak powiedziano wyżej, wznowienie postępowania jest instytucją szczególną, a nie mającą być zamiennie stosowaną zamiast zwykłego środka odwoławczego, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie.
Z tego względu należało zgodzić się z oceną Wojewódzkiego Sądu o niedopuszczalności skargi S. S. o wznowienie postępowania i skargę kasacyjną oddalić, na podstawie art. 184 P.p.s.a.
O wynagrodzeniu adwokata z urzędu orzeknie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu.