Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 6 października 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1061/14, oddalił skargę Z. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie wezwania do wydania nieruchomości.
W uzasadnieniu Sąd podniósł, że tytuł wykonawczy został sporządzony na podstawie istniejącej i ostatecznej decyzji, a obowiązek w niej orzeczony nie został uchylony, nie przedawnił się i nie wygasł. Dodał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 4 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 739/13, oddalił skargę Z. P. na decyzję Wojewody Małopolskiego z [...] kwietnia 2013 r. w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej.
Sąd nie podzielił stanowiska, że przy rozpoznawaniu zażalenia na postanowienie w przedmiocie wezwania dłużnika do wykonania obowiązku dopuszczalne jest badanie zaskarżonego postanowienia przez pryzmat przyczyn i przesłanek określonych w art. 33 i 34 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2012 poz. 1015 ze zm.) – dalej: u.p.e.a.
Zgodnie z art. 143 § 1 u.p.e.a., egzekutor przystępując do czynności egzekucyjnych doręcza zobowiązanemu: odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32 oraz postanowienie organu egzekucyjnego o wezwaniu do wykonania obowiązku wydania nieruchomości albo opróżnienia lokalu (pomieszczenia) określonego w tytule wykonawczym, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku zostanie zastosowany środek egzekucyjny w celu odebrania nieruchomości lub opróżnienia lokalu (pomieszczenia). Zgodnie z § 2 tego przepisu zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego.
Tym samym zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego. Zaś art. 17 § 1 u.p.e.a. stanowi, że o ile przepisy u.p.e.a. nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia, na które służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub k.p.a. tak stanowi.
Przedmiotem pewnych kontrowersji orzeczniczych była kwestia, czy na postanowienie w przedmiocie wezwania do wykonania obowiązku wydania nieruchomości albo opróżnienia lokalu (pomieszczenia) przysługuje zażalenie, w tym znaczeniu, że rozważano czy postanowienie to jest postanowieniem "w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego", a tym samym, czy jest to postanowienie zaskarżalne. Kwestia ta w chwili obecnej wydaje się być już definitywnie przesądzona w ten sposób, że zażalenie na postanowienie to przysługuje, gdyż w przypadku egzekucji zmierzającej do wydania nieruchomości oraz opróżnienia lokali i pomieszczeń procedura egzekucyjna nie przewiduje już żadnych dalszych postanowień "w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego" a tylko podjęcie czynności egzekucyjnych- czynności faktycznych. Zaś Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 215/12, stwierdził, że nie istnieją żadne przeszkody do uznania dopuszczalności zarówno zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, jak i wniesienia zażalenia na postanowienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego, w jednym piśmie złożonym organowi egzekucyjnemu przez zobowiązanego po otrzymaniu przez niego postanowienia.
Jednakże nie zmienia to faktu, że zgłoszenie zarzutów oraz wniesienie zażalenia na postanowienie w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego, to dwa odrębne środki prawne przysługujące zobowiązanemu i tym samym brak jest podstaw prawnych do przyjęcia stanowiska skarżącego.
Jak wynika z akt administracyjnych, w dniu 25 marca 2014r. skarżący złożył pismo zatytułowane "zarzuty obowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym w administracji", w którym kwestionował zarówno brak wymagalności obowiązku stwierdzonego tytułem wykonawczym, jak i wady tytułu wykonawczego polegające m.in. na braku doręczenia upomnienia (k. 31-35 akt administracyjnych). W dniu [...] kwietnia 2014 r. Prezydent Miasta wydał postanowienie o uznaniu wniesionego zarzutu za nieuzasadniony (k. 54 akt adm.). Postanowienie to podlega osobnemu zażaleniu do SKO, a na postanowienie organu II instancji służy skarga do sądu administracyjnego.
Niezależnie zatem od rozważań teoretycznych co do możliwości czy też konieczności badania zaskarżonego postanowienia w kontekście zarzutów egzekucyjnych z art. 33 i 34 u.p.e.a., to w niniejszej sprawie kwestie te zostały już rozstrzygnięte w postanowieniu organu I Instancji z [...] kwietnia 2014 r. Na marginesie Sąd wskazał, że gdyby przyjąć koncepcję skarżącego, że w ramach kontroli instancyjnej, jak i sądowoadministracyjnej, "w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego", tj. wezwania do wydania nieruchomości, konieczne jest badanie kwestii, które związane są z rozpatrywaniem zarzutów egzekucyjnych – to należałoby uznać, że zarzuty przeciwegzekucyjne będą potencjalnie rozpatrywane dwa razy: zarówno przez organ II instancji, jak i przez sąd administracyjny. Byłaby to sytuacja niedopuszczalna z punktu widzenia zakazu orzekania dwa razy w tej samej sprawie.
Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zaskarżył Z. P. w całości skargą kasacyjną z 4 listopada 2014 r. Przedmiotowemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
- 1) art. 17 § 1 w zw. z art. 143 § 2 u.p.e.a. poprzez błędne przyjęcie, że przy rozpoznawaniu zażalenia na postanowienie w przedmiocie wezwania dłużnika do wykonania obowiązku nie jest dopuszczalne badanie zaskarżonego postanowienia przez pryzmat przyczyn i przesłanek określonych w art. 33 i 34 u.p.e.a.;
- 2) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez brak zbadania wszystkich okoliczności sprawy oraz brak dokonania należytej kontroli kwestionowanego postanowienia, wyrażający się w faktycznym jej ograniczeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do zarzutów skargi, którymi Sąd nie jest związany;
- 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak należytego wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a w konsekwencji – brak należytego umotywowania, dlaczego w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżone postanowienie nie jest niezgodne z prawem;
- 4) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1 Protokołu Dodatkowego Nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (zwanej dalej: Konwencją) i art. 21 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez wydanie zaskarżonego wyroku w sytuacji, gdy skarżący nie otrzymał żadnego ekwiwalentu za nieruchomość, której własności został pozbawiony w zarówno w sensie faktycznym, jak i prawnym, co jest niedopuszczalne w świetle ochrony podstawowego prawa obywatelskiego, jakim jest własność.
W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że stanowisko Sądu w kwestii, że nie jest dopuszczalne badanie zaskarżonego postanowienia przez pryzmat przesłanek określonych w art. 33 i 34 u.p.e.a., nie znajduje uzasadnienia, ani w wykładni literalnej art. 143 § 2 u.p.e.a., ani w systemowym ujęciu środków prawnych przysługujących obowiązanemu w egzekucji, ani w orzecznictwie. Po pierwsze, w niniejszej sprawie należało przeanalizować kwestionowane postanowienie w świetle art. 143 § 1 pkt 2 i § 2 u.p.e.a. Innymi słowy, należało zbadać, czy kwestionowane postanowienie mieści się w zakresie "postanowień w sprawie prowadzenia egzekucji". Wykładnia językowa tego wyrażenia prowadzi do jednoznacznego wniosku, że jest to pojęcie szersze niż "zastosowanie środka egzekucyjnego", o którym mowa w art. 7 § 3 u.p.e.a. Wezwanie do wykonania obowiązku pod rygorem zastosowania przymusu w sposób jednoznaczny łączy się z prowadzeniem egzekucji.
Prowadzenie egzekucji jest bowiem przedsięwzięciem złożonym logistycznie i nie można go utożsamiać tylko i wyłącznie z czynnością przymusowego wykonania obowiązku. W tym kontekście, nie budzi wątpliwości, że postanowienie w przedmiocie wezwania do wykonania obowiązku podlega zaskarżeniu zażaleniem z przyczyn, o których mowa w art. 33 i 34 u.p.e.a. Samo bowiem wezwanie do wykonania obowiązku nie jest jeszcze "zastosowaniem środka egzekucyjnego", tym niemniej – rozpoczyna prowadzenie egzekucji.
Zważyć również należy, że w uzasadnieniach wyroków WSA – wydanych na gruncie stanów faktycznych, gdzie obowiązani kwestionują postanowienie o wezwaniu do opróżnienia lokalu – Wojewódzki Sąd Administracyjny akcentuje, że postanowienie o wezwaniu do wykonania obowiązku, pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego, podlega zaskarżeniu zażaleniem z przyczyn przewidzianych w art. 33 i 34 u.p.e.a. (por. wyrok WSA w Warszawie z 6 maja 2009 r. II SA/Wa 5/09, wyrok WSA w Warszawie z 6 maja 2009 r. II SA/Wa 6/09,).
Ponadto, wykładnia dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znajduje uzasadnienia w systemowym ujęciu środków prawnych przysługujących zobowiązanemu w egzekucji. Trudno zgodzić się ze stanowiskiem, że złożenie zażalenia na postanowienie w przedmiocie wezwania do wykonania obowiązku z przyczyn, o których mowa w art. 33 i 34 u.p.e.a. prowadzi do ponownego rozpoznania tej samej sprawy, w związku z tym, że zarzuty również opierają się na przesłankach, o których mowa w ww. przepisach. Zważyć należy, że postanowienie w przedmiocie wezwania do wykonania obowiązku zostaje wydane – co do zasady – na wcześniejszym etapie, niż następuje doręczenie tytułu wykonawczego. Konsekwencją tego jest fakt, że zażalenie składa się wcześniej, aniżeli zarzuty.
Tym samym – złożenie zażalenia z przyczyn, o których mowa w art. 33 i 34 u.p.e.a. następuje na wcześniejszym etapie, aniżeli złożenie zarzutów. Oznacza to możliwość kontroli czynności podejmowanych w szeroko rozumianej egzekucji od najwcześniejszego etapu, a co za tym idzie - także na jej udaremnienie i niekontynuowanie, gdy zachodzi któraś z przyczyn, o których mowa w art. 33 i 34 u.p.e.a. Stanowisko przeciwne sprowadza się w istocie do tego, że zobowiązany zmuszony jest oczekiwać na doręczenie tytułu wykonawczego, bo nie dysponuje efektywnym środkiem prawnym pozwalającym mu zareagować na kierowane wezwanie do wykonania obowiązku. Skutki tego są więc w swej istocie analogiczne, jak przyjęcie stanowiska o niedopuszczalności zażalenia na postanowienie w przedmiocie wezwania do wykonania obowiązku, co wiąże się z ograniczeniem praw obowiązanego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia w ogóle nie wyjaśnił dlaczego uważa, że kwestionowane postanowienie jest zgodne z obowiązującym prawem, lakoniczne twierdzenie, że "nie zachodzą inne przyczyny niezgodności z prawem" jest dalece niewystarczające. Sąd też nie wyjaśnił należycie podstaw prawnych rozstrzygnięcia, co jest tym większym uchybieniem, że nie jest związany zarzutami skargi – w czym konkretnie upatruje prawidłowości i brak niezgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. Co więcej, Sąd był zobowiązany zweryfikować legalność kwestionowanego postanowienia w granicach sprawy, czyli powinien był nie tylko ustosunkować się do zarzutów skargi, ale także wyjść poza jej granice i wszechstronnie zbadać legalność skarżonego postanowienia, czego nie uczynił.
W chwili obecnej, skarżący pozostał bez własności i bez jakiegokolwiek ekwiwalentu za utraconą nieruchomość. Stan ten dodatkowo potwierdzony został poprzez wydanie kwestionowanego postanowienia oraz zaskarżonego wyroku, i jako taki jest sprzeczny ze standardami Konstytucji RP i Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Europejski Trybunał Praw Człowieka zwrócił uwagę na "niedopuszczalność faktycznego przejęcia nieruchomości bez odszkodowania" (E. Bończak-Kucharczyk, Komentarz do art. 132 ustawy o gospodarce nieruchomościami, LEX-el., teza 2).
Ponadto, zaskarżony wyrok i jego skutki stoją w sprzeczności z art. 21 ust. 2 Konstytucji RP, gdyż sprowadzają się do wywłaszczenia bez odszkodowania – mimo, że przepisy Konstytucji stosuje się bezpośrednio, chyba, że Konstytucja stanowi inaczej oraz, że jest ona najwyższym prawem Rzeczypospolitej Polskiej (art. 8 ust. 2 i ust. 1 Konstytucji RP). Skarżący został pozbawiony własności swojej nieruchomości w sposób przymusowy, nie otrzymał żadnego ekwiwalentu, a dodatkowo jeszcze został ograniczony w możliwości zbadania legalności podjętych wobec niego czynności w egzekucji, co wyraziło się w wydaniu zaskarżonego wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W postępowaniu przed NSA prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 p.p.s.a.). NSA jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres.
Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.
Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie nie są trafne.
W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego jest bezzasadny, ponieważ wskazane przez skarżącego kasacyjnie przepisy nie miały zastosowania w niniejszej sprawie. Nie ulega bowiem najmniejszej wątpliwości, że organ egzekucyjny nie jest władny do zbadania sprawy skarżącego od strony merytorycznej, a jedynie ma obowiązek rozpatrzenia kwestii wyłaniających się w toku postępowania egzekucyjnego. Zatem Sąd I instancji nie naruszył art. 134 § 1 p.p.s.a., skoro kwestia "przejęcia wywłaszczonej nieruchomości, mimo że skarżący kasacyjnie nie otrzymał aż do chwili obecnej żadnego ekwiwalentu", a co za tym idzie – naruszenie przepisów i standardów gwarantujących ochronę prawa własności, wykracza poza granice zarówno sprawy egzekucyjnej, jak i poza granice sprawy sądowoadministracyjnej, rozpoznanej przez Sąd I instancji zaskarżonym wyrokiem, wydanym na skutek wniesienia przez skarżącego Z. P. skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z [...] kwietnia 2014 r., nr [...].
Nie ma usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia art. 17 § 1 w zw. z art. 143 § 2 u.p.e.a. poprzez błędne przyjęcie, że przy rozpoznawaniu zażalenia na postanowienie w przedmiocie wezwania dłużnika do wykonania obowiązku nie jest dopuszczalne badanie zaskarżonego postanowienia przez pryzmat przesłanek określonych w art. 33 i 34 u.p.e.a., ponieważ argumentacja skarżącego kasacyjnie nie znajduje uzasadnienia w przepisach postępowania egzekucyjnego w administracji, a zwłaszcza w art. 143 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem (§ 1) egzekutor przystępując do czynności egzekucyjnych doręcza zobowiązanemu: 1) odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32;
2) postanowienie organu egzekucyjnego o wezwaniu do wykonania obowiązku wydania nieruchomości albo opróżnienia lokalu (pomieszczenia) określonego w tytule wykonawczym, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku zostanie zastosowany środek egzekucyjny w celu odebrania nieruchomości lub opróżnienia lokalu (pomieszczenia). Zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego (§ 2).
Z przepisu tego jasno wynika, że wymienione § 1 "pisma" są doręczane zobowiązanemu jednocześnie, powodując wszczęcie postępowania egzekucyjnego (art. 26 § 5 u.p.e.a.) i z tą datą zaczyna zobowiązanemu biec termin do wniesienia środków zaskarżenia wymienionych w § 2. Zatem twierdzenie skarżącego, że "postanowienie w przedmiocie wezwania do wykonania obowiązku zostaje wydane – co do zasady – na wcześniejszym etapie, niż następuje doręczenie tytułu wykonawczego" nie znajduje uzasadnienia w przytoczonym przepisie.
Po drugie, w prawie polskim obowiązuje zasada niekonkurencyjności przysługujących stronie środków prawnych, zgodnie z którą trzeba interpretować treść z art. 143 § 2 u.p.e.a. W konsekwencji należy przyjąć, że prawo zgłoszenia zarzutów pozwala zobowiązanemu kwestionować dopuszczalność egzekucji administracyjnej z przyczyn wskazanych w art. 33 u.p.e.a. lub zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Natomiast w drodze zażalenia zobowiązany może kwestionować postanowienie o wezwaniu do wykonania obowiązku wydania nieruchomości albo opróżnienia lokalu (pomieszczenia) określonego w tytule wykonawczym, a więc – mówiąc innym słowy – postanowienie w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Rozpoznając takie zażalenie organ odwoławczy bada, czy nie zostały naruszone przepisy regulujące tryb prowadzenia egzekucji administracyjnej. Wreszcie, zażalenie służy także na postanowienie w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego. Jak więc widać, każdy z tych środków prawnych ma odrębny przedmiot zaskarżenia, ponieważ jest to niezbędne dla egzekwowania zakazu podwójnego orzekania w tej samej sprawie (Ne bis in idem).
Nie można podzielić zarzutu naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez brak zbadania wszystkich okoliczności sprawy oraz brak dokonania należytej kontroli kwestionowanego postanowienia, wyrażający się w faktycznym jej ograniczeniu przez Sąd I instancji do zarzutów skargi, bo skarżący kasacyjnie nie wskazał, jakie to okoliczności stanu faktycznego niniejszej sprawy nie zostały wyjaśnione, co uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu zweryfikowanie tego zarzutu stosownie do postanowień zawartych w art. 183 § 1 zd. 1 p.p.s.a.
Błędny jest także art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak należytego wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Uzasadnienie sporządzone z uchybieniem zasad określonych w art. 141 § 4 może stanowić naruszenie przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy tylko w przypadku, jeżeli zawarta w nim ocena prawna (art. 153 p.p.s.a.) miałaby pierwszoplanowe znaczenie dla wadliwego, końcowego załatwienia sprawy. Zatem błędne uzasadnienie orzeczenia stanowi podstawę kasacyjną wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., jeżeli prowadzi do niezgodnego z prawem załatwienia sprawy. W tym kierunku idzie zdecydowana większość orzeczeń NSA. Zauważa się przede wszystkim, że jakkolwiek czynność procesowa sporządzenia pisemnego uzasadnienia dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy i ma sprawozdawczy charakter, a więc sama przez się nie może wpływać na to rozstrzygnięcie jako na wynik sprawy, to niemniej tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia, że będąca powinnością sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i że prowadzone przez ten sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa – wyrok NSA z 2 lutego 2006 r., II FSK 325/05, (LEX nr 177476).
Można w nim przy tym znaleźć liczne przykłady wad uzasadnienia, polegające na naruszeniu art. 141 § 4, które mogą stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej i tak w wyroku NSA z 7 marca 2006 r., I OSK 990/05, (LEX nr 198283) stwierdzono, że takim naruszeniem może być brak uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, jak i przypadek, gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Z kolei w wyroku NSA z 14 marca 2006 r., I OSK 1032/05, (LEX nr 198355) za taką wadę uzasadnienia uznano naruszenie obowiązku wskazania przyczyn, z powodu których sąd odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dowodom, w oparciu o które organy administracji przyjęły okoliczności, stanowiące podstawę faktyczną zaskarżonych decyzji.
W szczególności za wadę uzasadnienia orzeczenia, skutkującą uwzględnieniem skargi kasacyjnej, należy uznać nieustosunkowanie się w nim do zarzutów podniesionych w skardze lub w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, których trafność zobowiązywałaby sąd do uwzględnienia skargi (por. szerzej wyrok NSA z 18 maja 2011 r., I OSK 1323/10).
Uogólniając należy stwierdzić, że do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia. Zatem – co do zasady – lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku oddalającego skargę, pozbawiające stronę informacji o przesłankach tego rozstrzygnięcia, może być naruszeniem komentowanego przepisu w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takich wadliwości nie ma w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, ponieważ zawiera ono wszystkie obligatoryjne elementy treści wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a., a zawarty w nim wywód prawny pozwala na jednoznaczną ocenę w toku kontroli instancyjnej, jakie znaczenie normy prawnej wynikającej z art. 143 § 2 u.p.e.a. przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie i co zatem stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku.
Z przedstawionych wyżej przyczyn, skoro zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nieusprawiedliwione, Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił, w oparciu o przepis art. 184 p.p.s.a.