Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 października 2005 r. sygn. akt IVSA/Wa 1479/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. M., S. M. i Z. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...], którą utrzymana została w mocy decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] nr [...]. Decyzją tą Wójt odmówił wznowienia postępowania, zakończonego decyzją Kierownika Wydziału Geodezji, Gospodarki Gruntami i Rolnictwa Urzędu Miejskiego w [...] z dnia 2 maja 1990 r. nr [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie rozgraniczenia, o co wystąpili skarżący wnioskiem z dnia 2 marca 2005 r. W uzasadnieniu wniosku Sąd stwierdził, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, że wady dokumentacji geodezyjnej w postępowaniu rozgraniczeniowym znane były skarżącym od marca 2003 r. (Sąd Rejonowy w [...] poinformował organ, iż opinie geodety dot. granic wpłynęły do akt sądowych: pierwsza 5 lutego 2003 r. dostarczona pełnomocnikowi J. i S. M. 7.03.2003 r., druga 2 czerwca 2003 r. – dostarczona 5 czerwca 2003 r., trzecia – ustna, złożona na rozprawie 10 czerwca 2003 r.), a zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie wnosi się w terminie miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania, a wobec tego wniosek z dnia 2 marca 2000 r. jest spóźniony o prawie dwa lata.
Nadto Sąd podkreślił, że jakkolwiek wznowienie postępowania rozgraniczeniowego jest sprawą administracyjną, to jednak skarżącym w istocie idzie o wznowienie ugody w sprawie rozgraniczenia, zawartej przed geodetą – co było przedmiotem umorzenia postępowania administracyjnego – a to jest sprawa, w której właściwy jest sąd powszechny. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że taka konkluzja organu odwoławczego jest zasadna, zaś zaskarżona decyzja nie zawiera wad.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wnieśli J. M., S. M. i Z. M., reprezentowani przez adwokata, przy czym skarga Z. M. została odrzucona (postanowienie z dnia 2 marca 2006 r. IV SA/Wa 1479/05), domagając się uchylenia wyroku i przekazania sprawy do rozpoznania sądowi pierwszej instancji bądź zmianę wyroku i uwzględnienie wniosku o wznowienie postępowania.
Wyrokowi zarzucono rażące naruszenie przepisów postępowania mające negatywny wpływ na wynik sprawy poprzez:
- − naruszenie art. 148 k.p.a. poprzez błędne ustalenie, iż o okolicznościach uzasadniających wznowienie postępowania J. M. dowiedziała się w maju 2003 r. w sytuacji gdy faktycznie dowiedziała się ona o tych okolicznościach w dniu 5 maja 2005 r., zaś wniosek o wznowienie postępowania został przez nią złożony dnia 1 marca 2005 r., zaś pozostali skarżący S. M. i Z. M. nie mieli wcześniej żadnej wiedzy o rozbieżnościach,
- − przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów w wyniku dowolnej interpretacji materiału dowodowego sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania, co oznacza, że Sąd ten może się poruszać tylko w takich ramach, jakie zakreślają postawione w skardze kasacyjnej zarzuty. Podstawy skargi zakreśla art. 174 ppsa, stanowiąc, iż są nimi naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Ponieważ skarga kasacyjna służy od wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych, jak stanowi art. 173 § 1 ppsa, wskazane naruszenia przepisów muszą odnosić się do tych, które wojewódzkie sądy bezpośrednio stosują, tj.: te przepisy prawa materialnego, które wojewódzki sąd naruszył lub które powinien był zastosować, a tego nie zrobił, a także przepisy postępowania, według których sąd procedował a którymi są przepisy ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W niniejszej skardze kasacyjnej zarzucono Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie rażące naruszenie przepisów postępowania mające negatywny wpływ na wynik sprawy, co należy zakwalifikować jako podstawy wymienione w art. 174 pkt 2 ppsa, sprowadzając zarzuty do:
a naruszenia art. 148 kpa poprzez błędne ustalenie, iż o okolicznościach uzasadniających wznowienie postępowania J. M. dowiedziała się w maju 2003 r., gdy dowiedziała się 5 lutego 2005 r. zaś Z. i S. M. nie mieli wcześniej żadnej wiedzy o rozbieżnościach,
- b) przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów w wyniku dowolnej interpretacji materiału dowodowego sprawy, a tak przytoczonych zarzutów nie można uznać za odpowiadające wymogom z art. 174 pkt 2 ppsa.
Jeżeli idzie o zarzut wskazany pod literą b) to stwierdzić należy, że art. 174 ppsa takiej podstawy skargi kasacyjnej nie dopuszcza, zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł go wziąć ogóle pod uwagę.
Natomiast jeśli idzie o zarzut wskazany pod literą a), tj. naruszenie art. 148 kpa to nie jest on, jako zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przytoczony trafnie. Jak powiedziano wyżej, wojewódzkie sądy administracyjne procedują wg przepisów cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i jako przepisy, które sądy te mogły naruszyć należy wskazać przepisy tej ustawy. Kodeks postępowania administracyjnego reguluje zasady postępowania przed organami administracji publicznej i w ich świetle wojewódzkie sądy administracyjne dokonują oceny działania organów, a w związku z tym sądy te nie mogą naruszyć tych przepisów w rozumieniu art. 174 pkt 2 ppsa, tj. samoistnie, bez wskazania powiązania z przepisami ppsa.
Nadto, jeśli idzie o ten zarzut skargi kasacyjnej, należy podkreślić jeszcze jeden aspekt. Artykuł 148 kpa dzieli się na niższe jednostek redakcyjne – paragrafy, zgodnie zatem z art. 174 ppsa przytoczenie podstawy skargi kasacyjnej powinno polegać na wskazaniu konkretnego przepisu, tj. nie tylko samego artykułu, ale również i paragrafu. W skardze kasacyjnej J. M. i S. M. nie wskazano, o który przepis chodzi ani w podstawach, ani w uzasadnieniu, które to elementy Naczelny Sąd potraktował jako całość, zgodnie z art. 176 ppsa. Wadliwe przytoczenie zarzutu nie pozwala Naczelnemu Sądowi odnieść się do niego nie z tego powodu, iżby Sąd nie wiedział, który przepis miał zastosowanie, ale z uwagi na związanie granicami skargi kasacyjnej, co uniemożliwia jakiekolwiek jej poprawienie lub uzupełnienie.
Wobec powyższego skargę kasacyjną należało oddalić, na podstawie art. 184 ppsa, jako nieposiadającą usprawiedliwionych podstaw.