Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o rozgraniczenie nieruchomości skargę oddalił.
Jak wynika z uzasadnienia wyroku decyzją z dnia [...] maja 2010r. Wójt Gminy Marcinów orzekł o umorzeniu postępowania wszczętego w dniu [...] marca 2010r. na wniosek J.N. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości położonej w obrębie S., gm. M., powiat kamiennogórski w granicy działek nr 289/3 o powierzchni 2,67 ha, nr 289/04 o powierzchni 0,43 ha stanowiącej własność wnioskodawcy z nieruchomością przyległą, położoną w obrębie G., gmina S., powiat wałbrzyski - działką nr 489/304, stanowiącą własność Skarbu Państwa, będącą w zarządzie Nadleśnictwa Kamienna Góra.
W uzasadnieniu decyzji Wójt Gminy Marcinów opisał dokumenty, stanowiące załączniki do wniosku, na podstawie którego nastąpiło wszczęcie postępowania w sprawie, stwierdzając jednocześnie, że nie obrazują one aktualnego stanu prawnego przedmiotowych nieruchomości.
Następnie organ ten wyjaśnił, że z dokumentacji będącej w jego posiadaniu wynika, iż postępowanie rozgraniczeniowe pomiędzy opisanymi we wniosku nieruchomościami było już prowadzone przez Wójta Gminy Marciszów.
Postępowanie to zostało wszczęte na wniosek Starosty Kamiennogórskiego w dniu 27 listopada 2002r. i umorzone decyzją z dnia 27 sierpnia 2003r. (Nr RRGG i OŚ/III/02/03) z powodu braku podstaw do wydania decyzji o rozgraniczeniu, a sprawę przekazano do rozpatrzenia Sądowi Rejonowemu w Kamiennej Górze, który postanowieniem z dnia 1 lipca 2005r. (sygn. akt I Ns 241/03) rozstrzygnął sprawę.
W dalszej części uzasadnienia Wójt Gminy Marciszów wskazał, że Starosta Kamiennogórski działając w imieniu Skarbu Państwa na podstawie prawomocnego postanowienia sądu dokonał zmiany powierzchni nieruchomości objętych rozgraniczeniem. Zmiany zostały wprowadzone do dokumentacji geodezyjnej i ewidencyjnej gruntów.
Działki wyszczególnione we wniosku od dnia 12 czerwca 2008r. posiadają następującą powierzchnię: działka nr 289/3 pow.0,29 ha, -działka nr 289/4 pow.0,06 ha.
Przebieg granicy pomiędzy nieruchomościami t.j. działką nr 289/3, nr 289/4 położoną w S., a działką nr 489/304 położoną w G. został ustalony i opiera się na nowych punktach granicznych od 1172/76 przez 1172a, do 1177.
Wobec rozbieżności stanu prawnego w przesłanej dokumentacji i będącej w posiadaniu organu pismem z dnia 21 października 2009r. stronę poinformowano o opisanych spostrzeżeniach i wezwano do uzupełnienia braków w zakresie doprecyzowania żądania w terminie 7 dni pod rygorem nie rozpatrzenia wniosku. Strona wezwanie otrzymała dnia 27 października 2009r. jednakże odpowiedzi udzieliła po wskazanym terminie tj. 4 listopada 2009r. W związku z tym wniosek pozostawiono bez rozpatrzenia. W odpowiedzi na pismo z dnia 27 października 2009r. strona podtrzymała swoje stanowisko podkreślając, że załączona dokumentacja do wniosku jest aktualna, a jako dowód w sprawie wnosi o dopuszczenie dowodu z wyjaśnień syndyka masy upadłości spółki "Agroplon" od którego została nieruchomość nabyta.
Pismem z dnia 23 lutego 2010r (data wpływu 1 marca 2010r) strona ponownie wniosła o przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego podtrzymując wniosek z dnia 14 października 2009r.
Z uzasadnienia decyzji wynika ponadto, że Wójt Gminy Marciszów pismem z dnia 11 marca 2010r. poinformował wnioskodawcę o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia z powodu nieuzupełnienia jego braków w ustawowym terminie i wskazał, że w odniesieniu do nieruchomości, których dotyczył wniosek było prowadzone i zakończone postępowanie rozgraniczeniowe przez Sąd Rejonowy w Kamiennej Górze w 2005 roku.
W zakończeniu uzasadnienia organ orzekający podał, że zawiadomieniem z dnia 8 kwietnia 2010r. poinformował strony – stosownie do art. 10 k.p.a. – o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym (strony nie skorzystały z uprawnienia) oraz o tym, że w sprawie będzie wydana decyzja o umorzeniu postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość.
Od opisanej powyżej decyzji odwołanie wniósł J. N. zarzucając w nim bezzasadne umorzenie postępowania i nierozpatrzenie merytorycznie wniosku z dnia 14 października 2009r.
W odwołaniu J. N. podał również, że organ pierwszej instancji błędnie uznał, iż uzupełnienie braków wniosku zostało dokonane po upływie zastrzeżonego terminu, bowiem koniec terminu przypadał na dzień 3 listopada 2009r., natomiast stosowne pismo zostało nadane w placówce pocztowej w dniu 2 listopada 2009r. Odwołujący się zaprzeczył również twierdzeniom organu, że składał kolejny wniosek o wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego, ponieważ w piśmie z dnia 23 lutego 2010r. zażądał wyłącznie merytorycznego rozpatrzenia wniosku z dnia 14 października 2009r, a nie wszczęcia nowego postępowania.
Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nr [...] stosując przepis art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 105 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Uzasadniając podjęte orzeczenie Kolegium wskazało, że rozgraniczenie nieruchomości dokonywane jest na podstawie przepisów, zawartych w rozdziale 6 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku - Prawo geodezyjne i kartograficzne, opublikowanej w tekście jednolitym w Dzienniku Ustaw z 2005 roku, Nr 240, pod poz. 2027. Jak wynika z przepisu art. 29 ust. 1 tej ustawy rozgraniczenie nieruchomości ma na celu ustalenie przebiegu ich granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów. W myśl przepisu art. 29 ust. 2 ustawy rozgraniczeniu podlegają, w miarę potrzeby, wszystkie albo niektóre granice określonej nieruchomości z przyległymi nieruchomościami lub z innymi gruntami. Przepis art. 29 ust. 3 ustawy stanowi, że rozgraniczenia nieruchomości dokonują wójtowie (burmistrzowie, prezydenci miast) oraz, w wypadkach określonych w ustawie, sądy.
Ustawa - Prawo geodezyjne i kartograficzne, w przepisie art. 30 ust. 1 stanowi, że wójtowie (burmistrzowie, prezydenci miast) przeprowadzają rozgraniczenie nieruchomości z urzędu lub na wniosek strony. Stosownie do przepisu art. 30 ust. 4 ustawy na postanowienie o wszczęciu postępowania o rozgraniczenie nieruchomości nie służy zażalenie.
Kolegium wyjaśniło, że ustawa - Prawo geodezyjne i kartograficzne, w przepisie art. 33 ust. 1 stanowi, iż wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron.
Stosownie do przepisu art. 33 ust. 3 ustawy strona niezadowolona z przebiegu granicy może żądać, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie, przekazania sprawy sądowi.
Jak wynika z przepisu art. 34 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, jeżeli w razie sporu co do przebiegu linii granicznych nie dojdzie do zawarcia ugody lub nie ma podstaw do wydania decyzji, o której mowa w art. 33 ust. 1, upoważniony geodeta tymczasowo utrwala punkty graniczne według ostatniego stanu spokojnego posiadania, dokumentów i wskazań stron, oznacza je na szkicu graficznym, sporządza opinię i całość dokumentacji przekazuje właściwemu wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta). Stosownie do przepisu art. 34 ust. 2 ustawy, w takiej sytuacji organ, o którym mowa w ust. 1, umarza postępowanie administracyjne i przekazuje sprawę z urzędu do rozpoznania sądowi.
Następnie organ odwoławczy podał, że przepis art. 34 ust. 3 ustawy stanowi, że sąd rozpatruje sprawę o rozgraniczenie nieruchomości w trybie postępowania nieprocesowego. Zwrócił też uwagę na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 3 kwietnia 2008 roku, wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/RZ 722/07, w którym Sąd uznał, że "prawomocne rozstrzygnięcie kwestii rozgraniczenia działek przez sąd powszechny powoduje powstanie stanu rzeczy osądzonej (res iudicata) i skutkuje stwierdzeniem nieważności ponownego rozstrzygnięcia w tej samej sprawie, gdyby takie zostało przez organ administracyjny podjęte". Oceniając, w trybie skargowym, rozstrzygnięcie, podjęte w rozpatrywanej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał, że w tego typu przypadkach zachodzi zatem konieczność umorzenia postępowania administracyjnego, jako bezprzedmiotowego. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2003 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II SA 428/01 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2003 roku, wydany w sprawie o sygn. akt III SA 2225/01, (Biuletyn Skarbowy 2003, Nr 6, poz.
- 25) Sąd wskazał, że przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy "brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w zakresie żądania wnioskodawcy".
W ocenie Kolegium z tych względów podzielić należy stanowisko organu pierwszej instancji, przyjęte w zaskarżonej przez stronę decyzji.
W dalszej części uzasadnienia Kolegium wyjaśniło, że z jego ustaleń dokonanych na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że rozgraniczenie pomiędzy działkami nr 289/3 i nr 289/4, położonymi w obrębie S. oraz przylegającą do niej działką nr 489/304, położoną w obrębie miejscowości G., powiat wałbrzyski, zostało już dokonane, postanowieniem z dnia 1 lipca 2005 roku, wydanym przez Sąd Rejonowy w Kamiennej Górze w sprawie o sygn. akt I Ns 241/03. Z adnotacji, uczynionych na załączonym do akt sprawy odpisie tego postanowienia wynika, że jest ono prawomocne i zostało wydane po przeprowadzeniu postępowania nieprocesowego z udziałem J. N. Z ustaleń Kolegium wynika ponadto, że z inicjatywą rozgraniczenia tych nieruchomości wystąpił Starosta Kamiennogórski wnioskiem złożonym w dniu 27 listopada 2002 roku w Urzędzie Gminy Marciszów. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 roku (oznaczona nr [...]), Wójt Gminy Marciszów, działając w trybie przepisu art. 34 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, orzekł o umorzeniu postępowania z powyższego wniosku i jego przekazaniu, z urzędu, do rozpatrzenia Sądowi Rejonowemu w Kamiennej Górze.
Prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym zakwestionował J. N. poprzez skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.
W odpowiedzi na skargę przedstawionej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu 25 października 2010r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze wniosło o oddalenie skargi i powtórzyło argumentację zastosowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wskazując w uzupełnieniu, że zarzuty skargi nie odnoszą się do zasadniczego w sprawie zagadnienia, tzn. do bezprzedmiotowości postępowania.
Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu skargę oddalił.
W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że na akceptację zasługują podniesione w skardze zarzuty dotyczące bezzasadnego pozostawienia bez rozpoznania wniosku z dnia 14 października 2009r. oraz nieprawidłowego wskazania w osnowie decyzji organu pierwszej instancji jako datę wszczęcia postępowania w sprawie dzień 22 marca 2010r. Jak słusznie wyjaśnił J. N. w uzasadnieniu odwołania, a jego pełnomocnik w uzasadnieniu skargi pismo stanowiące odpowiedź na wezwanie do usunięcia braków wniosku z dnia 14 października 2009r. zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego w dniu 2 listopada 2009r., zatem przed dniem 3 listopada 2009r., w którym kończył bieg ustawowy termin do dokonania tej czynności. Z tych względów aktualny w toku postępowania w tej sprawie był wniosek J. N. z dnia 14 października 2009r. zawierający żądanie wszczęcia postępowania dotyczącego rozgraniczenia opisanych wcześniej nieruchomości i to ta data powinna być uznana za dzień wszczęcia postępowania w sprawie.
W ocenie Sądu jednak uchybienie to nie ma cech, o jakich mowa w przepisie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obligującym do uwzględnienia skargi, bowiem – zgodnie z sugestią organu odwoławczego – niezależnie od tego, która data została przyjęta jako data wszczęcia postępowania w sprawie jej przedmiot pozostał tożsamy, a postępowanie zostało zakończone orzeczeniem wymaganym przez przepis art. 104 k.p.a.
W toku postępowania jurysdykcyjnego prowadzonego w rozpoznawanej sprawie zastosowanie miały przepisy powoływanej wcześniej ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Należy ona do sfery materialnego prawa administracyjnego, co podporządkowuje czynności procesowe, w tym orzecznicze podejmowane w sprawie, której przedmiot regulowany jest tą ustawą przepisom kodeksu postępowania administracyjnego.
Podstawą prawną decyzji zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy Marciszów stanowił przepis art. 105 § 1 kpa, z którego wynika, że organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe.
Z materiału sprawy, na podstawie którego – zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. orzeka sąd administracyjny, wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że J. N. w swoim wniosku z dnia 14 października 2009r. skierowanym do Wójta Gminy Marciszów domagał się rozgraniczenia opisanych na wstępnie nieruchomości tj. nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr 289/3 i 289/4, położonej w obrębie S., gmina Marciszów, powiat kamiennogórski z nieruchomością przyległą, oznaczoną geodezyjnie jako działka nr 489/304, położoną w obrębie G., powiat wałbrzyski. Tak ukierunkowane żądanie wnioskodawcy zostało podtrzymane w jego piśmie z dnia 2 listopada 2009r. skierowanym do Wójta Gminy Marciszów, stanowiącym odpowiedź na wezwanie tego organu do usunięcia braków wniosku.
Akta sprawy wskazują również jednoznacznie, że rozgraniczenie wskazanych przez J. N. we wniosku z dnia 14 października 2009r. i w piśmie z dnia 2 listopada 2009r. nieruchomości zostało dokonane w trybie art. 34 ust. 2 i ust. 3 powoływanej poprzednio ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne postanowieniem Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 1 lipca 2005r. (sygn. akt I Ns 241/03) wydanym w sprawie z wniosku Skarbu Państwa – Lasów Państwowym – Nadleśnictwa Kamienna Góra o rozgraniczenie nieruchomości, prowadzonej z udziałem A.B., M.W. i J.N. Postanowienie to opatrzone jest klauzulą prawomocności od dnia 5 sierpnia 2005 roku.
Wprawdzie wnioskodawca nie żądał weryfikacji tego postanowienia, ale Sąd uznał za wskazane w tym miejscu wyjaśnić, że jego prawidłowość nie może być oceniana w żadnym z nadzwyczajnych trybów weryfikacyjnych uwzględnionych w systemie procesowego prawa administracyjnego.
Opisane powyżej postanowienie Sądu powszechnego istnieje w obrocie prawnym i wiąże inne Sądy, organy administracji publicznej oraz pozostałe podmioty. Było też – wobec treści art. 37 ust. 2 wskazywanej poprzednio ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne – podstawą odpowiednich wpisów w księgach wieczystych i w ewidencji gruntów i budynków.
Rozstrzygnięcie sprawy rozgraniczenia nieruchomości opisanych we wniosku z dnia 14 października 2009r. przez Sąd powszechny prawomocnym postanowieniem wyklucza możliwość orzekania co do istoty w sprawie o tym samym przedmiocie przez właściwy organ administracji publicznej. Prawidłowo zatem organy orzekające w postępowaniu instancyjnym uznały, że niemożliwe jest zakończenie tej sprawy w sposób merytoryczny i podjęły orzeczenia z zastosowaniem przepisu art. 105 § 1 k.p.a.
Sąd pierwszej instancji wskazał jednocześnie, że mimo przeprowadzenia rozgraniczenia wskazanych nieruchomości, możliwe jest wznowienie znaków granicznych w trybie art. 39 ust. 1 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne w sytuacjach w tym przepisie określonych tzn. gdy znaki graniczne ustalone poprzednio zostały przesunięte, uszkodzone lub zniszczone. Wznowienie znaków granicznych dokonuje się na zlecenie zainteresowanych (art. 39 ust. 2 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne).
Sąd uznał też za właściwe wyjaśnić, że w stanie faktycznym istniejącym w rozpoznawanej sprawie uzasadnione było nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań świadka R. S. – syndyka masy upadłości Spółki "Agroplan" Sp. z o.o., będącej poprzednim właścicielem nieruchomości obejmującej działki o numerach ewidencyjnych 289/3 i 289/4 w obrębie Sędzisław, gmina Marciszów, wskazanego we wniosku J. N. z dnia 14 października 2009r. Wobec braku możliwości rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty przez właściwy organ administracji publicznej okoliczności, które mogły być potwierdzone zeznaniami R. S. jako świadka, nie miały w tej sprawie znaczenia.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył J. N. zaskarżając tenże wyrok w całości i zarzucił:
- I. naruszenie prawa materialnego, mające i wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 29 i art. 33 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez uznanie, iż brak jest podstaw do rozgraniczenia nieruchomości zgodnie z wnioskiem strony skarżącej;
- II. naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c i pkt 3 w związku z art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na wydaniu wyroku nie uwzględniającego skargi w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny sprawy oraz wywiedzenie błędnej podstawy materialnej uprawniającej organy administracyjne do nieuwzględnienia wniosku strony, tj.:
- 1. naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy w postaci niezastosowania art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a., poprzez przyjęcie, iż termin nie uważa się za zachowany, jeśli pismo strony wpłynęło do organu po terminie, także w sytuacji gdy pismo strony zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego w terminie;
- 2. naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, iż istnieją podstawy do uznania bezprzedmiotowości niniejszego postępowania i jego umorzenia;
- 3. naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz niepodjęcie działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, polegające na niedostatecznym ustaleniu aktualnego stanu prawnego nieruchomości, o których rozgraniczenie wnioskowała Strona Skarżąca; w tym zaniechaniu rozpatrzenia wniosku dowodowego Strony Skarżącej zawartego w piśmie z dnia 2 listopada 2009 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.
Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania mający istotny wpływ na wynik sprawy w postaci niezastosowania art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a., poprzez przyjęcie, iż termin nie uważa się za zachowany, jeśli pismo strony wpłynęło do organu po terminie, także w sytuacji gdy pismo strony zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego w terminie.
Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie Sąd pierwszej instancji podzielił podniesione w skardze zarzuty dotyczące bezzasadnego pozostawienia bez rozpoznania wniosku z dnia 14 października 2009r. oraz nieprawidłowego wskazania w osnowie decyzji organu pierwszej instancji jako datę wszczęcia postępowania w sprawie dzień 22 marca 2010r. Sąd wskazał, że jak słusznie wyjaśniono w uzasadnieniu odwołania oraz w uzasadnieniu skargi pismo stanowiące odpowiedź na wezwanie do usunięcia braków wniosku z dnia 14 października 2009r. zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego w dniu 2 listopada 2009r., zatem przed dniem 3 listopada 2009r., w którym kończył bieg ustawowy termin do dokonania tej czynności.
Sąd pierwszej instancji uznał jednakże, że uchybienie to nie ma cech, o jakich mowa w przepisie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obligującym do uwzględnienia skargi, bowiem – zgodnie z sugestią organu odwoławczego – niezależnie od tego, która data została przyjęta jako data wszczęcia postępowania w sprawie jej przedmiot pozostał tożsamy, a postępowanie zostało zakończone orzeczeniem wymaganym przez przepis art. 104 k.p.a.
Jednocześnie wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie nie jest zasadnym zarzut naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, iż istnieją podstawy do uznania bezprzedmiotowości postępowania i jego umorzenia.
Jak niewadliwie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, rozgraniczenie wskazanych przez skarżącego nieruchomości zostało dokonane w trybie art. 34 ust. 2 i ust. 3 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 1 lipca 2005r. (sygn. akt I Ns 241/03) wydanym w sprawie z wniosku Skarbu Państwa – Lasów Państwowym – Nadleśnictwa Kamienna Góra o rozgraniczenie nieruchomości. Istniejące w obrocie prawnym prawomocne postanowienie sądu rejonowego na mocy art. 37 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne wiąże inne Sądy, organy administracji publicznej oraz pozostałe podmioty. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 3 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1457/09 (LEX nr 745030) zgodnie z którym, ustalenie spornych granic nieruchomości w prawomocnym rozstrzygnięciu sądu powszechnego wyłącza możliwość innego ustalenia granicy przez organ administracji, co z kolei powoduje, że wszczęte już postępowanie powinno zostać umorzone (podobnie wyrok NSA z 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt II SA 574/00 LEX nr 54190). Tym samym w niniejszej sprawie w pełni uzasadnione było umorzenie postępowania administracyjnego w oparciu o art. 105 § 1k.p.a z uwagi na jego bezprzedmiotowość.
Nie znajdował również uzasadnienia zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego poprzez zaniechanie rozpatrzenia wniosku dowodowego strony, albowiem organ administracji publicznej nie rozstrzygał merytorycznie sprawy i nie prowadził postępowania dowodowego uznając, co wskazano powyżej, za niedopuszczalne prowadzenie postępowania w sprawie rozstrzygniętej znajdującym się w obrocie prawnym postanowieniem sądu powszechnego.
Z tych samych względów nie mógł odnieść zamierzonego skutku zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego tj.: art. 29 i art. 33 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez uznanie, iż brak jest podstaw do rozgraniczenia nieruchomości zgodnie z wnioskiem strony skarżącej.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi skargę kasacyjną oddalił.