Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 25 listopada 2011 r., sygn. akt IV SA/Wr 807/11 odrzucił skargę D. i H. P. na uchwałę Rady Miejskiej Wrocławia z dnia [...] września 2011 r., nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na Dyrektora Poradni [...] nr [...] we W. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że zaskarżona uchwała została podjęta w efekcie skargi złożonej przez skarżących na działalność Dyrektora Poradni [...] nr [...] we W. w związku ze złożeniem przez tego Dyrektora wniosku do Sądu Rejonowego o wgląd w sytuację ich syna. Uchwała ta została podjęta w trybie określonym w Dziale VIII Rozdziale 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazując na powyższe Sąd I instancji – powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych - stwierdził, że skarga na powyższą uchwałę jest niedopuszczalna. Uchwała ta bowiem nie została podjęta w sprawie z zakresu administracji publicznej, lecz w trybie art. 229 k.p.a., w związku z czym nie podlega kognicji sądu administracyjnego.
W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wnieśli D.P. i H.P., reprezentowani przez zawodowego pełnomocnika.
Pełnomocnik skarżących podniósł, iż istotą sprawy nie było normalne postępowanie administracyjne. Między skarżącą a Dyrektorem Poradni [...] nr [...] we W. powstała różnica zdań o indywidualnie nauczanie K. P. - syna skarżących. Spór ten został przybrany w formę orzeczenia Zespołu kierowanego przez Dyrektora Poradni, które to orzeczenie naruszało podmiotowe prawa skarżących oraz przyniosło nieodwracalne szkody. Orzeczenie to stało się "zasadniczą podstawą" dla Sądu Rejonowego, który zaocznie oboje rodziców pozbawił praw rodzicielskich co doprowadziło do dalszych szkód.
Konkludując, pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i uchylenie uchwały Rady Miejskiej Wrocławia z dnia [...] września 2011 r. oraz orzeczenia z dnia [...] lipca 2009 r. zespołu orzekającego przy publicznej Poradni [...] nr [...] we W., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do merytorycznego rozpoznania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada Miejska Wrocławia wniosła o odrzucenie tej skargi w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Odpowiedź na skargę kasacyjną wniosła również Dyrektor Poradni [...] nr [...] we W. wnosząc o odrzucenie tej skargi w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.
Skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym o szczególnym charakterze – i co się z tym wiąże – o szczególnych wymaganiach formalnych. Przymus adwokacko-radcowski przy sporządzaniu skargi kasacyjnej, wprowadzony art. 175 p.p.s.a. miał między innymi na celu zapewnienie temu środkowi odpowiedniego poziomu merytorycznego.
Stosownie do art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać pewne elementy konstrukcyjne, charakterystyczne tylko dla skargi kasacyjnej, które mają charakter materialny i których brak uniemożliwia rozpoznanie sprawy, co w konsekwencji prowadzi do niedopuszczalności kasacji i odrzucenia skargi kasacyjnej.
Prawidłowo sporządzona skarga kasacyjna oprócz wymagań określonych dla pism w postępowaniu sądowym, powinna zawierać: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia, oznaczenie zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Skarga kasacyjna pozbawiona powyżej wymienionych elementów jest dotknięta brakiem istotnym, nie podlegającym uzupełnieniu w trybie właściwym do usuwania braków formalnych i w związku z tym jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Skarga kasacyjna D. i H. P. ani w petitum ani w jej uzasadnieniu nie zawiera wskazania przepisów, których naruszenia, zdaniem skarżących, dopuścił się Sąd pierwszej instancji. Braki powyższego elementu konstrukcyjnego uniemożliwiają jej merytoryczne rozpoznanie, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznawać sprawy domyślając się jedynie intencji autora skargi, mając wątpliwości interpretacyjne co do podstaw zaskarżenia, jego zakresu i formułowanych wniosków.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 w zw. z art. 193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.