Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 września 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 751/12, oddalił skargę G.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 29 lutego 2012 r. nr [..] w przedmiocie odmowy zaliczenia okresu odbywania studiów wyższych do okresu służby.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Opolski Komendant Wojewódzki Policji w Opolu rozkazem personalnym nr [..] z dnia 23 lutego 2011 r., na podstawie art. 6 f ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2002 r. w sprawie okresów wliczanych do nagrody jubileuszowej oraz trybu jej obliczania i wypłacania policjantom (Dz. U. Nr 100, poz. 913 ze zm.) oraz § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. Nr 151, poz. 1261), odmówił G.K. zliczenia okresu odbywania zaocznych studiów wyższych do okresu służby, od którego zależy nabycie przez policjanta prawa do nagrody jubileuszowej.
W uzasadnieniu podał, że G.K. służbę w Policji pełni od 15 lutego 1995 r. i na dzień 18 lutego 2011 r. posiada 16 lat i 4 dni wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego (wyłącznie służba w Policji).
W latach 1995 – 2002 (7 lat) policjant studiował na Politechnice [..] i uzyskał tytuł magistra inżyniera.
Organ wskazał, że zgodnie z powołanym § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2002 r., do okresu służby, od którego zależy nabycie przez policjanta prawa do nagrody jubileuszowej wlicza się:
- 1. okres służby i pracy oraz inne okresy uwzględniane policjantom przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat,
- 2. okres studiów w szkole wyższej przewidziany programem nauczania w łącznym wymiarze nie większym niż 5 lat, pod warunkiem uzyskania dyplomu ich ukończenia.
Jednakże, w ocenie organu, nie można zgodzić się na doliczenie okresu studiów funkcjonariuszowi, który już był w służbie, gdyż prowadziłoby to do podwójnego, a więc preferencyjnego liczenia tego samego okresu do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu prawa do nagrody jubileuszowej (zamiast 5 lat służby, łącznie 10 lat do wysługi jubileuszowej).
W odwołaniu od powyższej decyzji G.K. podniósł, że z treści § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2002 r. w sprawie okresów wliczanych do nagrody jubileuszowej oraz trybu jej obliczania i wypłacania policjantom wynika, iż do okresu służby na potrzeby nagrody jubileuszowej zalicza się okres studiów bez względu na ich rodzaj w wymiarze nie większym niż 5 lat, a jedynym warunkiem jest ich ukończenie i uzyskanie dyplomu. Gdyby miało być inaczej, należałoby umieścić w rozporządzeniu zapis analogiczny jak w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości, wykluczający zaliczenie jednocześnie i okresu służby, i okresu odbywanej w tym czasie nauki.
Komendant Główny Policji decyzją nr [..] z dnia 13 kwietnia 2011 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego, uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie pierwszej instancji.
W uzasadnieniu podał, że wskazanych przez organ pierwszej instancji przepisów art. 6 f ustawy o Policji oraz aktów wykonawczych nie można uznać za podstawę prawną zaskarżonej decyzji, albowiem żaden z nich nie zawiera w sposób wyraźny czy też dorozumiany dyspozycji do wydania decyzji administracyjnej w przedmiotowej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 października 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1526/11, po rozpoznaniu sprawy ze skargi G.K. na powyższą decyzję, uchylił ją w całości i stwierdził, że sprawa odmowy naliczenia i wypłacenia policjantowi nagrody jubileuszowej za 20 lat służby powinna zostać rozstrzygnięta w formie decyzji administracyjnej.
Komendant Główny Policji decyzją nr [..] z 29 lutego 2012 r. po ponownym rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu wskazał na treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.
Organ stwierdził, iż stosownie do przepisu art. 111 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi przysługują nagrody jubileuszowe w wysokości:
- – po 20 latach służby – 75 %,
- – po 25 latach służby – 100 %,
- – po 30 latach służby – 150 %,
- – po 35 latach służby – 200 %,
- – po 40 latach służby – 300 % miesięcznego uposażenia zasadniczego, wraz z dodatkami o charakterze stałym. Zgodnie zaś z § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2002 r. w sprawie okresów wliczanych do nagrody jubileuszowej oraz trybu jej obliczania i wypłacania policjantom, do okresu służby, od którego zależy nabycie przez policjanta prawa do nagrody jubileuszowej, wlicza się okresy służby i pracy oraz inne okresy uwzględniane policjantom przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz okres studiów w szkole wyższej przewidziany programem nauczania w łącznym wymiarze nie większym niż 5 lat, pod warunkiem uzyskania dyplomu ich ukończenia.
Z kolei przepis § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), określa okresy podlegające zaliczeniu do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego.
Organ wskazał, że G.K. został przyjęty do służby w Policji z dniem 15 lutego 1995 r., natomiast od 1 października 1995 r. do 13 kwietnia 2000 r. i od 28 października 1995 r. do 6 czerwca 2002 r. studiował na Wydziale Mechanicznym Politechniki [..], uzyskując 13 kwietnia 2000 r. tytuł inżyniera, a 6 czerwca 2002 r. tytuł magistra inżyniera. Z zestawienia tych okresów wynika zatem jednoznacznie, że policjant podjął studia po przyjęciu do służby w Policji.
Zdaniem organu analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, iż brak jest unormowań prawnych pozwalających na zaliczenie okresu studiów do okresu służby, od którego zależy nabycie przez policjanta prawa do nagrody jubileuszowej w przypadku jednoczesnego pełnienia służby w Policji. Prowadziłoby to bowiem do "podwójnego" zaliczenia okresów do okresu, od którego zależy nabycie prawa do takiej nagrody.
W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie G.K. zarzucił jej naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i § 1 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2002 r. w sprawie okresów wliczanych do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej oraz trybu jej naliczania i wypłacania policjantom, poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne.
Sąd I instancji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał, iż stosownie do treści art. 108 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), policjantowi przysługują nagrody jubileuszowe. Ich wysokość określona została w art. 11 ust. 1 ww. ustawy procentowo w odniesieniu do miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, w zależności od stażu służby.
Natomiast zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2002 r. w sprawie okresów wliczanych do nagrody jubileuszowej oraz trybu jej obliczania i wypłacania policjantom (Dz. U. Nr 100, poz. 913 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem z dnia 19 czerwca 2002 r.", do okresu służby, od którego zależy nabycie przez policjanta prawa do nagrody jubileuszowej wlicza się:
- 1. okres służby i pracy oraz inne okresy uwzględniane policjantom przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat,
- 2. okres studiów w szkole wyższej przewidziany programem nauczania w łącznym wymiarze nie większym niż 5 lat, pod warunkiem uzyskania dyplomu ich ukończenia.
Z kolei w myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego zalicza się w szczególności okresy służby w Policji (pkt 1).
Sąd przypomniał, iż skarżący, co jest w sprawie bezsporne, służbę w Policji rozpoczął z dniem 15 lutego 1995 r. Ponadto od 1 października 1995 r. do 13 kwietnia 2000 r. oraz od 28 października 2000 r. do 6 czerwca 2002 r. studiował na Wydziale Mechanicznym Politechniki [..] i uzyskał 13 kwietnia 2000 r. tytuł inżyniera, a 6 czerwca 2002 r. tytuł magistra inżyniera. Zatem studiował w trakcie pełnienia służby w Policji.
W myśl przepisu § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 19 czerwca 2002 r. z związku z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, na potrzeby ustalenia prawa G.K. do nagrody jubileuszowej zaliczono mu okres służby w Policji, który pokrywa się z okresem studiów.
W ocenie Sądu I instancji, brak było racjonalnych przesłanek, by w takiej sytuacji, kierując się jedynie treścią § 1 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 19 czerwca 2002 r., zaliczyć skarżącemu okres studiów w wymiarze 5 lat do wysługi lat na potrzeby nagrody jubileuszowej.
Sąd nie zgodził się ze stanowiskiem, że jedynym warunkiem zaliczenia okresu studiów do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu prawa do nagrody jubileuszowej jest uzyskanie dyplomu ich ukończenia, natomiast nie ma znaczenia okoliczność, kiedy skarżący te studia odbywał. Zaakceptowanie argumentacji policjanta doprowadziłoby do sytuacji podwójnego zaliczenia tego samego okresu do wysługi lat na potrzeby ustalania prawa do nagrody jubileuszowej.
Sąd podkreślił, iż należy też mieć na względzie wykładnię celowościową przepisu § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 19 czerwca 2002 r. Prawodawcy chodziło bowiem o to, by docenić wykształcenie i kwalifikacje zdobyte przed przyjęciem do służby w Policji, poprzez zaliczenie okresu studiów (bez względu na ich rodzaj), do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu prawa do nagrody jubileuszowej.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł G.K., reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżając wyrok w całości zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię.
W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 P.p.s.a. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że sąd nielogicznie powołuje się na wykładnię celowościową, która powinna ustąpić pierwszeństwa wykładni językowej. Sąd pisze, że prawodawca miał na myśli wykształcenie i kwalifikacje zdobyte przed przyjęciem do służby, ale nie wskazuje skąd czerpie te informację, nie podpiera się tekstem uzasadnienia do rozporządzenia, opiniami eksperckimi, ani jakimikolwiek dokumentami z procesu legislacyjnego. Twierdzenia Sądu są więc gołosłowne, pozbawione jakiegokolwiek poparcia merytorycznego. Policjanci zachęcani są do podnoszenia kwalifikacji w czasie służby, po pierwsze przez regulacje dotyczące nagród jubileuszowych, po drugie urlopami szkoleniowymi i dofinansowaniem do kosztów kształcenia, a po trzecie jest to przedmiotem oceny podczas opiniowania i wystawiania ocen okresowych. Sąd I instancji dokonał tej wykładni wadliwie. Sąd nie wyjaśnił dlaczego nie jest do zaakceptowania sytuacja, w której różnicowałoby się sytuację prawną funkcjonariuszy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., poza niewystępującymi w rozpatrywanej sprawie przypadkami nieważności postępowania sądowego, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że jest związany jej podstawami i wnioskami. Granice te wyznaczają zarzuty kasacyjne sformułowane, przedstawione i uzasadnione zgodnie z wymogami prawnymi wynikającymi z unormowań art. 174 i art. 176 P.p.s.a. W szczególności zarzuty te winny wskazywać adekwatne do danej sprawy, konkretne przepisy prawa, znajdujące się w obszarze stosowania sądów administracyjnych, które zdaniem strony skarżącej naruszył Sąd I instancji wydając zaskarżony wyrok.
Skarga kasacyjna ma charakter wysoce sformalizowany. Wymogi jakie powinna spełnić określone zostały w art. 176 P.p.s.a. Niektóre z tych wymogów mają charakter bezwzględny, co oznacza, że ich niespełnienie uniemożliwia rozpoznanie skargi kasacyjnej i w rezultacie ewentualne jej uwzględnienie. Przepis ten zastrzega - obok wymogów formalnych, jakim powinno odpowiadać każde pismo procesowe w postępowaniu sądowym - też wymogi oparte o przesłanki materialne, do których należy: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. W judykaturze przyjmuje się jednolicie, że niespełnienie wymagań szczególnych, przewidzianych tylko dla skargi kasacyjnej, wymienionych w art. 176 P.p.s.a. po wyrazie "oraz" stanowi wadliwość w zakresie elementów konstrukcyjnych, które nie podlegają sanacji i powodują, że skarga kasacyjna dotknięta jest brakiem istotnym i nienaprawialnym, a w związku z tym podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna (p. postanowienia NSA z dnia 12 lipca 2004 r., sygn. akt FSK 1187/04, ONSAiWSA z 2004 r., Nr 1, poz. 13, z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt OSK 570/04, LEX nr 837643), które to obecny skład w pełni podziela.
Jak wskazano wyżej, do obligatoryjnych elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej należy m.in. przytoczenie podstaw kasacji (art. 174 P.p.s.a.) i ich uzasadnienie. Autor skargi kasacyjnej obowiązany jest więc do wskazania konkretnych przepisów naruszonych przez Sąd zaskarżonym wyrokiem, przy czym w przypadku zarzutu naruszenia prawa materialnego należy podać, czy wadliwość jest wynikiem błędnej wykładni, czy też niewłaściwego jego zastosowania, czy ewentualnie skutkiem obydwu tych przyczyn oraz uzasadnić taki zarzut. Natomiast w przypadku naruszenia przepisów postępowania również należy wskazać te przepisy, uzasadnić zarzut i wykazać, że zarzucane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny władny jest badać sprawę jedynie z punktu widzenia podstawy kasacyjnej i nie może domyślać się przy tym intencji jej autora, ani wnioskować czego strona skarżąca oczekuje od sądu.
Z tych względów przy sporządzaniu skargi kasacyjnej, ustawodawca wprowadził obowiązek korzystania z profesjonalnych pełnomocników, tj. osób, o których mowa w art. 175 P.p.s.a. Zgodnie z § 2 tego przepisu, przymusu adwokacko-radcowskiego nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Od osób z odpowiednim przygotowaniem prawniczym oczekuje się bowiem znajomości przepisów procedury obowiązującej w postępowaniu sądowym.
Uwzględniając zatem treść przepisu art. 176 w zw. z art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. wyjaśnić należy, że zarzut "niewłaściwej kontroli legalności" lub "niewłaściwego zastosowania" prawa materialnego, albo zarzut naruszenia przepisów postępowania wymaga wykazania i wyjaśnienia, na czym polega błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego, naruszenie którego zarzuca skarżący, przy jednoczesnym wykazaniu, jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, bądź jak powinien być on stosowany ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu, dlaczego powinien być zastosowany, zaś w zakresie odnoszącym się do naruszenia przepisów postępowania wykazanie i wyjaśnienie potencjalnego wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną dąży do skutecznego podważenia zaskarżanego wyroku, powinien więc zachować dbałość o poprawne sformułowanie stawianych zarzutów oraz ich uzasadnienie.
Skarga kasacyjna nieodpowiadająca powyższym wymaganiom uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Nie zmienia takiej konkluzji uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełnym składzie z 26 października 2009 r. (I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1/1), na gruncie której sformułowano tezę o konieczności rozpoznania także tych zarzutów, które nie w pełni poprawnie powołują się na zastosowanie przez sąd pierwszej instancji przepisów prawnych. Nie może bowiem ulegać wątpliwości, iż nawet stosunkowo liberalne podejście do sposobu wskazywania i uzasadniania zarzutów z punktu widzenia faktycznie zachodzących rozumowań w procesach stosowania prawa przez sąd pierwszej instancji może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy zarzuty te zostały sformułowane i zindywidualizowane co do przepisu lub przepisów, które w ocenie autora skargi kasacyjnej zostały naruszone.
Przechodząc od rozważań ogólnych na grunt rozpatrywanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że wbrew obowiązkowi z art. 176 P.p.s.a. w związku z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. - skarżący kasacyjnie, nie wskazał podstaw kasacyjnych oraz nie sprecyzował, jaki konkretny przepis prawa materialnego został naruszony przez Sąd w zaskarżonym wyroku. Zarzut naruszenia prawa musi być postawiony wyraźnie, tymczasem - w osnowie skargi kasacyjnej nie wskazano nawet jednego takiego przepisu. Oznacza to, że skarga kasacyjna nie zawiera przytoczenia podstaw kasacyjnych, a tym samym - jako pozbawiona podstawowego elementu konstrukcyjnego - jest niedopuszczalna. Brak wskazania podstaw kasacyjnych - mimo tego, że środek zaskarżenia został sporządzony przez osobę wymienioną w art. 175 § 1 P.p.s.a., który w intencji ustawodawcy miał dać gwarancję poprawnego formułowania skarg kasacyjnych – obligowało Naczelny Sad Administracyjny do odrzucenia skargi kasacyjnej.
W tym stanie rzeczy należy uznać, że podstawa skargi kasacyjnej nie została przytoczona (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2004 r., sygn. akt FSK 258/04, Przegląd podatkowy 2004/7/53, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2005 r., sygn. akt I OSK 794/05 - niepublikowane).
W tym miejscu należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny, działając jako sąd kasacyjny, nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa skargi kasacyjnej. A zatem, warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa materialnego lub przepisów postępowania miał doznać naruszenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04, ONSAiWSA 2004/1/9, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2004 r., sygn. akt OSK 421/04, LEX nr 146732 postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1997 r., III CKN 29/97, OSNC 1997, nr 6 - 7, poz. 96, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2002 r., sygn. akt III CKN 760/00, LEX nr 53138).
Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie - wobec niewskazania jej podstaw kasacyjnych nie spełnia wymogów ustanowionych w art. 176 w związku z art. 174 P.p.s.a. Powyższe braki skargi kasacyjnej są brakami istotnymi i nieusuwalnymi. Brak tych elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej uniemożliwia merytoryczne jej rozpoznanie.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 w związku z art. 180 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku pełnomocnika Komendanta Głównego Policji o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, albowiem w przypadku odrzucenia skargi kasacyjnej nie mają zastosowania reguły określone w art. 203 i art. 204 P.p.s.a.