Wyrok NSA z 22 lutego 2006 r., I OSK 522/05

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 22 lutego 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. D. i J. D.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 grudnia 2004 r. sygn. akt VI SA/Wa 159/04

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec, Sędziowie NSA Izabella Kulig-Maciszewska, Leszek Włoskiewicz (spr.)
Joanna Szcześniak protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi H. D. i J. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej

Sentencja

1. oddala skargę kasacyjną,
2. zasądza od H. D. i J. D. solidarnie na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 300 zł. (trzysta) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] – działając na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.), po przeprowadzeniu kontroli w [...] na ul. [...] stanowiącej drogę krajową nr 7 – decyzją z dnia [...] [...] nałożył na "D." spółkę cywilną w P. H. i J. D. karę pieniężną w wysokości 4000 zł – gdyż kierowca należącego do tego przedsiębiorstwa pojazdu nie wypełnił w całości karty opłaty drogowej (ograniczając się tylko do wpisania numeru rejestracyjnego pojazdu), tym samym doszło do wykonywania transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drodze krajowej – Główny Dyrektor Transportu Drogowego zaś – działając już na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 149, poz. 1452), obowiązującym od dnia 28 września 2003 r. – decyzją z dnia [...] [...] uchylił tę decyzję i orzekł o nałożeniu kary w wysokości 3000 zł – gdyż uległa zmianie wysokość kary – natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 grudnia 2004 r. VI SA/Wa 159/04 oddalił skargę H. D. i J. D., wniesioną na decyzję odwoławczą, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.

Sąd podzielił stanowisko organów inspekcji ruchu drogowego, że – w świetle § 5 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684 ze zm.) – wypełniona tylko w części karta opłaty nie stanowi dowodu potwierdzającego wniesienie opłaty, doszło więc do naruszenia obowiązku określonego w art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, i w konsekwencji do na łożenia kary pieniężnej, jak stanowi art. 92 ust. 1 pkt 6 tej ustawy (w brzmieniu obowiązującym w chwili wydania decyzji przez organ pierwszej instancji).

Sąd stwierdził zarazem, że okoliczność, czy kierujący pojazdem mógł nie dostrzec znaków informujących o kategorii drogi, nie ma znaczenia w sprawie.

Wnosząc skargę kasacyjną H. D. i J. D. oparli ją na "naruszeniu prawa materialnego poprzez przyjęcie, że naruszony został przepis § 5 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych oraz art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym, na co wskazuje zebrany w sprawie materiał dowodowy".

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że – wprawdzie kierowca wypełnił kartę opłaty drogowej tylko w części dotyczącej numeru rejestracyjnego pojazdu – pozostałą część karty wypełniłby w chwili wjazdu na drogę krajową, jednak poruszając się po wielkim mieście mógł w porę nie dostrzec odpowiedniego znaku, przy czym trudno wymagać, aby opanował wykaz przebiegu dróg krajowych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do § 5 ust. 6 rozporządzenia w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych, karta opłaty niewypełniona lub wypełniona w sposób inny niż określony w ust. 1 i ust. 3-5 – zatem wypełniona tylko w części, jak w tej sprawie – nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty, stosownie zaś do powołanego w skardze kasacyjnej art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych podlega karze pieniężnej.

Nawet pomijając, że w skardze kasacyjnej nie podano, czy naruszenie tych przepisów polegało na błędnej ich wykładni, czy też niewłaściwym zastosowaniu – jak wymaga art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – w każdym razie zarzuty są nietrafne, gdyż nie zachodziła potrzeba interpretacji a przepisy zostały zastosowane zgodnie ze swym brzmieniem i w odniesieniu do niekwestionowanego stanu faktycznego sprawy.

Nie ma bowiem znaczenia prawnego dlaczego przed wjazdem na drogę krajową kierowca nie wypełnił prawidłowo karty opłaty, gdyż istotna jest tylko okoliczność, że nie dysponował dokumentem potwierdzającym jej wniesienie.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 i art. 204 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.